“Je had beloofd dat… mooi weer”

Jaren geleden stonden we, samen met een stel vrienden en hun 16 jarige dochter, op een kleine rustige en vooral prikkelarme camping in zuid Frankrijk.
Dat dit meisje problemen binnen het autistisch spectrum had, wisten we allang. Wat ons wel verbaasde, was wat er die specifieke ochtend gebeurde.
Het plan was om ’s ochtends vroeg te vertrekken, de vakantie was afgelopen en we zouden in twee dagen samen naar huis rijden. Onze kinderen wisten dat ze ’s ochtends vroeg, het was half 7, heel stil hun tentjes moesten afbreken en alles heel stil moesten inladen. “Denk aan de andere mensen als je ergens bent waar mensen last van je kunnen hebben”, was altijd ons gevleugelde gezegde. En of dat nu op een camping was, in de supermarkt of thuis, als andere last van je kunnen hebben moet je proberen geen overlast te bezorgen.

Ook bij ons met meerdere kinderen met een diagnose lukte dit natuurlijk ook niet altijd. Diezelfde vakantie hadden wij ook meerdere malen een ontruimde tent aangetroffen als één van onze kinderen het even niet meer overzag. Ook bij ons vlogen af en toe de kledingstukken in het rond. Schreeuwende kinderen door onmacht, het gebeurde bij ons ook zo af en toe. Ach, twee dynamische gezinnen gezellig samen op vakantie.

Die ochtend waren onze kinderen stil aan het inpakken. Onze vriend maakte zijn dochter wakker, zij stak haar hoofd uit de tent. Ze keek naar de nog bewolkte lucht en brulde woedend over de verder zo stille camping: “Je had verdomme beloofd dat het mooi weer zou zijn”. Met een woeste beweging trok ze de tent weer dicht en beval luidkeels dat haar vader op moest rotten.
Het schreeuwen en vloeken ging nog minstens tien minuten gestaag door. Het was opeens niet meer zo stil op de camping. Hier en daar hoorde je mensen wakker worden en uit sommige tenten klonk zacht gemopper. Onze kinderen stonden verstijfd, wij schoten in een zenuwachtige lach.

Ook onze vrienden wisten zich met de situatie even geen raad. Onze vriendin kroop heel voorzichtig en stil bij hun dochter in haar tentje. Ze probeerde uit te leggen dat het later op de dag mooi weer zou worden en dat het nu nog te vroeg was. Dat het echt op de volgende camping wel mooi zo zijn. Dat we daar zouden kunnen zwemmen en ’s avonds waarschijnlijk wel konden barbecueën. Ondertussen gingen wij zacht door met het inpakken van onze tentjes.
Na 15 minuten kwam de moeder samen met de dochter uit de tent en verdwenen ze samen in de caravan. Hier kon ze tot rust komen en zich aankleden. Wij hielpen met het afbreken van haar tentje en na nog eens een half uur (waarom waren we toch zo vroeg opgestaan?) kwamen moeder en dochter samen uit de caravan en kon onze terugreis beginnen.

Wat leerde ik weer opnieuw, voor de zoveelste keer, van deze situatie? Beloof nooit iets aan een kind waarvan je niet heel zeker weet dat je het ook echt waar kunt maken. Aan geen enkel kind, maar zeker niet aan onze kinderen met hun eigen unieke gebruiksaanwijzing. Alles wat je beloofd, wordt letterlijk opgevat, er is geen ruimte voor nuances. En problemen met deze kinderen gaan nu eenmaal vaak gepaard met veel en vaak luid geschreeuw. Dus niet: “het is morgen mooi weer” maar:” ik hoop ook dat het morgen mooi weer is, maar dat weet ik natuurlijk ook niet”.

Uit het e-book ‘Je had beloofd dat….’

Koffieochtend

Zie jij ook op tegen de vakantie en wil je graag van te voren nog wat tips hebben? 12 juli is er weer een koffieochtend voor ouders van kinderen met ASS en/of AD(H)D in Zwolle.

De ochtend begint om kwart over negen en is om kwart over elf afgelopen.
Aanmelden doe je via de volgende link: https://www.nhbc.nl/contact/

En schrijf in de ruimte bericht dat jij je voor de koffieochtend aanmeld.

Ik mail je dan een paar dagen van te voren de verdere informatie.
Ik hoop je te ontmoeten zodat jij ook met een rustiger gevoel de vakantie in kunt gaan.