Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Een blog over de eenzaamheid die langzaam jouw leven is binnen geslopen

Op een avond zittend op de bank, kijkend naar een televisie programma, bedenk je dat jullie het goed voor elkaar hebben. Jullie werken allebei en hebben een baan met voldoende uitdagingen. Het geld is gelukkig geen probleem en jullie huis bevalt goed. De kinderen gaan naar school en in de vakanties heb je de opvang, met dank aan de BSO, ook goed geregeld. Je vertelde pas geleden nog aan jouw collega’s dat het met jullie, na die eerdere moeilijke jaren, nu gelukkig goed gaat.

Maar ergens diep van binnen wringt er iets bij je. Je vraagt je steeds vaker af hoe het eigenlijk met jou gaat.
Gaat het wel zo goed met jou? Kom jij nog aan je ontspanning toe?
Je hebt eigenlijk vaak het gevoel dat je in een trein zit die alsmaar doordendert zonder onderweg nog te stoppen.
Je merkt dat je steeds vaker toch maar een afspraak afzegt. Dat jullie steeds meer in de weekenden ’s avonds samen op de bank zitten. Dat de energie om nog iemand uit te nodigen langzaam is weggesijpeld.
En dan is het weekend weer voorbij zonder dat jullie iemand buiten jullie gezin gezien of gesproken hebben.
Oké een van de twee heeft de weekboodschappen in huis gehaald maar dat is nu niet een moment waarop je eens lekker energie bijtankt. De maatschappij gaat door zonder dat jullie er nog echt deel aannemen.

Op een avond gaat het gesprek tussen jou en jouw partner opeens over het gevoel van een langzaam binnensluipende overheersende eenzaamheid. Je ziet, buiten jouw werk, haast niemand meer. Er wordt steeds minder vaak gebeld en voor de verjaardag van de buren waren jullie vorige maand ook al niet uitgenodigd. Je vraagt je af wat er eigenlijk aan de hand is. Vroeger hadden jullie een grote vriendenkring en was jullie huis af en toe net een zoete inval. Waar is die tijd gebleven?Waarom is die tijd veranderd in jullie huidige, saaie, leven?

Al pratend komen jullie er achter dat jullie steeds vaker zelf afspraken af zijn gaan zeggen. Dit begon een paar jaar geleden met de mei vakantie die jullie altijd met een paar vrienden en alle kinderen op een camping doorbrachten. Op een gegeven moment hebben jullie er voor gekozen deze vakantie niet door te laten gaan. Op dat moment leverde het te veel stress en te veel drukte op voor jullie twee kinderen. Hierdoor werden jullie ook niet uitgenodigd op de reünie die hier altijd op volgde.
Die ene barbecue, begin juli, met een paar andere vrienden hadden jullie ook maar afgezegd. Oh en het sinterklaasfeest op het werk, dat was ook te veel drukte waarschijnlijk, besloten jullie.
De familie dag met alle ooms en tantes en jullie neven en nichten zagen jullie ook niet zitten. Ruim 60 mensen bij elkaar, niet te doen.
Ook kwamen jullie er achter dat jullie al twee jaar achter elkaar op het laatste moment toch niet naar de verjaardag van de buren zijn gegaan. Het was te onrustig geweest die dag op school en dat had ’s avonds nog steeds een weerklank op jullie kinderen gehad.

Eén voor één bedenken jullie activiteiten die jullie hebben afgezegd omdat het thuis te veel onrust gaf. Hierdoor werden jullie avonden steeds leger en stiller tot dit moment dat jullie samen op de bank zitten en de eenzaamheid jullie overspoelt.

Uiteindelijk realiseren jullie je daarbij heel goed dat het aan jullie zelf ligt. Nooit hebben jullie met anderen gedeeld wat er thuis gebeurt als er van het vaste ritme en de vaste structuur wordt afgeweken. Wat het voor jullie betekent als allebei de kinderen compleet van slag zijn. Hoe het is als de een reageert met boosheid en alles bij elkaar schreeuwt. Terwijl de ander alleen nog maar kan huilen en ’s nachts meerdere keren wakker wordt. De stress van het vertellen, uitleggen en hopelijk begrepen worden was het jullie allemaal niet waard geweest.

En nu is het dus stil, heel stil. Fijn voor belangrijke structuur van de kinderen maar zwaar voor jullie. Er moet een oplossing worden gezocht zodat jullie weer naar buiten kunnen. Plus een oplossing om de problemen die jullie thuis ondervinden,te kunnen delen met anderen. Te lang alles alleen dragen heeft nog nooit iemand echt geholpen. Probeer er over te praten met familie en probeer samen weer een activiteit buiten de deur te plannen. Probeer samen er voor te zorgen dat jullie dat oude leven weer ‘aangepast’ gaan oppakken en schakel, als het jullie alleen niet lukt, hulp in. Maar blijf niet zwijgen want dat heeft nog nooit iemand verder geholpen…

Herken jij je in het bovenstaande verhaal. Ben je soms ook bang voor de eenzaamheid die jullie omringt? Merk je dat jij ook steeds minder vaak echt contact met jullie vrienden hebt? Ben jij ook alleen nog maar gericht op jouw gezin en wil je dit patroon graag doorbreken? En ben je benieuwd waar ik je mee kan helpen?
Neem dan nu contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur waarin we kijken wat voor jou kan betekenen.

Met warme groet,
Nicole Hoogenboom

06 19 70 34 38
www.nhbc.nl

Lees verder Geen Reacties

Een gesprek over het Persoons Gebonden Budget en gemeentelijke willekeur.

Een van de moeders waar ik pas geleden, tijdens een ouderavond bij mij op kantoor, een gesprek mee had vertelde dat ze zo veel moeite had gehad een passend PGB voor haar zoon te krijgen. Tijdens het gesprek over de herindicatie met het sociaal wijkteam, waar de begeleidster van haar zoon bij aanwezig was geweest, had ze aangegeven wat de minimale wensen waren. Eigenlijk waren het geen wensen maar eisen, deze zorg had ze nodig om haar zoon thuis te kunnen laten wonen. En deze zorg kon ze alleen maar inhuren als het PGB van haar zoon verhoogd zou worden.
 
Heel bizar was de inhoudt van de brief geweest die ze twee weken na het gesprek kreeg. Nog niet de helft van het budget waar om gevraagd werd kreeg ze toegekend. Sterker nog, het werd zelfs minder dan er nu uitgekeerd werd.
Dit terwijl er een zeer gedegen brief van de psychiater van haar zoon op tafel lag waarin haar aanvraag voor een hoger budget volledig werd ondersteund.
Waar ze vooral boos over was geworden was het feit dat het sociaal wijkteam niets met de brief van de psychiater had gedaan. Er was verder niets gedaan met haar eigen argumenten over de thuissituatie en de in-put van de begeleidster van haar zoon was ook terzijde geschoven.
 
Er scheen een teamvergadering te zijn geweest waar alle aanvragen wekelijks werden besproken. Toevallig was diegene die met haar het gesprek gevoerd had die dag niet aanwezig dus zonder de inbreng van deze vrouw was de casus van het gezin bekeken en beoordeeld.
En men had tijdens de vergadering besloten dat het huidige PGB wel naar beneden kon worden bijgesteld.

Verbijsterd was deze moeder.
“Het lijkt wel of ze het geld uit hun eigen zak moeten betalen, of dat ze afgerekend worden door de gemeente als er te veel aan PGB gelden besteed wordt. Als wij het nu niet gaan redden thuis zullen we hem moeten laten opnemen en wat kost dat wel niet? Naast het feit dat wij daar niet voor willen kiezen. Hij hoort hier thuis en als we een paar uur extra ingehuurde zorg per week kunnen inzetten komen we een heel eind. En ook de argumentatie dat een buurmeisje misschien wel kan oppassen en dat die niet zo duur hoeven te zijn begreep ze echt niet. Haar zoon heeft zeer duidelijke, professionele en stabiele begeleiding nodig. Dat kan je niet van een buurmeisje verwachten. Van zijn oma trouwens ook niet evenmin als van de overbuurvrouw. Wanhopig word ik ervan, altijd steeds maar opnieuw moeten uitleggen dat hij echt meer zorg nodig heeft dan gemiddeld is. Sterker nog dat hij erg veel bovennatuurlijke zorg nodig heeft. Waarom valt dat kwartje toch niet? Ik heb dit al zo vaak moeten uitleggen. Je zou toch verwachten dat een van de taken van de gemeente is om haar burgers te ontzorgen, waarom gebeurt dat bij ons dan niet”.

Dit is een verhaal wat ik steeds vaker hoor. Het is haast onmogelijk om in sommige gemeentes nog een goed PGB aan te vragen. En dit terwijl het in andere gemeentes gewoon netjes geregeld wordt. En dan vraag ik mij toch af wat de toegevoegde waarde van de veranderingen binnen het PGB is geweest indertijd. De verandering kwam om fraude tegen te gaan maar uiteindelijk is het een besparing binnen de gezondheidszorg gebleken met een veel te grote willekeur.
Zelfs per gemeente en soms zelfs per wijkteam is het heel erg afhankelijk wie je treft voor het zogenaamde keukentafelgesprek. En soms gaat het echt in een keer allemaal goed en krijgen ouders waar hun kind behoefte en zelfs recht op heeft.
Maar voor het gros van de ouders is het allemaal niet makkelijker geworden om de juiste zorg voor hun kind in te zetten. Deze moeder is het ondanks ingrijpen van de psychiater ook niet gelukt om voldoende passende zorg te kunnen inzetten voor haar kind.
Of hij op termijn nog thuis kan blijven wonen is zeer de vraag.
 
In mijn praktijk begeleid ik ouders van kinderen met autisme en/of AD(H)D.
Wil jij ook eens met iemand praten over de zorgen die jij hebt, de tranen die jij voelt of de zaken waar jij tegenaan loopt?
Mail of bel mij dan voor een gratis gesprek van een half uur.

 
Met warme groet,
Nicole Hoogenboom
 
[email protected]
www.nhbc.nl
0619703438
 

 

Lees verder 2 Reacties

Zorgen die blijven

Afgelopen woensdagavond had ik een gesprek met een echtpaar van begin zestig. Allebei waren ze nog niet zo lang met pensioen. Ze wilde zo graag eens met iemand praten over de zorgen die ze hebben over hun zoon.

Hun zoon is een man van 36 jaar. Het was altijd goed gegaan met hem tot ongeveer 15 jaar geleden. Tijdens zijn studie in Groningen had hij in zijn derde studiejaar een burn-out gekregen.
Hierdoor had hij met zijn opleiding moeten stoppen en was hij uiteindelijk op advies van de huisarts in het ‘diagnose traject’ terecht gekomen. Zijn diagnose luide: ‘ het syndroom van Asperger’.
Tot die tijd was hij een vrolijke jongen geweest die weliswaar niet veel vrienden had maar daar niet zichtbaar onder leed. Hij woonde in een studentenhuis en kwam regelmatig de weekenden thuis. Ze hadden altijd wel geweten dat hij bovenmatig intelligent was, hij ging op zijn zeventiende al naar de universiteit maar dat was volgens hen nooit een belemmering voor hem geweest.

Na het stoppen met zijn studie veranderde er opeens heel veel. Zowel voor hun zoon als voor hen.
Hij kwam meteen weer thuis wonen en deed dat na al die jaren nog steeds. Hele dagen lag hij in zijn bed en ’s avonds was hij online aan het gamen.
Alle afspraken die ze met hem probeerde te maken liepen op niets uit. Hij hielp niet mee in het huishouden. Had geen werk en betaalde niet mee aan de kosten die zij voor hem maakte. Zelfs zijn zorgverzekering betaalde ze na al die jaren nog steeds voor hem, want: “hij heeft het zo zwaar met het leven”. Ze waren mede slachtoffer geworden van het uitzichtloze leven van hun kind.

Door de problemen met hun kind en de grote zorgen die zij dagelijks ervaren is hun eigen leven uiteindelijk ook on hold gezet.
Alle plannen die ze vroeger hadden over samen reizen maken en hier vast geld voor weg zetten waren stop gezet. Geld wegzetten lukte ook niet meer tegenwoordig.
Weekendjes weg met elkaar of met vrienden waren ze ook maar mee gestopt, hun zoon vond het moeilijk om te lang alleen thuis te zijn.

Tegenover mij zaten twee mensen die juist nu zo zouden moeten genieten van hun leven maar daar door de thuis situatie niet meer aan toe komen.
We hebben samen gekeken naar mogelijkheden voor hen om een stukje vrijheid terug te krijgen. We hebben gekeken hoe ze de verantwoordelijkheid weer bij hun kind kunnen neerleggen en wat reële verwachtingen zijn die zij kunnen hebben ten aanzien van de eigen verantwoordelijkheid van hun kind.
Maar eigenlijk durven ze hun zoon niet aan te spreken op zijn verantwoordelijkheid. Ze zijn bang dat hij boos wordt en wat gebeurd er dan?
Ze worden min of meer gegijzeld door de problemen van hun kind en zolang zij dat proces niet durven te doorbreken zal er nooit iets gaan veranderen ben ik bang.

Niet altijd levert een gesprek met mij ouders op wat ze verwachten of wat ze hopen. Dit keer was dat ook zo. Soms moet ik ouders wijzen op wat voor processen ze zelf in stand houden en dan is het aan hen wat ze er mee doen. Ik denk dat deze ouders zelf weinig aan de situatie zullen veranderen en hierdoor houden ze onbewust zelf het probleem in stand.
Iets wat ik als moeder trouwens heel erg goed snap maar als coach probeer ik toch elke keer de ouder zelf het inzicht te geven dat een groot gedeelte van de gewenste verandering bij hun zelf zal liggen.

Liefs, Nicole

Herken jij je in het bovenstaande verhaal? Wil jij zelf eens met een coach over jouw zorgen praten? Neem dan contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.
Nicole Hoogenboom
06 19 70 34 38
[email protected]

Lees verder 2 Reacties

Problemen op de basisschool

Een blog over het telefoontje dat ik deze ochtend kreeg.

Langzaam maar zeker begint bij veel kinderen, en dus bij hun gezinsleden de rust weer een beetje terug te keren. De feestdagen zijn achter de rug en ook carnaval is voorbij.

Niet in elk gezin is het gewone ritme al weer opgepakt, het klinkt namelijk zo makkelijk voor alle buitenstaanders maar zo werkt het jammer genoeg soms niet. Als kinderen weken overprikkeld zijn geweest en alle structuur kwijt zijn geraakt kost dat meestal heel veel energie, van alle partijen, voor de rust weer een beetje terug is gekeerd.

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje van een moeder die ik al jaren ken. Omdat ze haar man niet kon bereiken op zijn werk belde ze mij. Ze klonk redelijk wanhopig en zat er op dat moment helemaal doorheen.

De feestdagen waren zwaar geweest vertelde ze, maar daar hadden ze, haar partner en zijzelf, zich al op ingesteld. Dat was al jaren het geval en normaal gesproken konden ze hier samen goed mee omgaan. Hierdoor konden ze de structuur en ook de rust weer makkelijk oppakken.

Maar bijna meteen was de griepgolf achter de vakantie aangekomen. Niet dat er in haar gezin zieken waren geweest maar op de school van hun zoontje van negen jaar viel de ene na de andere leerkracht uit. Hierdoor had de schoolleiding besloten om met invallers te werken. Ze hadden geen andere keus gehad. En juist in de groep van haar kwetsbare zoon stond vorige week maandag het derde nieuwe gezicht voor de klas.

En echt nieuw was deze leerkracht niet voor haar kind. Deze leerkracht had twee jaar geleden voor een langere periode de vaste juf van haar zoon vervangen. Dat was geen succes geweest. Sterker nog, het was helemaal uit de hand gelopen tussen die leerkracht en haar kind. Uiteindelijk hadden ze besloten om hun zoon een paar weken thuis te houden tot zijn eigen juf weer terug was. Het was een soort wanhoopsdaad geweest na de ene na de andere escalatie. En deze escalaties waren vooral thuis zeer heftig geweest.

De directeur had haar begrepen en toestemming gegeven voor het thuis houden. Maar die directeur was weg. De huidige directeur zat er pas een paar maanden en wist volgens deze moeder niets van de voorgeschiedenis. Zij wist waarschijnlijk niets van de grote problemen die zowel hun kind als zij met de invaljuf hadden gehad.

Alle structuur waar hij het zo goed op deed in de groep had deze juf aan de kant gezet met de mededeling: “Ik kan toch niet voor elk kind een aparte aanpak gebruiken, daar begin ik niet aan”.En juist die aparte aanpak zorgde ervoor dat haar zoon nog steeds in zijn eigen wijk op een reguliere school terecht kon.

Vorige week was het meteen al fout gegaan toen ze haar kind naar binnen bracht. Natuurlijk was hij hier eigenlijk al te oud voor maar dit was net dat beetje extra aandacht wat hij zo hard nodig had. Even met haar naar zijn tafeltje lopen en dan pas afscheid nemen. De invaljuf had haar de toegang tot het lokaal geweigerd. Ze vond, ook na haar uitleg dat dit altijd mocht sterker nog noodzakelijk was, dat er geen reden was tot afscheid nemen in het lokaal.
Haar kind had hard gehuild toen zijn belangrijke vaste structuur aan het begin van de schooldag opeens overhoop gegooid werd. En op de weg naar huis had zij, weliswaar niet hard, ook gehuild. Vanaf die eerste dag ging het bergafwaarts met hun kind. Er werd niet naar zijn behoefte aan structuur gekeken. Er werd geen rekening gehouden met zijn problematiek. Haar kind werd simpelweg niet gezien. Hij was weer vaker boos door overprikkeling en kreeg thuis opeens paniekaanvallen. Met zijn negen jaar snapte hij niet wat er aan de hand was op school en dat moest er toch uit.

Toen ik haar vroeg hoe lang zijn huidige juf nog ziek zou zijn gaf ze aan dat ze komende week weer begint. Ik heb haar aangeraden toch contact met de directeur op te nemen en de situatie te bespreken. Als het goed is ligt er een dossier van haar kind waarin alle bijzondere zaken vermeld staan. En als het goed is snapt deze nieuwe directeur dan ook heel goed dat zij besluit om haar kind de komende dagen thuis te houden.

Voordat ze de telefoon ophing verzuchte ze nog half cynisch:” Het is maar goed dat ik een paar jaar geleden al heb moeten stoppen met mijn werk. Juist om hem rust te kunnen bieden na school, anders had ik nu een groot probleem gehad”.

Ik hoop oprecht dat de juf komende maandag weer aanwezig is zodat haar zoontje zijn schoolloopbaan weer kan hervatten. En dat zijn moeder weer haar energie kan opladen, hun winter onrust duurde wel erg lang dit jaar.

Wil jij graag eens met mij over jouw zorgen praten? Neem dan contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

Nicole Hoogenboom

06 19 70 34 38

[email protected]

 

 

 

Lees verder Geen Reacties