“Eindelijk begrip”

In de komende weken neem ik je mee in een serie van zes blogs over een vrouw die worstelt met haar rol als moeder in een gezin met een kind met autisme.

Ik heb mij altijd zo’n waardeloze moeder gevoeld” vertelt de vrouw, ze is ongeveer 45 jaar, die tegenover mij zit. “Al mijn dromen over het moederschap en de wens om het anders en eigenlijk beter te doen dan mijn moeder vroeger zijn voor mijn gevoel mislukt.

Ik droom nog steeds van een groot gezin waar altijd ruimte is voor anderen om aan te schuiven. Ik wil die leuke ontspannen moeder zijn welke ik thuis als jong kind zo had gemist. Ach, ik had zo veel dromen en idealen en op dit moment voel ik mij alleen nog maar te kort schieten tegenover mijn kinderen. Tegenover mijn kind met één diagnose maar ook tegenover de kinderen zonder diagnose.
Ontspannen kun je mij niet noemen, eigenlijk denk ik, nu terug kijkend, dat ik al eerder een burn-out heb gehad al noemde men het toen niet zo. Van de huisarts kreeg ik een paar jaar geleden een zwaar slaapmiddel om toch op de been te blijven. Ik slik dit nog steeds maar ik ben zo verschrikkelijk moe van al het regelen, het zorgen en alles wat er dagelijks bij komt kijken om het voor mijn kind met zijn diagnose toch beter te maken. Of eigenlijk, niet beter, maar om zijn leven overzichtelijker te maken. En niet alleen voor hem maar voor ons allemaal. Ik realiseer mij namelijk heel goed dat hoe overzichtelijker zijn leven is hoe rustiger dat van ons is. Ik loop eigenlijk altijd op eieren, ach het arme kind, hij kan er natuurlijk ook helemaal niets aan doen.

Maar die moeder die ik altijd voor ogen had om te worden, voordat wij kinderen kregen, nee die ben ik vanaf dat ze klein zijn nooit meer geweest. En dat doet erg veel pijn, vooral omdat ik zo goed besef dat deze tijd en dit kindleed nooit meer goed te maken zijn. Ik kan niet anders, ik weet niet hoe”.

 En ik, ik zit tegenover haar en luister naar haar, misschien is dat op dit moment wel het enige dat ze echt nodig heeft. Iemand die naar haar luistert en haar verdriet niet bagatelliseert. Want nee die jaren toen haar kinderen jong waren zijn niet, zijn nooit meer over te doen.
Alles wat ik nu zou zeggen zou haar niet verder helpen in haar verdriet. Zou haar verdriet zelfs ontkennen.

Ik reik naar voren en hou haar hand even vast, ik geef er een zacht kneepje in en laat op deze manier merken dat ik haar zo goed begrijp. Op dit soort momenten besef ik me meer dan ooit hoe waardevol het is om dit werk te doen, om er te kunnen zijn voor de ouders die zo hard werken om een goede ouder te zijn, maar het gevoel hebben juist zo erg te kort te schieten.

Is dit verhaal herkenbaar voor jou? Neem dan contact met me op voor een gratis kennismakingsgesprek.