Brusjes*, ik heb over deze groep al eerder meerdere blogs geschreven. Op deze artikelen komen vaak veel emotionele reacties. Ouders die erkennen dat ze het gevoel hebben te kort geschoten zijn richting de andere kinderen. Moeders die zich nog dagelijks schuldig voelen. Brussen die hun ouders blijven verwijten over een tekort aan aandacht voor hen. En over de problemen die deze brusjes kunnen ondervinden omdat ze opgroeien in een gezin waar het anders gaat dan gewenst. Lees hier het verhaal van Anne: https://www.nhbc.nl/blog/brusjes-de-andere-kinderen/

Een moeder schreef mij recentelijk het volgende: “Wat mijzelf indertijd altijd het meeste pijn deed was dat de buitenwereld de problemen van onze kinderen altijd bagatelliseerden. Kreten als: ” hij doet het toch niet expres”, “ach overal is wel eens ruzie”, “je moet er maar niet te veel aandacht aan besteden dan gaat het vanzelf wel over” tot “ze lokken het zelf toch ook uit”. En nee hij deed het echt niet expres, ook ik begreep dat. En dat er in elk gezin ruzie voorkomt en dat dit hoort bij het opgroeien, dat klopt ook . Maar er geen aandacht aan besteden kon uitmonden in een groot gevecht met alleen maar verliezers. En hoe zo uitlokken? Als alles wat het andere kind aandraagt als argument wordt gebruikt voor een nieuwe strijd dan is dit echt geen uitlokken meer. Ik voel nog altijd dat ik als moeder te kort ben geschoten toen de kinderen mij zo hard nodig hadden. Dat ik ze dus daadwerkelijk te kort heb gedaan indertijd. Maar dat inhalen en goed maken lukt niet meer. Het enige wat ik hoop is dat ze beseffen dat ik ontzettend veel van ze hield en nog steeds van ze hou. Maar… ik kon niet anders op dat moment”.

Ik kreeg recentelijk van nog een tweede moeder ook een weliswaar heel verschillende mail over de problemen die ze momenteel thuis ondervindt met haar kind dat opgroeit met een broer met autisme.

Haar vraag was verschillend evenals wat er in de thuis situatie speelt. Maar uit beide mails sprak de boosheid en het verdriet van hun kinderen. Het gevoel in de steek gelaten te zijn door hun moeder omdat die gevoelsmatig de kant van hun broer/zus koos. Moeders die zich nu schuldig voelen en geconfronteerd worden met boze dochters. Dochters die hard op zoek zijn naar de erkenning dat ook zij slachtoffer van de situatie zijn geworden. Die hun moeders verwijten dat er te weinig aandacht was voor hen en die zich nu afsluiten van die moeder die zo haar best heeft gedaan om alles thuis in goede banen te leiden. Maar ook deze moeders wisten op dat moment zich geen raad met de situatie thuis. Het overkwam hen ook zonder dat zij hier om vroegen.

Ik denk dat wat je als ouder op zo’n moment het beste kunt doen is de pijn van jouw kind erkennen. Zijn boosheid toestaan en niet weg wuiven. Uitleggen dat jij het ook niet meer wist op dat moment, zonder het verdriet van jouw kind te niet te doen. En soms helpt het erkennen van die pijn dat jouw boze kind zich gaat realiseren dat jij echt niet meer kon doen dan het schip varende te houden zonder een koers te hebben richting de toekomst.

Ben jij ook de koers van jouw schip en jouw leven kwijtgeraakt? Weet jij ook niet meer wat jij nu nog moet doen om het tij te keren? Neem dan contact op en we plannen een gratis gesprek in. Meld je aan via mijn website, https://www.nhbc.nl/contact

Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

Nicole Hoogenboom

*Brusjes/ brussen: broers en zussen van een kind met een al dan niet zichtbare handicap