Gisteravond at ik bij een lieve dierbare vriendin en een paar van haar kinderen. De avond was warm en vredig. Met een fijn gevoel stapte ik op de fiets rond tien uur en reed naar huis.
De avond was mooi en vooral goed.

Thuis opende ik toch nog even mijn laptop om mijn mailtjes te lezen. En het vredige gevoel was meteen weg.

Een vraag van een ouder die mij mailde hoe ze nu met haar dochter om moest gaan. Ze had haar dochter, 16 jaar, mijn laatste blog op mijn website laten lezen. Het blog dat door een zusje geschreven is. Haar achterliggende gedachte was dat het haar kind misschien zou helpen om te lezen dat er meer kinderen zijn zoals zij, die opgroeien met een broer of zus met een diagnose.

Haar dochter was compleet ingestort. Was hard gaan huilen en had alleen maar gezegd dat haar leven ook zo mislukt was. Dat zij zo leed onder haar oudere broer, zodat ze zich vaak afvroeg hoe lang ze nog thuis wilde blijven wonen. Dat ze boos was op haar ouders en dan met name op haar moeder omdat alles wat haar moeder deed altijd gekoppeld werd aan de stemming van haar broer. Dat zij ook zo graag in een gewoon gezin wilde opgroeien.

Een uur lang had ze gehuild en tegen haar moeder geschreeuwd. Al haar verdriet en frustratie waren eruit gekomen.

De moeder was compleet van de kaart geweest, zij had zich nooit gerealiseerd dat deze emoties en gevoelens bij haar dochter leefden. Het meisje had zich nooit eerder geuit en was eigenlijk altijd een model puber geweest waar ze geen tijd in hoefde te stoppen omdat zaken niet goed gingen.

Waar waren zij als ouders dan toch te kort geschoten? Wat konden ze nu doen om de schade te beperken en vooral om te zorgen dat hun dochter de begeleiding zou gaan krijgen die ze duidelijk toch nodig heeft.

Mijn antwoord aan de moeder was het volgende:

“Hoe hard dit ook klinkt, wees blij dat jouw dochter zich eindelijk van zichzelf heeft mogen uiten. Dat ze nu heeft durven toegeven dat het leven voor haar moeilijk is. En dat jij de tijd hebt om nu met haar te gaan kijken wat ze op dit moment nodig heeft. De problemen met haar broer kan jij niet voor haar wegnemen. Haar broer is een ‘gegeven’ waar zij mee moet leren omgaan maar hier zal ze hulp bij nodig hebben. Ze heeft een plek nodig waar zij haar verhaal kwijt kan en waar zij wordt geholpen om te leren omgaan met de beperking van haar broer. Waar ze op termijn inzicht krijgt wat zijn beperking inhoudt en waar zij leert om weerbaar te worden. Jij moet nu tijd vrij gaan maken om aandacht aan haar te besteden, om haar te laten voelen dat zij waardevol is en dat je van haar houdt.

Nogmaals wees blij dat ze eindelijk zich heeft geuit, dat het nog niet te laat is en dat jij en je man de tijd krijgen om aan samen haar zelfbeeld te gaan werken.
Het is nooit te laat om samen te kijken wat jullie kind nodig heeft.

Ik wens jullie heel veel sterkte met de zoektocht naar de juiste begeleiding.

Met warme groet,
Nicole”

Ik heb de mail verstuurd, mijn laptop afgesloten, en ben naar boven gegaan. In bed heb ik nog een poos liggen nadenken over dit , mij onbekende, meisje die zo verstrikt is geraakt in haar loyaliteitsgevoelens naar haar ouders waardoor ze nooit eerder heeft laten merken dat haar leven als brusje haast te zwaar voor haar is. Ik wens haar en haar ouders alle liefde en kracht om hier samen goed uit te komen.

 

Herken jij je ook in dit verhaal? Zou je graag eens over jouw zorgen met een ervaringsdeskundige willen praten? Neem dan geheel vrijblijvend contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

NicoleHoogenboom                                                                                                                                                             06 19 70 34 38                                                                                                                             nicole.hoogenboom@nhbc.nl