Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Het vierde gesprek: ‘Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld’

Dit blog is de vierde in een serie over een moeder en haar worsteling met haar gezin. Maar niet alleen binnen het gezin, levert het spanningen op, ook daarbuiten lijkt iedereen het beter te weten dan zij.

Voor het vierde gesprek komt ze met een boos maar vooral ook een verdrietig gezicht binnen. Bijna meteen begint ze te vertellen wat haar dwars zit.
“Na ons vorige gesprek, wat mij ontzettend geholpen en opgelucht heeft trouwens, had ik met een vriendin afgesproken. Ik vertelde haar waar jij en ik het over hadden gehad. Verder eigenlijk niets.

Gisteravond sprak ik haar weer tijdens een etentje in de stad. Na ons laatste gesprek heeft ze lang getwijfeld om mij het volgende verhaal te vertellen maar ze vond dat ik het recht heb om het te weten. Die ene vriendin, waar wij het de vorige keer samen over hebben gehad, had nog het fatsoen om mij recht in mijn gezicht te vertellen hoe ze over onze opvoeding denkt.

Wat er nu aan de hand schijnt te zijn is het volgende: Vrienden van ons bespreken onze opvoeding met anderen uit onze gemeenschappelijke vriendenkring. Ze hebben duidelijk een mening over mijn man en mij, en die mening is niet mals.
Het ligt natuurlijk niet aan ons kind zoals hij reageert en zich gedraagt maar het ligt helemaal aan ons. Verder schijnt dat onze andere kinderen aan hun hebben verteld hoe zwaar ze het hebben en dat dit ook voor een groot gedeelte door mijn man en mij komt. Of onze kinderen dit daadwerkelijk hebben gedaan betwijfel ik maar ik wil hen hier ook niet naar vragen. Ze zijn nog te jong om hen in dit verhaal over verbroken vertrouwen te betrekken.

Ik voel mij hierdoor compleet kapot. Hoe kan het dat men het lef heeft om deze verhalen in onze gezamenlijke vriendenkring te delen. Of eigenlijk te oordelen achter onze rug om.
Het voelt als een mes in mijn rug. En dan te bedenken dat dit stel zelf geen kinderen heeft en nooit heeft hoeven nadenken over de problematiek van opvoeden, iets waar je als ouders zelfs bij kinderen zonder diagnose af en toe mee geconfronteerd wordt. We hebben ze altijd in ons gezin toegelaten en ze de fijne momenten bij ons thuis mee laten delen. En dan dit. Ik snap het niet, echt niet, net of ik dit er nu nog bij kan hebben.

Wie uit onze vriendenkring kan ik nu nog vertrouwen? Wie praat er ook mee achter onze rug over ons gezin? Volgende week zien we iedereen weer op een verjaardag. Maar of ik daar nog heen wil is een tweede. Ik heb mij denk ik nog nooit zo kwetsbaar gevoeld”.

Nadat ze naar huis is bedenkt ik mij dat dit ouders zo verschrikkelijk eenzaam maakt. De veilige wereld waarin zij zichzelf denken te kunnen zijn en waar ze hun problemen mee durven te delen schijnt amper te bestaan. En die omgeving heeft er echt geen idee van waar ze mee bezig zijn.

Dit is het vierde blog uit een serie van zes, de vorige drie vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – de mening van anderen

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

 

Labels:, , , ,

Reacties (1)

  • Avatar

    Patricia Snelders

    |

    Heel herkenbaar! Ook “hulpverlenende” instanties zijn hier goed in. Mijn dochter moest maar even 5 dagen per week (24 uur) naar een zorgboerderij zodat zij daar opgevoed kon worden. Haar zus woont niet meer thuis omdat men haar ervan heeft overtuigd dat ik tekort schiet als opvoeder. Iedereen vindt er wat van, maar ik geef het ze te doen! Heel veel sterkte gewenst.

    Reply

Laat een reactie achter

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder