Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Het zesde gesprek: ‘De laatste loodjes’

Voor ons laatste officiële coachgesprek is ze een paar minuten te laat. Ik weet dat ze nog een keer terugkomt over drie maanden maar dat is een afrondingsgesprek in plaats van een echt coachingsgesprek. Dan bekijken we samen even hoe het ervoor staat en geef ik indien nodig nog wat handvaten en tips. Nu gaan we nog anderhalf uur echt met haar problemen en vragen aan de gang.

Ze komt binnen met een gezonde blos op haar wangen en in haar handen een grote bos bloemen.
“Hier” zegt ze en steekt mij de bloemen toe.
“Voor jou, ook van mijn man. Je hebt ons zo goed geholpen. En al was het vaak niet makkelijk en heb ik veel gehuild en zelfs ruzie gemaakt met iedereen, dankzij onze gesprekken sta ik nu stevig en hang ik niet langer als een zombie aan de keukentafel.
Ik weet heel goed dat wij, mijn man en ik, er nog lang niet zijn en dat ik altijd op moet blijven passen om niet opnieuw in bestaande valkuilen te stappen maar het begin is er.

Mijn man, die zoals je heel goed weet eigenlijk de noodzaak van deze gesprekken niet inzag en het eigenlijk zonde van het geld vond is zo ontzettend blij dat ik wel gegaan ben.
Nog lang niet alles tussen ons is nu uitgepraat en nog niet alles gaat weer goed, maar echt we zijn op de juiste weg. Ik durf mijn eenzaamheid en verdriet weer te laten zien en hoef me niet langer groot te houden.

Hij neemt tegenwoordig ook meer taken over die betrekking hebben op onze kinderen. Vrij nemen ervoor zal hij nog niet doen maar wie weet komt dat ook ooit nog wel. Dit ligt ook natuurlijk heel erg aan mijzelf realiseer ik mij tegenwoordig. Als ik niet uitspreek wat ik van hem nodig heb, zal hij het mij niet kunnen geven. Maar na jaren alles alleen gedaan te hebben moet ik het vertrouwen dat hij mij steunt weer terugkrijgen.

Met die vriendin en ook met die vrienden van ons, is hij zelfs gaan praten. Hij heeft hun verteld dat zoals zij omgaan met ons, en met name met mij voor hem voldoende is om de vriendschap te verbreken. Ik wist niet wat ik hoorde. Hij had eigenlijk altijd alles omtrent dit soort reacties van onze omgeving weggelachen en gebagatelliseerd en nu dit. Dit doet mij zoveel, dat hij voor mij opkomt.

Met zijn familie gaat het nog niet goed trouwens, ze snappen er echt niets van en hier wil of kan hij niets aan doen. Ach dat snap ik ergens ook wel. Het zijn toch zijn ouders en zijn zussen. Als het aan mij lag verbraken we met hun ook alle contact maar hij heeft al zoveel begrip getoond.

Oh, nu ben ik mijzelf weer aan het wegcijferen hè? Ik denk dat dit de komende tijd nog een valkuil voor mij blijft. Wil je mij via een mail hier af en toe nog aan helpen herinneren?
Ik ben trouwens wel heel blij dat wij elkaar over drie maanden nog een keer spreken, ik ben namelijk heel benieuwd waar ik dan sta en hoe het met ons gezin gaat. Maar eigenlijk heb ik er alle vertouwen in dat wij het samen gaan redden. Dank je wel voor alle steun en al het begrip zowel tijdens onze gesprekken als alle kaartjes en mailtjes tussendoor. Deze hebben mij echt geholpen”.

Na deze woorden staat ze op, ik krijg een dikke knuffel en daar gaat ze. Op weg naar huis, haar man en haar kinderen. En ik? Ik kijk met heel veel trots naar deze vrouw die heel duidelijk heeft gekozen om niet langer een slachtoffer te zijn in een moeilijke situatie. Waren er maar meer mensen zo dapper als zij.

Dit is het laatste blog uit een serie van zes, de vorige blogs vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – Een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – Een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – De mening van anderen

Blog vier: Het vierde gesprek – Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld

Blog vijf: Het vijfde gesprek – De ene leerklacht

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

Lees verder Geen Reacties

Het vijfde gesprek: ‘die ene leerkracht’

In deze blogserie vertel ik over een vrouw die worstelt met haar rol als moeder in een gezin met een kind met autisme. Tijdens ons vijfde gesprek hebben we het onder andere over de pijn die ze heeft gevoeld toen haar kind naar het speciaal onderwijs ging en de reactie van de basisschool op dit besluit.


“Het laatste jaar op de reguliere basisschool was niet makkelijk voor ons kind. Zijn leerkracht snapte weinig van zijn problematiek en ging hier op een, zeg maar, bijzondere manier mee om.
Elke keer als ons kind boos werd omdat hij iets niet snapte of omdat de onrust in de groep te groot was werd hij door zijn leerkracht hardhandig uit de klas gezet en moest hij zich melden bij de directeur. Ons kind vertelde mij meerdere keren dat er zelfs twee leerkrachten hem hadden beet gepakt om hem uit de klas te halen.

Ik was elke dag weer bang dat ik gebeld zou worden door school, bang dat ik hem weer op moest halen. En dat vroegtijdig moeten ophalen gebeurde steeds vaker. Dan zat mijn kind in het kantoor van de directeur te wachten tot hij met mij mee naar huis mocht. Soms nog verschrikkelijk boos maar meestal in diepe tranen. Hij snapte eigenlijk nooit wat er precies mis was gegaan en waarom zijn meester nu weer boos op hem was. Hij deed zo hard zijn best om net als de andere kinderen te zijn.

Op ons verzoek begonnen we met een heen-en-weer schriftje zodat wij, mijn man en ik, zicht kregen op wat er verkeerd was gegaan. Vaak waren het hele kleine zaken die voor grote onduidelijkheid hadden gezorgd. Maar zijn leerkracht zag niet in hoe hij dit kon veranderen, of eigenlijk wilde hij dat niet inzien…

Tijdens een rapport gesprek in het voorjaar werd ons verteld dat het voor ons kind beter was om groep zeven nog maar een keertje over te doen. Niet omdat zijn cijfers daar aanleiding voor gaven maar omdat men niet wist naar welke school hij na groep acht zou moeten gaan. Ze hadden eigenlijk geen idee wat ze met hem aan moesten na groep acht.
Voor ons was dat het moment om er druk op te zetten om hem de komende zomer op het speciaal onderwijs te krijgen. Een kind vertellen dat hij van school moet en naar een andere school was voor ons makkelijker dan om uit te leggen dat hij, als één van de slimmere kinderen in de klas, het jaar maar over moest doen.
Natuurlijk was het ook zwaar om hem te vertellen dat hij weg moest van zijn school waar hij al zeven jaar op zat, maar dit pakte hij redelijk makkelijk op.

Wat mij echt ontzettend pijn heeft gedaan, is dat zijn leerkracht nu opeens aangaf dat hij helemaal geen problemen met ons kind had en dat wij degene waren die de problemen veroorzaakten. In het verslag dat nodig was voor de overstap stond letterlijk: ‘dit kind heeft meer liefde nodig en misschien moeten zijn ouders dat maar eens gaan inzien. Er is met hem niets aan de hand’.
Ik word weer zo boos nu ik je dit vertel, hoe kan iemand zo iets schrijven over ouders?
Een leerkracht waar jij als ouders toch al je vertrouwen in stelt die dit zo op schrijft, ik snap hier echt niets van.

Ik ben trouwens wel lekker bezig met mijn gal spuien in deze gesprekken hè. Maar jij  je weet niet half hoe hard ik dit nodig heb. Een plek hebben waar ik kan vertellen waar wij als gezin dag in dag uit tegen aanlopen. Gewoon, zonder dat er een oordeel wordt geveld vertellen waar wij als gezin dag in dag uit tegen aan lopen. Bedankt voor jouw onvoorwaardelijke steun, wat ben ik blij dat ik alle schaamte opzij heb gezet en vijf maanden geleden contact met jou heb opgenomen. Het is haast jammer dat we over vier weken al weer het laatste gesprek hebben samen”.

Ze loopt mijn kantoor uit met een nieuwe verende pas, ik kijk haar even na. Door onze gesprekken van de afgelopen maanden is er in haar hoofd een kwartje gevallen: ‘ik doe het dus wèl goed’, ‘ik ben wèl een goede moeder’. Het eindelijk gezien en erkend worden. En dat door haar eigen inspanningen en haar moed om hulp te zoeken in een situatie waar ze zelf niet meer uit kwam.

Dit is het vijfde blog uit een serie van zes, de vorige vier vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – de mening van anderen

Blog vier: Het vierde gesprek – Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

 

Lees verder Geen Reacties

Het vierde gesprek: ‘Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld’

Dit blog is de vierde in een serie over een moeder en haar worsteling met haar gezin. Maar niet alleen binnen het gezin, levert het spanningen op, ook daarbuiten lijkt iedereen het beter te weten dan zij.

Voor het vierde gesprek komt ze met een boos maar vooral ook een verdrietig gezicht binnen. Bijna meteen begint ze te vertellen wat haar dwars zit.
“Na ons vorige gesprek, wat mij ontzettend geholpen en opgelucht heeft trouwens, had ik met een vriendin afgesproken. Ik vertelde haar waar jij en ik het over hadden gehad. Verder eigenlijk niets.

Gisteravond sprak ik haar weer tijdens een etentje in de stad. Na ons laatste gesprek heeft ze lang getwijfeld om mij het volgende verhaal te vertellen maar ze vond dat ik het recht heb om het te weten. Die ene vriendin, waar wij het de vorige keer samen over hebben gehad, had nog het fatsoen om mij recht in mijn gezicht te vertellen hoe ze over onze opvoeding denkt.

