Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Het zesde gesprek: ‘De laatste loodjes’

Voor ons laatste officiële coachgesprek is ze een paar minuten te laat. Ik weet dat ze nog een keer terugkomt over drie maanden maar dat is een afrondingsgesprek in plaats van een echt coachingsgesprek. Dan bekijken we samen even hoe het ervoor staat en geef ik indien nodig nog wat handvaten en tips. Nu gaan we nog anderhalf uur echt met haar problemen en vragen aan de gang.

Ze komt binnen met een gezonde blos op haar wangen en in haar handen een grote bos bloemen.
“Hier” zegt ze en steekt mij de bloemen toe.
“Voor jou, ook van mijn man. Je hebt ons zo goed geholpen. En al was het vaak niet makkelijk en heb ik veel gehuild en zelfs ruzie gemaakt met iedereen, dankzij onze gesprekken sta ik nu stevig en hang ik niet langer als een zombie aan de keukentafel.
Ik weet heel goed dat wij, mijn man en ik, er nog lang niet zijn en dat ik altijd op moet blijven passen om niet opnieuw in bestaande valkuilen te stappen maar het begin is er.

Mijn man, die zoals je heel goed weet eigenlijk de noodzaak van deze gesprekken niet inzag en het eigenlijk zonde van het geld vond is zo ontzettend blij dat ik wel gegaan ben.
Nog lang niet alles tussen ons is nu uitgepraat en nog niet alles gaat weer goed, maar echt we zijn op de juiste weg. Ik durf mijn eenzaamheid en verdriet weer te laten zien en hoef me niet langer groot te houden.

Hij neemt tegenwoordig ook meer taken over die betrekking hebben op onze kinderen. Vrij nemen ervoor zal hij nog niet doen maar wie weet komt dat ook ooit nog wel. Dit ligt ook natuurlijk heel erg aan mijzelf realiseer ik mij tegenwoordig. Als ik niet uitspreek wat ik van hem nodig heb, zal hij het mij niet kunnen geven. Maar na jaren alles alleen gedaan te hebben moet ik het vertrouwen dat hij mij steunt weer terugkrijgen.

Met die vriendin en ook met die vrienden van ons, is hij zelfs gaan praten. Hij heeft hun verteld dat zoals zij omgaan met ons, en met name met mij voor hem voldoende is om de vriendschap te verbreken. Ik wist niet wat ik hoorde. Hij had eigenlijk altijd alles omtrent dit soort reacties van onze omgeving weggelachen en gebagatelliseerd en nu dit. Dit doet mij zoveel, dat hij voor mij opkomt.

Met zijn familie gaat het nog niet goed trouwens, ze snappen er echt niets van en hier wil of kan hij niets aan doen. Ach dat snap ik ergens ook wel. Het zijn toch zijn ouders en zijn zussen. Als het aan mij lag verbraken we met hun ook alle contact maar hij heeft al zoveel begrip getoond.

Oh, nu ben ik mijzelf weer aan het wegcijferen hè? Ik denk dat dit de komende tijd nog een valkuil voor mij blijft. Wil je mij via een mail hier af en toe nog aan helpen herinneren?
Ik ben trouwens wel heel blij dat wij elkaar over drie maanden nog een keer spreken, ik ben namelijk heel benieuwd waar ik dan sta en hoe het met ons gezin gaat. Maar eigenlijk heb ik er alle vertouwen in dat wij het samen gaan redden. Dank je wel voor alle steun en al het begrip zowel tijdens onze gesprekken als alle kaartjes en mailtjes tussendoor. Deze hebben mij echt geholpen”.

Na deze woorden staat ze op, ik krijg een dikke knuffel en daar gaat ze. Op weg naar huis, haar man en haar kinderen. En ik? Ik kijk met heel veel trots naar deze vrouw die heel duidelijk heeft gekozen om niet langer een slachtoffer te zijn in een moeilijke situatie. Waren er maar meer mensen zo dapper als zij.

Dit is het laatste blog uit een serie van zes, de vorige blogs vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – Een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – Een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – De mening van anderen

Blog vier: Het vierde gesprek – Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld

Blog vijf: Het vijfde gesprek – De ene leerklacht

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

Labels:, , , , , ,

Laat een reactie achter

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder