Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Het vijfde gesprek: ‘die ene leerkracht’

In deze blogserie vertel ik over een vrouw die worstelt met haar rol als moeder in een gezin met een kind met autisme. Tijdens ons vijfde gesprek hebben we het onder andere over de pijn die ze heeft gevoeld toen haar kind naar het speciaal onderwijs ging en de reactie van de basisschool op dit besluit.


“Het laatste jaar op de reguliere basisschool was niet makkelijk voor ons kind. Zijn leerkracht snapte weinig van zijn problematiek en ging hier op een, zeg maar, bijzondere manier mee om.
Elke keer als ons kind boos werd omdat hij iets niet snapte of omdat de onrust in de groep te groot was werd hij door zijn leerkracht hardhandig uit de klas gezet en moest hij zich melden bij de directeur. Ons kind vertelde mij meerdere keren dat er zelfs twee leerkrachten hem hadden beet gepakt om hem uit de klas te halen.

Ik was elke dag weer bang dat ik gebeld zou worden door school, bang dat ik hem weer op moest halen. En dat vroegtijdig moeten ophalen gebeurde steeds vaker. Dan zat mijn kind in het kantoor van de directeur te wachten tot hij met mij mee naar huis mocht. Soms nog verschrikkelijk boos maar meestal in diepe tranen. Hij snapte eigenlijk nooit wat er precies mis was gegaan en waarom zijn meester nu weer boos op hem was. Hij deed zo hard zijn best om net als de andere kinderen te zijn.

Op ons verzoek begonnen we met een heen-en-weer schriftje zodat wij, mijn man en ik, zicht kregen op wat er verkeerd was gegaan. Vaak waren het hele kleine zaken die voor grote onduidelijkheid hadden gezorgd. Maar zijn leerkracht zag niet in hoe hij dit kon veranderen, of eigenlijk wilde hij dat niet inzien…

Tijdens een rapport gesprek in het voorjaar werd ons verteld dat het voor ons kind beter was om groep zeven nog maar een keertje over te doen. Niet omdat zijn cijfers daar aanleiding voor gaven maar omdat men niet wist naar welke school hij na groep acht zou moeten gaan. Ze hadden eigenlijk geen idee wat ze met hem aan moesten na groep acht.
Voor ons was dat het moment om er druk op te zetten om hem de komende zomer op het speciaal onderwijs te krijgen. Een kind vertellen dat hij van school moet en naar een andere school was voor ons makkelijker dan om uit te leggen dat hij, als één van de slimmere kinderen in de klas, het jaar maar over moest doen.
Natuurlijk was het ook zwaar om hem te vertellen dat hij weg moest van zijn school waar hij al zeven jaar op zat, maar dit pakte hij redelijk makkelijk op.

Wat mij echt ontzettend pijn heeft gedaan, is dat zijn leerkracht nu opeens aangaf dat hij helemaal geen problemen met ons kind had en dat wij degene waren die de problemen veroorzaakten. In het verslag dat nodig was voor de overstap stond letterlijk: ‘dit kind heeft meer liefde nodig en misschien moeten zijn ouders dat maar eens gaan inzien. Er is met hem niets aan de hand’.
Ik word weer zo boos nu ik je dit vertel, hoe kan iemand zo iets schrijven over ouders?
Een leerkracht waar jij als ouders toch al je vertrouwen in stelt die dit zo op schrijft, ik snap hier echt niets van.

Ik ben trouwens wel lekker bezig met mijn gal spuien in deze gesprekken hè. Maar jij  je weet niet half hoe hard ik dit nodig heb. Een plek hebben waar ik kan vertellen waar wij als gezin dag in dag uit tegen aanlopen. Gewoon, zonder dat er een oordeel wordt geveld vertellen waar wij als gezin dag in dag uit tegen aan lopen. Bedankt voor jouw onvoorwaardelijke steun, wat ben ik blij dat ik alle schaamte opzij heb gezet en vijf maanden geleden contact met jou heb opgenomen. Het is haast jammer dat we over vier weken al weer het laatste gesprek hebben samen”.

Ze loopt mijn kantoor uit met een nieuwe verende pas, ik kijk haar even na. Door onze gesprekken van de afgelopen maanden is er in haar hoofd een kwartje gevallen: ‘ik doe het dus wèl goed’, ‘ik ben wèl een goede moeder’. Het eindelijk gezien en erkend worden. En dat door haar eigen inspanningen en haar moed om hulp te zoeken in een situatie waar ze zelf niet meer uit kwam.

Dit is het vijfde blog uit een serie van zes, de vorige vier vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – de mening van anderen

Blog vier: Het vierde gesprek – Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

 

Labels:, , , ,

Laat een reactie achter

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder