Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

‘Onzekerheid’, het eerste gesprek

Een beetje verlegen klopt hij bij mij op de deur van mijn kantoor aan. Een man van begin veertig, met een klein baardje en een voorzichtige glimlach.

We hebben vorige week een telefonisch intakegesprek gehad en na aanleiding van dat gesprek gaat hij een coachingstraject bij mij volgen.

Aan de telefoon had hij mij al verteld dat hij en zijn vrouw sinds kort gescheiden zijn en dat, alhoewel ze nog goed contact hebben, zijn ex-vrouw geen behoefte heeft om ‘de vuile was buiten te hangen’ zoals zij dat noemt.
Niet dat de problemen die hij heeft met zijn kinderen nu al super groot zijn. Ook niet dat zij geen problemen ondervindt als zij de kinderen heeft, echt niet, maar meer omdat zij zich ergens schaamt over de nu spelende problematiek. Ze heeft het gevoeld dat de problemen met hun kinderen en die met elkaar toch door haar diagnose zijn ontstaan.

Haar eigen problemen zijn wel de reden dat ze uiteindelijk gescheiden zijn verteld hij, maar ook dat hij haar helemaal niets verwijt. Alleen was de liefde over, het was klaar en nu moeten ze toch samen verder met de opvoeding van hun twee nog erg jonge kindjes.
En daar heeft hij toch meer kennis voor nodig dan dat er op dit moment bij hem aanwezig is.

Het gaat eigenlijk om hun jongste kind, een jongetje van net vijf jaar.
Hij is heel erg druk, hij schreeuwt de hele dag, en als hij de kans krijgt slaat en bijt hij zijn oudere broertje van ruim zeven jaar. Nou ja, hij bijt niet alleen zijn broer maar ook zijn vader en waarschijnlijk ook zijn moeder.
Van alles heeft hij al geprobeerd om het gedrag van zijn kind te veranderen. Straffen, negeren, terug bijten, niets helpt en nu weet hij het niet meer.
Ik geef hem in ons eerste gesprek inzicht in het gedrag van een vijfjarige, die sinds drie maanden niet meer samen met zijn beide ouders in één huis woont maar om de week bij een van zijn ouders.
Ouders die ondanks dat ze goed uit elkaar zijn gegaan, allebei nog bezig zijn met de verwerking van het beëindigen hun relatie en alle negatieve emoties die daardoor toch naar boven zijn gekomen.
Het wonen in twee huizen is voor elk kind, ongeacht de leeftijd, heel moeilijk in het begin.
Dat hun oudste zoon geen emotie hierover toont zegt eigenlijk meer over dat jochie dan over het gedrag van hun jongste kind en of dat boze gedrag afwijkend is.
Het kwartje valt.
Ik zie aan hem dat hij zich dit nu ook realiseert, zijn zoontje van zeven gaat eigenlijk te stoïcijns om met de nieuwe situatie.
“Misschien moet ik meer aandacht aan hem besteden, want eigenlijk doe ik dat amper. Ik ben te veel gericht op zijn jongere broertje. Die schreeuwt zoals jij het uitlegt om hulp en door zijn negatieve gedrag krijgt hij dat ook van mij”.

Op zijn vraag, of ik niet eens met zijn oudste wil praten, antwoord ik hem dat ik geen kindercoach ben maar dat ik wel enkele hele goede coaches in mijn netwerk heb die gericht zijn op rouw bij een kind. Ik leg hem uit dat een kind een scheiding van ouders als rouw kan ervaren, ook als de sfeer in huis na de scheiding veel beter wordt.
Hij besluit mijn voorstel om eventueel een kindercoach in te schakelen nog even te laten rusten en eerst te kijken of hij zelf thuis met zijn kinderen, aan de hand van onze gesprekken, iets kan bereiken.

We gaan, de tijd die ons nog rest, verder in op het gedrag van zijn jongste kind. Hoe kan hij hier op een juiste manier mee omgaan? Wat is de invloed van de moeder op het gedrag. En hoe kan hij samen met haar hier een lijn in trekken. Wat heeft zij van hem nodig en wat heeft hij nodig van haar? Steeds met het belang van hun kinderen op de eerste plek.

Voordat wij het in de gaten hebben is de tijd alweer voorbij. Mijn cliënt geeft aan met het volgende gesprek niet te lang te willen wachten. Hij heeft het gevoel dat hij anders stil gaat staan in plaats van vooruit gaan en die tijd heeft hij nu niet met zijn twee jonge kinderen.

Wij maken een nieuwe afspraak voor komende week.
En ik druk hem nogmaals op het hart dat hij ten alle tijden tussen door contact mag en zelfs moet opnemen als hij vragen heeft of als het thuis niet gaat zoals hij hoopt. Met de belofte dit te doen neemt hij afscheid.

 

 

Labels:, , , ,

Laat een reactie achter

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder