Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

‘Hoe nu verder? Ze is moe, zo moe’, het tweede gesprek

Als ze voor ons tweede gesprek binnenkomt mis ik de sprankeling in haar ogen van de vorige keer. Ook toen was ze moe geweest van alle zorgen rondom hun kinderen en de thuissituatie maar er had een positieve sfeer tijdens het gesprek gehangen.

Als ze zit en ik vraag wat ze wil drinken begint ze te huilen. Niet zachtjes maar diep van binnen uit met veel tranen. Er komt zoveel verdriet naar boven, en dat is schijnbaar heel erg hard nodig. Eindelijk mag ze van zichzelf huilen en alle emoties los laten.
Het is zo moeilijk geweest de afgelopen maand. Thuis liep het gewoon niet lekker. Met niemand. En dat gegeven zorgde er voor dat ze heel slecht sliep. Nachten lag ze wakker van het piekeren en zich zorgen maken over de toekomst. Niet alleen de toekomst van hun zoon maar ook over die van hun dochter en óók over die van haar man en haarzelf.

Ze hadden veel zware en moeilijke gesprekken gevoerd over hun kind en over zijn toekomst. Over hoe ze nu toch moesten gaan zorgen dat hun dochter niet nog meer onder de situatie thuis zou lijden. Hoe ze opzoek moesten gaan naar meer balans en rust in het gezin. Wie welke taken op zich zou gaan nemen. Vooral ze nu samen hadden besloten dat de BSO niet de geschikte plek voor hun zoon is op dit moment.

Ze heeft vaak het gevoel dat zij er toch volkomen alleen voor staat. Niet dat haar echtgenoot zich geen zorgen maakt maar hij bekijkt alles toch een stuk rationeler dan zij. Dat heeft hij altijd al gedaan maar nu heeft ze hem harder nodig dan ooit in het verleden. En terwijl ze weet dat vanuit zijn ratio veel geregeld wordt mist ze herkenning over haar pijn.

Al deze zaken hebben er voor gezorgd dat zij zich afgelopen week, in opdracht van haar leidinggevende heeft ziek gemeld op haar werk. Ze heeft nu te veel ballen in de lucht te houden en haar werk is nu een bal te veel. Ze blijft twee weken thuis om bij te komen, bij te slapen. Ziek melden kon eigenlijk helemaal niet, er lag veel werk op haar te wachten maar ze kan het niet opbrengen om nu elke dag ook nog te moeten werken. Ook hier voelt ze zich schuldig over.
Ze voelt zich eigenlijk continu schuldig, over alles. En dat helpt haar op dit moment niet verder. Sterker nog, het zorgt dat zij zich steeds verder voelt afzakken naar een stadium waar ze niet meer heen wil. Ooit is ze daar al geweest, voordat ze kinderen hadden heeft ze een half jaar thuis gezeten, een lichte burn-out noemde de bedrijfsarts het toen. Te veel werkdruk en een te groot verantwoordelijkheidsgevoel.

We kijken samen wat op dit moment prioriteit heeft en vooral waar ze juist nu minder aandacht aan moet geven. Samen brengen we in kaart wie ze kan inschakelen voor hulp. Want een ding is duidelijk, als ze nu niet haar rust neemt eindigt ze binnenkort dáár waar ze nooit meer heen wil. Opnieuw een burn-out.

Na anderhalf uur gaat ze weer richting huis met mijn dringende verzoek de rest van de ochtend iets voor zichzelf te gaan doen. Iets dat haar echt energie geeft, waar ze zich zelf echt mee op kan laden. Het wordt een lange wandeling in het bos besluit ze ter plekke.
Als ondersteuning geef ik haar niet alleen de waardevolle tekst van deze tweede bijeenkomst mee maar ook de tekst ze normaal pas bij het derde gesprek van mij zou krijgen. Ik denk dat beide teksten haar nu goed kunnen helpen.

Tot over vier weken en pas alsjeblieft goed op jezelf!

Herken jij je in dit verhaal? Wil je ook graag eens over jouw situatie praten? Neem dan contact met mij op, ik ben bereikbaar op telefoonnummer 0619703438 . We plannen een gratis consult van 30 minuten bij mij op kantoor  in Zwolle en als de afstand een bezwaar is voeren we het gesprek telefonisch.

 

 

 

 

 

Labels:, , ,

Laat een reactie achter

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder