Geen ‘stempel’ maar toch de problemen

Vorige week kreeg ik een bedankt mail van een moeder van een nu 13 jarige zoon. Zij en haar man hadden de week ervoor een traject ouderbegeleiding bij mij afgesloten.
Haar zoon was vier jaar geleden getest en de kinderpsychiater had toen aangegeven dat er waarschijnlijk toch sprake was van een lichte autistische stoornis.                                                                                                  

Zij en haar man hadden er toen heel bewust voor gekozen om niet verder te gaan in het diagnose traject. ‘Waarom een stempel als hij nu onvoldoende problemen ondervindt’ was hun begrijpelijke en logische gedachte indertijd geweest.
Maar het laatste jaar begonnen ze toch tegen bepaalde zaken aan te lopen die bij de opvoeding van hun twee andere kinderen toch anders en in ieder geval ook makkelijker waren gegaan.

Van een zeer gezeglijke jongen begon hij langzamerhand te veranderen in een puber met een zeer eigen moeilijk leesbare gebruiksaanwijzing. En ergens begrepen ze dit niet. Hij leefde in sinds kort in chaos en onrust. Verder was hij sinds hij naar de middelbare school ging al zijn vriendjes van vroeger kwijtgeraakt. Het maken van nieuwe vrienden scheen hem niet te lukken. Zijn dagen bracht hij steeds meer achter de computer door. Een gesprek hierover bleek niet langer mogelijk.

Wat ze vergaten was dat het niet hebben van die diagnose niet betekend dat hun zoon geen autistische stoornis heeft. Die stoornis binnen autisme haal je niet weg door geen diagnose te krijgen terwijl er wel degelijk een sterk vermoeden van is.
Dus alle problemen en zaken die andere ouders met een kind binnen deze doelgroep tegen komen, komen zij ook, nu in het begin van de pubertijd, in meer of mindere mate tegen. Alleen overvalt het hen nog zwaarder dan de andere ouders die al jaren toch rekening houden met hun kind. Die zich ingelezen hebben over en vertrouwd zijn geraakt met alles wat met de diagnose autisme te maken heeft.
De problemen zijn nog niet heel erg groot en gelukkig hebben ze op tijd gezien dat ze bij de opvoeding van dit kind toch begeleiding nodig hebben.

Deze ouders reageerde indertijd zoals ouders vaker in eerste instantie reageren. Hij krijgt geen officiële diagnose dus het probleem bestaat ook niet. Dit zeg je echter ook niet over jouw kind dat een bril nodig heeft omdat hij slecht ziet. Je krijgt geen bril dus zie je ook niet slecht. En ik snap ze volkomen maar voor een kind is het niet altijd goed om te ontkennen dat er op welk vlak dan ook toch problemen zijn. Problemen met het zicht los je niet op door geen bril aan te schaffen evenmin dat je problemen binnen ASS oplost door er geen aandacht aan te besteden.

Deze ouders waren uiteindelijk bij mij terecht gekomen. We hebben uitgebreid gepraat over hun zoon en ook over de andere kinderen. We hebben gekeken welke handvaten zij van mij nodig hadden en waar ze informatie over nodig hadden. Na een sessie van zes gesprekken gaat het thuis nu weer goed genoeg. Ze houden vanaf nu echter wel in hun achterhoofd dat al heeft hij geen officiële diagnose hij er eigenlijk wel een hoort te hebben.

Loop jij soms ook tegen de problemen in de opvoeding van jouw kind met autisme of AD(H)D aan? En wil je het hier graag eens met mij over hebben?
Bel dan 0619793438 of mail mij op nicole.hoogenboom@nhbc.nl, we plannen dan op korte termijn een afspraak voor een gratis gesprek van een half uur.

 

 

 

2018-05-30T09:28:07+00:00