Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Brusjes, en het effect wat het hebben van een kind met een diagnose kan hebben op de andere kinderen in een gezin.

Deze week heb ik , voor de eerste keer sinds ik blog, mijn blog niet zelf geschreven. Dit nieuwe blog is een reactie die ik kreeg op mijn blog :

“Brusjes, de broers en zusjes van een kind met een diagnose”.Het is mij gemaild door een nu volwassen vrouw van 25 jaar. Van haar heb ik het gelukkig , weliswaar anoniem, mogen plaatsen.

“Afgelopen week liet mijn moeder mij het blog van Nicole Hoogenboom lezen. Dit keer ging haar blog over brusjes.

Ik ben ook al zo lang als ik weet een brusje geweest. Ze vroeg hoe ik keek naar de situatie met mijn twee jaar oudere zus, die zo lang ik weet een diagnose binnen autisme heeft gehad. Pratend met mijn moeder kwamen er veel herinneringen boven over de situatie thuis toen ik nog klein was. Ook de reden dat ik toch vrij vroeg het huis uit ben gegaan met alle problemen die daar uit zijn voort gevloeid hebben we besproken. Het was best zwaar om opeens te beseffen wat het hebben met een zus met autisme betekend heeft in mijn leven.

Het heeft op mij altijd wel een grote impact gehad, het gevoel dat jij jezelf op een lager pitje moet zetten omdat pap en mam al druk waren met mijn zus. ‘s Avonds alleen huilen op je kamertje zodat papa en mama zich niet ook nog over mij zouden moeten ontfermen, ze hadden het immers al druk genoeg (de denk wijze van een acht jarige).

Verder heeft het ook zeer zeker een effect gehad op mijn sociale leventje rond mijn 8ste jaar, altijd maar die angst dat het thuis weer fout zou gaan en dat de boel zou ontploffen. Dus vriendinnetjes mee naar huis nemen was voor mijn gevoel onmogelijk.

En die angst? die was er altijd. Altijd maar sociaal wenselijk gedrag vertonen om te voorkomen dat de bom weer zou ontploffen. Dat mama weer zou huilen omdat ze het echt niet meer wist, en dat ik mama dan wederom probeerde te troosten. Ga er maar aanstaan als negen jarige terwijl je geen idee hebt wat er speelt, alleen dat je je voorbeeld ziet huilen, je gaat kapot.

Verder is er natuurlijk ook altijd de oneerlijke boosheid, boos zijn over het feit waarom mijn zus nou zo raar moest zijn. Boos waarom ik nou in godsnaam zo’n zus moet hebben, en vooral boos waarom ze nou altijd moest ontploffen. Waarom ze nooit eens normaal kon doen en waarom zelfs de verkeerde soort groente genoeg was om helemaal uit haar dak te gaan.

Natuurlijk is het lastig te zeggen of ik ook depressief was geworden zonder mijn zus met een diagnose. Ik ben diep door het stof gegaan tijdens mijn depressie. Ook daar heb ik mij schuldig over gevoeld. Ging het eindelijk goed met mijn zus, moest ik verdomme zonodig de aandacht opeisen van mijn moeder.

Nu ik zelf ouder word, zie ik mijn moeder steeds meer als voorbeeld. Zij is degene die mij uit mijn donkere periodes hielp, ook al weet ik zeker dat de jeugd die ik heb gehad met een zus met autisme en het gevoel dat ik er niet toe deed de aanleiding was voor deze depressie.

Ik heb te veel dingen gezien, en van mijn zus gehoord, variërend van:” Papa en mama wilden jou niet”. “Waarom ga je niet gewoon weg uit ons leven”. Tot “ je doet mama alleen maar pijn”.

Ik ben blij dat de relatie die ik nu heb met mijn moeder heb, echt anders is dan vroeger. We kunnen samen winkelen, echte vrouwendingen doen en ik kan bij haar nu de dingen kwijt die ik vroeger niet kon zeggen.

Groetjes Anne”.

Lieve schrijfster van dit blog, ik bedank je heel erg dat je zo open en eerlijk bent geweest.    Ik hoop dat mede door jouw verhaal ouders zich realiseren wat het voor hun kinderen kan betekenen als zij opgroeien in een gezin met een kind met een handicap. Gelukkig gaat het goed met je. Je mailde dat je bijna klaar bent met je studie en zeer regelmatig met je zus een dagje gaat winkelen. Je hebt nu een goed contact met haar en daar ben je oprecht blij om.

Ik wens je alle goeds in je verdere leven en we houden vast contact.

Liefs, Nicole

 

Herken jij je ook in dit verhaal? Zou je graag eens over jouw zorgen met een ervaringsdeskundige willen praten? Neem dan geheel vrijblijvend contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

Nicole                                                                                                                                                                                    06 19 70 34 38                                                                                                                              [email protected]

 

 

 

 

 

Labels:, , , ,

Laat een reactie achter

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder