Vanmiddag had ik een gesprek met een jonge vrouw van 21. Met rode wangen en verwarde haren kwam ze binnen gehold. Haar trein uit Rotterdam had vertraging gehad en ze was bang dat ze te laat was voor onze afspraak.

Zij kwam bij mij omdat haar ouders mij hadden gevraagd om ook eens met haar te praten. Ze is hun oudste dochter en studeert in Rotterdam waar ze ook op kamers woont.
Haar ouders maken zich zorgen over haar. Ze komt volgens hen niet graag meer thuis volgens hen en verteld steeds minder over haar nieuwe leven. En dat hoort natuurlijk ook zo te gaan als je als jong volwassene het huis uit gaat maar…

 De zorgen die vooral de vader had kwamen door het feit dat een aantal jaar geleden zij het contact met haar ouders en haar zus verbroken had. Er was ruim een half jaar geen contact mogelijk geweest omdat deze dochter hier geen behoefte aan bleek te hebben. Nu heeft hij het gevoel dat dit opnieuw langzaam aan het gebeuren is. Weinig echt contact als ze een weekend bij haar ouders is, het niet snel reageren op een appje en ze heeft aangegeven dat ze met Pasen niet thuis komt. Ze blijft deze dagen in Rotterdam.

De dochter

En dan zit de dochter tegenover mij. Ze verteld mij haar verhaal waarom ze minder behoefte heeft aan contact met haar ouders.
“Het gaat thuis altijd over de problemen die mijn zusje heeft. Hoe moeilijk dit voor haar is en hoe zwaar haar leven is. Het gaat over de zorgen die mijn ouders zich maken over mijn zusje. Het gaat over welke hulp ze allemaal inzetten, ja ook die van jou, om de situatie thuis beter of in ieder geval minder slecht te maken.

Maar het gaat nooit over mij. Er wordt nooit aan mij gevraagd of ik het allemaal wel redt in mijn eentje. Of ik niet ook graag eens even mijn ouders voor mij alleen zou willen hebben. In ieder geval een op een aandacht van hun krijgen is al te veel voor ze. Vindt je het gek dat ik daarom steeds minder zin heb om naar huis te gaan? Het zou zo fijn zijn om ook eens gezien te worden en dat ze met echte interesse naar mij luisteren. Dat ze meedenken met mij. Ja natuurlijk heb ik ook af en toe mijn problemen. Wat denken ze dan? Dat mijn leven altijd zo makkelijk is. Dat ik niet mijn onzekerheden en vraagtekens heb. Maar vragen ze hiernaar? Nee, nooit. En dat mag jij ze vertellen. Ik durf en kan dit niet. Bang voor verwijten en misplaatste tranen.”

De laatste zinnen komen er moeizaam uit. Haar verdriet breekt als een dijk door haar afwerende houding heen. Tissue na tissue heeft ze nodig om haar tranen weg te poetsen. En ik? Ik laat haar, dit is wat ze zo hard nodig heeft. Gehoord en gezien worden, nu nog door mij maar binnenkort door haar ouders. En die ouders zullen echt tijd en aandacht aan haar en haar verhaal moeten besteden willen ze weer een klein bruggetje kunnen slaan tussen deze dochter en zichzelf. Na dat ze tot rust is gekomen geeft ze aan dat ze mij graag bij het gesprek met haar ouders wil hebben. Als steun in de rug en als katalysator bij de emoties die zeker naar boven gaan komen bij hen alle drie.

Samen in gesprek

We spreken af dat ze de volgende keer samen met haar ouders komt om dit met mijn hulp te vertellen. “Pas over twee weken hoor, ik ga echt niet met Pasen naar huis.”
I
k bel haar moeder en maak meteen een nieuwe afspraak voor over twee weken met zijn allen, voordat deze jonge vrouw zich bedenkt.

Wat heeft zij hard de steun van haar ouders nodig, wat heeft zij het hard nodig om gezien en gehoord te worden. Gelukkig was ons gesprek een hele kleine eerste stap. De bal ligt nu bij haar ouders en hoe zij zullen omgaan met haar verhaal.
Deze ouders kennende zullen ze er alle mogelijke moeite voor doen om hun oudste het gevoel te geven dat ook zij voor hen heel erg belangrijk is en dat ze intens van haar houden.

 

Herken jij je in dit verhaal? Wil je ook graag eens over jouw situatie praten? Neem dan telefonisch contact met mij op via nummer 0619703438 .
We plannen een gratis consult van 30 minuten bij mij op kantoor en als de afstand een bezwaar is voeren we het gesprek telefonisch.