Wat er nu aan de hand schijnt te zijn is het volgende: Vrienden van ons bespreken onze opvoeding met anderen uit onze gemeenschappelijke vriendenkring. Ze hebben duidelijk een mening over mijn man en mij, en die mening is niet mals.
Het ligt natuurlijk niet aan ons kind zoals hij reageert en zich gedraagt maar het ligt helemaal aan ons. Verder schijnt dat onze andere kinderen aan hun hebben verteld hoe zwaar ze het hebben en dat dit ook voor een groot gedeelte door mijn man en mij komt. Of onze kinderen dit daadwerkelijk hebben gedaan betwijfel ik maar ik wil hen hier ook niet naar vragen. Ze zijn nog te jong om hen in dit verhaal over verbroken vertrouwen te betrekken.

Ik voel mij hierdoor compleet kapot. Hoe kan het dat men het lef heeft om deze verhalen in onze gezamenlijke vriendenkring te delen. Of eigenlijk te oordelen achter onze rug om.
Het voelt als een mes in mijn rug. En dan te bedenken dat dit stel zelf geen kinderen heeft en nooit heeft hoeven nadenken over de problematiek van opvoeden, iets waar je als ouders zelfs bij kinderen zonder diagnose af en toe mee geconfronteerd wordt. We hebben ze altijd in ons gezin toegelaten en ze de fijne momenten bij ons thuis mee laten delen. En dan dit. Ik snap het niet, echt niet, net of ik dit er nu nog bij kan hebben.

Wie uit onze vriendenkring kan ik nu nog vertrouwen? Wie praat er ook mee achter onze rug over ons gezin? Volgende week zien we iedereen weer op een verjaardag. Maar of ik daar nog heen wil is een tweede. Ik heb mij denk ik nog nooit zo kwetsbaar gevoeld”.

Nadat ze naar huis is bedenkt ik mij dat dit ouders zo verschrikkelijk eenzaam maakt. De veilige wereld waarin zij zichzelf denken te kunnen zijn en waar ze hun problemen mee durven te delen schijnt amper te bestaan. En die omgeving heeft er echt geen idee van waar ze mee bezig zijn.

Dit is het vierde blog uit een serie van zes, de vorige drie vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – de mening van anderen

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

 

Lees verder 1 Reactie

Het derde gesprek: ‘De mening van anderen’

Dit blog is de derde in een serie over een moeder en haar worsteling met haar gezin. Maar niet alleen binnen het gezin, levert het spanningen op, ook daarbuiten lijkt iedereen het beter te weten dan zij.

Ze vervolgt haar verhaal waar ze de vorige keer stopte.

“Weet je wat mij eigenlijk nog steeds het meeste dwars zit? Dat onze directe omgeving de problemen die wij met ons kind doormaken nooit heeft geaccepteerd als de waarheid. Ze zien het als ‘onze waarheid’ en vinden die niet kloppen gezien hun ervaringen met ons kind.

Op een gegeven moment, twee jaar geleden, vond een vriendin, die ons gezin echt goed kent, zelfs dat ik zelf maar in therapie moest gaan. Volgens haar was het echt niet zo’n probleem bij ons thuis. Als ons kind bij haar was, had ze nooit problemen met hem. Dus zou het volgens haar wel aan mij liggen. En labiel als ik op dat moment was, ging ik haast mee in haar gedachtegang. Totdat om een kleinigheid thuis de bom weer eens barstte.
En dat ik mij zorgen maak over de andere kinderen is ook echt overtrokken volgens diezelfde vriendin. “In elk gezin speelt wel iets hoor, jullie gezin is niet uniek”.  En nee, dat klopt wij zijn niet uniek maar onze problemen zijn ook niet te vergelijken met een kind dat niet overgaat of een kind dat niet uitgenodigd wordt op een verjaardagsfeestje. Onze kinderen hebben daadwerkelijk vaak last van de boosheid van hun broer. Van zijn onvoorspelbare gedrag en van zijn oeverloze ruzies met ons, zijn ouders.

De pijn van het volwassen worden

Ik heb altijd gezegd dat opgroeien voor elk kind moeizaam kan gaan en pijn kan doen maar dat ik die kinderen van mij voor hun grote verdriet zo graag had behoed. En pijn hoort er bij maar dan wel in normale mate. En dat is bij ons niet het geval. Ach dat is iets wat ik al eerder zei, ik kan het niet meer veranderen hoe graag ik het ook zou willen. Ook mijn kinderen moeten hier op hun manier mee leren leven. En als ik ze nu zie denk ik ‘jongens het gaat jullie stuk voor stuk gelukken, echt waar, wat ben ik trots op jullie.

Zullen we het hier voor deze keer maar bij laten? Het is nu goed zo. Volgende keer gaan we wel weer verder met mijn verhaal.”

 Als zij weg is bedenk ik dat er zoveel ouders zijn die zich ook, voor hun gevoel altijd moeten verdedigen, als het gaat over het gedrag van hun kind gaat. Het oordeel van de buitenwereld weegt vaak zwaarder dan hun eigen mening omdat ze altijd met het oordeel van die zelfde buitenwereld geconfronteerd worden.

Dit is het derde deel van een serie van zes. De andere twee kan je hier vinden.

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

 

Lees verder Geen Reacties

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder