Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Problemen op de basisschool

Een blog over het telefoontje dat ik deze ochtend kreeg.

Langzaam maar zeker begint bij veel kinderen, en dus bij hun gezinsleden de rust weer een beetje terug te keren. De feestdagen zijn achter de rug en ook carnaval is voorbij.

Niet in elk gezin is het gewone ritme al weer opgepakt, het klinkt namelijk zo makkelijk voor alle buitenstaanders maar zo werkt het jammer genoeg soms niet. Als kinderen weken overprikkeld zijn geweest en alle structuur kwijt zijn geraakt kost dat meestal heel veel energie, van alle partijen, voor de rust weer een beetje terug is gekeerd.

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van een moeder die ik al jaren ken. Omdat ze haar man niet kon bereiken op zijn werk belde ze mij. Ze klonk redelijk wanhopig en zat er op dat moment helemaal doorheen.

De feestdagen waren zwaar geweest vertelde ze, maar daar hadden ze, haar partner en zijzelf, zich al op ingesteld. Dat was al jaren het geval en normaal gesproken konden ze hier samen goed mee omgaan. Hierdoor konden ze de structuur en ook de rust weer makkelijk oppakken.

Maar bijna meteen was de griepgolf achter de vakantie aangekomen. Niet dat er in haar gezin zieken waren geweest maar op de school van hun zoontje van negen jaar viel de ene na de andere leerkracht uit. Hierdoor had de schoolleiding besloten om met invallers te werken. Ze hadden geen andere keus gehad. En juist in de groep van haar kwetsbare zoon stond vorige week maandag het derde nieuwe gezicht voor de klas.

En echt nieuw was deze leerkracht niet voor haar kind. Deze leerkracht had twee jaar geleden voor een langere periode de vaste juf van haar zoon vervangen. Dat was geen succes geweest. Sterker nog, het was helemaal uit de hand gelopen tussen die leerkracht en haar kind. Uiteindelijk hadden ze besloten om hun zoon een paar weken thuis te houden tot zijn eigen juf weer terug was. Het was een soort wanhoopsdaad geweest na de ene na de andere escalatie. En deze escalaties waren vooral thuis zeer heftig geweest.

De directeur had haar begrepen en toestemming gegeven voor het thuis houden. Maar die directeur was weg. De huidige directeur zat er pas een paar maanden en wist volgens deze moeder niets van de voorgeschiedenis. Zij wist waarschijnlijk niets van de grote problemen die zowel hun kind als zij met de invaljuf hadden gehad.

Alle structuur waar hij het zo goed op deed in de groep had deze juf aan de kant gezet met de mededeling: “Ik kan toch niet voor elk kind een aparte aanpak gebruiken, daar begin ik niet aan”.En juist die aparte aanpak zorgde ervoor dat haar zoon nog steeds in zijn eigen wijk op een reguliere school terecht kon.

Vorige week was het meteen al fout gegaan toen ze haar kind naar binnen bracht. Natuurlijk was hij hier eigenlijk al te oud voor maar dit was net dat beetje extra aandacht wat hij zo hard nodig had. Even met haar naar zijn tafeltje lopen en dan pas afscheid nemen. De invaljuf had haar de toegang tot het lokaal geweigerd. Ze vond, ook na haar uitleg dat dit altijd mocht sterker nog noodzakelijk was, dat er geen reden was tot afscheid nemen in het lokaal.
Haar kind had hard gehuild toen zijn belangrijke vaste structuur aan het begin van de schooldag opeens overhoop gegooid werd. En op de weg naar huis had zij, weliswaar niet hard, ook gehuild. Vanaf die eerste dag ging het bergafwaarts met hun kind. Er werd niet naar zijn behoefte aan structuur gekeken. Er werd geen rekening gehouden met zijn problematiek. Haar kind werd simpelweg niet gezien. Hij was weer vaker boos door overprikkeling en kreeg thuis opeens paniekaanvallen. Met zijn negen jaar snapte hij niet wat er aan de hand was op school en dat moest er toch uit.

Toen ik haar vroeg hoe lang zijn huidige juf nog ziek zou zijn gaf ze aan dat ze komende week weer begint. Ik heb haar aangeraden toch contact met de directeur op te nemen en de situatie te bespreken. Als het goed is ligt er een dossier van haar kind waarin alle bijzondere zaken vermeld staan. En als het goed is snapt deze nieuwe directeur dan ook heel goed dat zij besluit om haar kind de komende dagen thuis te houden.

Voordat ze de telefoon ophing verzuchte ze nog half cynisch:” Het is maar goed dat ik een paar jaar geleden al heb moeten stoppen met mijn werk. Juist om hem rust te kunnen bieden na school, anders had ik nu een groot probleem gehad”.

Ik hoop oprecht dat de juf komende maandag weer aanwezig is zodat haar zoontje zijn schoolloopbaan weer kan hervatten. En dat zijn moeder weer haar energie kan opladen, hun winter onrust duurde wel erg lang dit jaar.

Wil jij graag eens met mij over jouw zorgen praten? Neem dan contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

Nicole Hoogenboom

06 19 70 34 38

[email protected]

 

 

 

Lees verder Geen Reacties

Karin, een moeder van een 16 jarige dochter met ADD

Vorige week zat ze tegenover mij voor een eerste coach gesprek.
Het kennismakingsgesprek hadden we in september al een keer gehad. Op dat moment was de noodzaak nog niet groot genoeg geweest om daadwerkelijk bij mij een traject te gaan volgen. Ze dacht, nee ze wist dat ze het wel zou redden samen met haar man en hun drie kinderen.
Ze was eigenlijk alleen maar op zoek geweest naar wat herkenning van een buitenstaander. Informatie over de diagnose ADD had ze niet nodig, die had ze namelijk al. Ook wat de toekomst verwachting zou zijn en wat haalbaar zou zijn voor de groei van haar kind had ze helder op haar netvlies.
Die herkenning en wat kleine handvaten had ze toen gekregen en ze dacht dat ze hier wel genoeg aan had.

Toch kreeg ik twee weken geleden een telefoontje van haar.
Of ze op korte termijn kon komen voor een serie gesprekken. Alleen, want haar man ondervond geen problemen met hun 16 jarige dochter. Geen wonder verzuchte ze toen aan de telefoon, hij was immers haast nooit thuis en helemaal niet tijdens de spits momenten.

Aan de andere kant was hij wel degene geweest die had doorgedrukt dat ze met mij contact zou opnemen. Hij zag heel goed dat zij hulp nodig had om de situatie het hoofd te bieden. Dat, als zij nog verder zou instorten, de gevolgen niet meer te overzien zouden zijn.
En daar zat ze dan. Een mooie vrouw van eind dertig die nu alleen nog maar kon huilen. Niet luid en hartstochtelijk maar de stille tranen liepen over haar wangen. Ze deed geen moeite om ze te verbergen, dat lukte haar niet meer.
Ze was moe, zo moe vertelde ze en ze wist niet meer hoe het nu nog verder moest. Thuis met de kinderen. Met haar relatie en met haar werk.
Alles koste haar zo veel energie, al die ballen die ze continu in de lucht moest houden.
Langzaam maar zeker was ze langzaam weggezakt in een grote leegte. Een leegte van eenzaamheid en wanhoop.

Vorige week hebben we samen eerst de balans opgemaakt van haar situatie. Samen hebben we gekeken waar er voor haar ontspanning in te bouwen zou zijn. Waar haar man meer zou kunnen inspringen en hebben we haar sociale netwerk in kaart gebracht.
Verder heeft ze verteld over haar werk, dat het werk soms te veel van haar energie vraagt maar dat het zo belangrijk voor haar is.
Juist omdat ze daar even niet bezig is met de problemen thuis. Daar is ze gewoon Karin die vol passie aan het werk is.
Daar weet ook niemand van haar problematiek en van de zorgen die zij elke dag meemaakt.
Aan de ene kant is dat prettig, aan de andere kant maakt dat ook eenzaam. Ze zou zo graag ook daar ondersteuning ontvangen maar ze weet niet hoe ze dat voor elkaar moet krijgen. Ik heb haar voorgesteld om een gesprek met haar leidinggevende aan te vragen en daar haar verhaal te vertellen. Al is het alleen maar dat er begrip is als ze zich weer eens ziek meld of vakantie uren opneemt omdat ze thuis zo hard nodig is.
Aan het einde van het gesprek ging ze naar huis met een aantal opdrachten. Ze zou samen met haar man gaan kijken waar hij haar meer in zou kunnen ondersteunen. Zelf kwam ze met het idee dat hij wat vaker eerder naar huis zou komen en dan ’s avonds nog een paar uur aan het werk zou gaan. ze dacht dat hij hier vast geen moeite mee zou hebben. Zijn werk kon hij ook makkelijk ’s avonds vanuit huis doen.
Verder gaat ze een gesprek aan vragen op haar werk en gaat ze vertellen over haar thuis situatie. Haar sociale netwerk gaat ze inlichten over de problemen die ze hebben met hun dochter, hier zal ze zeker begrip ondervinden. Dit zal haar eenzaamheid verkleinen begreep ze toen ik er verder op door ging. Ook aan hun familie en vrienden hadden ze nooit iets verteld maar daar was zeker een hele hoop ondersteuning te halen.
En, ze gaat op zoek naar iets waar ze zich helemaal bij kan ontspannen. Ik vertelde dat ze ook kan denken sport of een hobby, het hoeft niet meteen te intensief te zijn. Eerst de balans terugvinden in haar leven voordat ze grotere stappen hoeft te zetten.
Kijken welke ballen wel en welke ballen minder belangrijk zijn om in de lucht te houden.
Volgende week komt ze weer. Ik kijk er naar uit om te zien hoe het dan met haar gaat. Maar ik weet nu al dat Karin de weg omhoog weer gevonden heeft, het zal een lange weg worden maar het begin is gezet. En dat gun ik haar uit het diepst van mijn hart.

Liefs, Nicole

Herken jij je in het bovenstaande verhaal? Wil jij graag eens met een coach over jouw zorgen praten? Neem dan contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

Nicole Hoogenboom
                                                                                                   0619703438                                                                                               

[email protected]

Lees verder Geen Reacties

Zo moe en dat na een week vakantie.

Vanochtend toen ik wakker werd hoorde ik de eerste auto’s naast ons huis alweer stoppen. De schoolvakantie was duidelijk voorbij en de kinderen werden door hun ouders afgezet bij de buiten schoolse opvang.

Ook later toen ik mijn hond uitliet merkte ik dat het druk was in de straat. Druk met auto’s, fietsers en ouders die hun kind lopend naar school brachten.
Iedereen was blij elkaar weer te zien en de verhalen schalde over straat.
De vakantie was zo leuk geweest. Ze waren even op wintersport geweest. Ze hadden zo genoten van alle gezelligheid maar bovenal waren ze uitgerust.

Een heel ander verhaal klinkt er meestal uit de mond van de ouders die ik coach.
Want de meeste ouders die dit blog volgen hebben het toch zwaar gehad de afgelopen maanden en hebben vooral de afgelopen twee weken als een zure kers op de taart ervaren.

Veel ouders die ik sprak hadden het er over dat niet alleen de kinderen zo druk en overprikkeld waren maar vooral dat zij zichzelf zo moe voelde.
Waar hun vrienden in de vakantie bijkwamen en leuke dingen konden doen zodat ze weer fris in het nieuwe jaar konden starten met hun werk voelde deze ouders het absoluut heel anders.
Eigenlijk waren ze vermoeider dan voor de feestdagen, absoluut niet uitgerust en zijn ze nu vatbaar voor elk virus dat rond zoemt.

Het zijn vaak heftige weken geweest, een moeder die hier vorige week donderdagavond op gesprek kwam noemde het hele zware tropenjaren gevat in vier weken.
In plaats van uitrusten was het de hele tijd zorgen dat de zaak thuis niet escaleerde. Dat er geen ruzies kwamen en dat iedereen aan bod kwam.

En ja alle kinderen waren aan bod geweest, met hun dochter een dagje de stad in en met hun jongste zoon naar de bioscoop. Hun oudste kind was thuisgebleven, die trok alle onrust absoluut niet. En dan ook nog de verplichte bezoekjes aan de opa’s en de oma’s.

De enige die niet aan bod was geweest om iets voor zichzelf te doen was de moeder van dit gezin. Haar man had de eerste week doorgewerkt terwijl zij thuis bij de kinderen was. Afgelopen week had hij vrij genomen en kon zij aan het werk, maar wat was zij moe geweest.
Bang om zich meteen in het nieuwe jaar al ziek te melden was ze afgelopen dinsdag weer met het werk begonnen. Bang om te horen dat ze onvoldoende presteerde had ze zich meteen op een grote taak gestort, maar de energie om die taak goed te volbrengen had ze eigenlijk niet gehad.

En dat terwijl haar werk voor haar zo belangrijk is, ze moet er niet aan denken omdat niet meer te hebben. Haar legitieme ontsnapping op vier dagen in de week. Het geld is mooi meegenomen verteld ze maar dat is niet de belangrijkste reden voor haar om te werken. Ze heeft niet voor niets deze richting gekozen indertijd. Hier ligt zoveel gevoel en passie van haar, hier kan ze zoveel van zichzelf in kwijt. Hier is ze zoveel meer dan alleen maar moeder.
Bij de gedachte om alle dagen thuis te zitten en alleen maar te organiseren en te regelen krijgt ze het Spaans benauwd. Er moet al zoveel gedaan worden op haar vrije dagen en ze heeft het idee dat dat alleen maar meer wordt als ze niet meer werkt.

Maar eigenlijk is ze te moe om te blijven werken, eigenlijk heeft ze nergens meer energie voor. Eigenlijk verteld ze, en dan glijdt er een traan langs haar wang naar beneden is ze moe, zo moe.

Het was mij al snel duidelijk dat zij op deze manier regelrecht af stevent op een beginnende burn-out. En dat is, als ik dit benoem, een beeld waar ze erg van schrikt. Maar eigenlijk heeft ze het zelf ook wel doorgehad, haar man had hier al eens een opmerking overgemaakt en gezegd dat ze hulp moest gaan zoeken. Dat ze er anders aan onderdoor zou gaan en met haar dan ook meteen het hele gezin lam zou komen te liggen.
Die laatste opmerking van hem was voor haar de reden geweest om met mij contact op te nemen.

Samen zijn wij gaan kijken hoe en op welk vlak zij een beetje ontlast kan worden. Wie er zorg taken van haar kan overnemen en of de huishoudelijke hulp misschien meer zou kunnen komen werken. Ze heeft ter plekken besloten dat ze de boodschappen voortaan online gaat bestellen, dat scheelt haar veel tijd en voorkomt bij haar kind veel stress.
Verder heeft ze besloten om samen met haar partner een weekendje weg te gaan. Er was door haar zus al vaker aangeboden om op te passen en dat zou ze nu gaan inzetten.

Ze is er nog lang niet maar dit eerste gesprek is wel een heel klein begin geweest van het inbouwen van meer rust en het begin van het werken aan haar oververmoeidheid.

Ze komt over twee weken weer, ik ben heel benieuwd hoe het dan met haar gaat.

Liefs, Nicole

 

Herken jij je in het bovenstaande verhaal? Zou je graag eens met een mij over jouw zorgen willen praten? Neem dan geheel vrijblijvend contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

NicoleHoogenboom                                                                                                                                                           06 19 70 34 38                                                                                                                                    [email protected]

 

 

 

Lees verder Geen Reacties

Bijna Sinterklaas, hoe hou je het leuk.

Lieve Heleen en Guus

Nog een paar dagen en het is weer pakjesavond. Dit moet zo’n leuke avond zijn maar nu vliegt thuis de stress al alle kanten op. Roel weet niet meer waar hij aan toe is en heeft de ene na de andere driftbui. Je realiseert je dat dit door alle onzekerheden komt maar je wordt er wel heel erg moe van.

Drukte en stress is in de maand December normaal in een gezin met kleine kinderen maar wat er bij jullie nu allemaal gebeurt haalt de sjeu van de voorbereidingen en van het hele feest wel een beetje af.

Voor het eerst moet Roel een surprise maken voor een kindje uit zijn klas. Dit geeft zoveel spanning en vooral onmacht in zijn hoofd dat hij het geheel niet meer overziet. Hij kan het alleen maar vertalen in boosheid, een ander middel heeft hij nu niet.

Roel die door alles wat zo anders is als anders niet meer slaapt. De meisjes die zo zenuwachtig worden door zijn impulsieve boosheid waardoor ook zij niet meer weten hoe ze om moeten gaan met de spanning thuis.

Misschien helpt het Roel wel als je gaat proberen de komende dagen voor hem beter te structureren Dus ga elke ochtend even met hem de nieuwe dag doornemen.

“Vanmiddag gaan we samen als de oppas er is een cadeautje kopen voor het jongetje wiens lootje je getrokken hebt.” En niet meer dan dat. Alleen maar dat cadeautje.

De komende zaterdag, “Vanavond als je zusjes slapen gaan we samen een verhaaltje maken van vier regels voor dat jongetje.” Vermijd het woord gedichtje, dat geeft stress, bij ons toch ook.

De volgende dag, zondag: “Vanmiddag gaan we het cadeautje heel mooi inpakken en dan gaan we het verhaaltje er opplakken.” Vermijdt het woord surprise want Roel wil echt zijn handen niet vuil maken.

Elke dag een behapbare opdracht samen bespreken en dan ook stoppen met het praten over het sinterklaas feest op school. Haal de druk van de ketel en benoem het feest niet.

Wie weet lukt het op deze manier er samen toch een mooi feest voor Roel van te maken.

En ja dat jij dinsdagavond aan het eind van je Latijn bent……

Zondag 10 december mag je misschien wel uitslapen.

 

Liefs, Nicole

Lees verder Geen Reacties