Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Het tweede gesprek, een eenzame partner

“We zijn elkaar ergens onderweg kwijtgeraakt”

In deze zes weken neem ik je mee in een serie van zes blogs over een vrouw die worstelt met haar rol als moeder in een gezin met een kind met autisme. De vorige keer vertelde ze over haar situatie en hoe waardeloos ze zich vaak voelt.

We zijn nu enkele weken verder. Vandaag zit ze weer bij mij aan tafel en praten we verder, daar waar ze vorige keer stopte. Nu verteld ze over hoe haar relatie verandert is door de gezinssituatie en hoe zij er beide mee omgaan.

“Hoe het thuis ging en het eigenlijk nog steeds gaat”

“Toen het thuis steeds minder goed begon te lopen met ons kind en daardoor met ons hele gezin kwamen veel van de regeltaken steeds meer op mijn schouders terecht. Ik werkte op dat moment niet buitenshuis. Dat is nog steeds niet mogelijk trouwens. Er gebeurd en speelt te veel. Hierdoor komt al jaren alle druk op mijn schouders te liggen.

Mijn echtgenoot maakte na de eerste periode steeds minder vaak tijd vrij om mee te gaan naar gesprekken op school. Ook voor de gesprekken bij de psychiater kon hij nooit vrij plannen in zijn agenda. Dat was schijnbaar niet mogelijk, ik denk eigenlijk dat hij het zo wel makkelijk vind. Hoeft hij zich hier niet mee te bemoeien.
Omdat hij weinig thuis is ziet hij de problemen die spelen ook veel minder duidelijk. Eigenlijk heeft hij er weinig last van. Dat begrijp ik wel, wat je niet ziet en ervaart voel je ook niet als een probleem, toch? Ik was in die hele heftige periode ook niet echt een gezellige echtgenote maar ik kon op weinig begrip rekenen van zijn kant. En dat terwijl ik zijn begrip en steun zo hard nodig had.

“Mijn boosheid en mijn eenzaamheid”

Maar het zichzelf buiten de problemen thuis plaatsen heeft mij boos gemaakt. Diep van binnen ben ik echt al jaren lang heel erg boos op hem omdat hij mij voor mijn gevoel altijd alles alleen heeft laten oplossen. Niet alleen de problemen rondom ons kind met ASS maar ook de hieruit voort vloeiende problemen met de andere kinderen.

Ergens snap ik hem wel, hij begrijpt gewoon minder van de interactie in ons gezin en leeft soms in zijn eigen bubbel. De ergste boosheid is tegenwoordig niet meer aanwezig, die heb ik verdrongen of zoiets en daar heb ik vrede mee.

Maar die eenzaamheid die hij mij deed en soms nog steeds doet voelen neem ik hem soms nog steeds kwalijk. Het heeft heel veel tijd gekost voordat ik hem weer kon zien als mijn partner in goede en slechte tijden. Gelukkig lukt dat tegenwoordig weer goed maar dat heeft heel veel tijd en energie van mij gekost. En hij? Hij heeft het nooit gemerkt en nooit begrepen. En dat is tegenwoordig ook oké.”

Ik hoor haar verhaal aan en realiseer me dat er zoveel stellen zijn waarbij het zo gaat. Waar je als partners beide vanuit je eigen situatie of gevoel het beste probeert te doen, maar dat dit soms juist niet is wat de ander nodig heeft. Het is oké om je verhaal soms bij iemand anders neer te leggen, omdat je eigen man/vrouw gewoon niet altijd begrijpt waar jij doorheen gaat. Ieder z’n proces. Samen op een lijn komen is natuurlijk wel het prettigst, maar dat begint vaak met zelf hulp zoeken en niet constant willen dat de ander verandert. Alles op z’n tijd.

Zou jij ook graag met iemand over jouw situatie willen praten? Neem dan contact op voor een gratis kennismakingsgesprek.

 

Lees verder Geen Reacties

Het eerste gesprek met een ‘waardeloze’ moeder

“Eindelijk begrip”

In de komende weken neem ik je mee in een serie van zes blogs over een vrouw die worstelt met haar rol als moeder in een gezin met een kind met autisme.

Ik heb mij altijd zo’n waardeloze moeder gevoeld” vertelt de vrouw, ze is ongeveer 45 jaar, die tegenover mij zit. “Al mijn dromen over het moederschap en de wens om het anders en eigenlijk beter te doen dan mijn moeder vroeger zijn voor mijn gevoel mislukt.

Ik droom nog steeds van een groot gezin waar altijd ruimte is voor anderen om aan te schuiven. Ik wil die leuke ontspannen moeder zijn welke ik thuis als jong kind zo had gemist. Ach, ik had zo veel dromen en idealen en op dit moment voel ik mij alleen nog maar te kort schieten tegenover mijn kinderen. Tegenover mijn kind met één diagnose maar ook tegenover de kinderen zonder diagnose.
Ontspannen kun je mij niet noemen, eigenlijk denk ik, nu terug kijkend, dat ik al eerder een burn-out heb gehad al noemde men het toen niet zo. Van de huisarts kreeg ik een paar jaar geleden een zwaar slaapmiddel om toch op de been te blijven. Ik slik dit nog steeds maar ik ben zo verschrikkelijk moe van al het regelen, het zorgen en alles wat er dagelijks bij komt kijken om het voor mijn kind met zijn diagnose toch beter te maken. Of eigenlijk, niet beter, maar om zijn leven overzichtelijker te maken. En niet alleen voor hem maar voor ons allemaal. Ik realiseer mij namelijk heel goed dat hoe overzichtelijker zijn leven is hoe rustiger dat van ons is. Ik loop eigenlijk altijd op eieren, ach het arme kind, hij kan er natuurlijk ook helemaal niets aan doen.

Maar die moeder die ik altijd voor ogen had om te worden, voordat wij kinderen kregen, nee die ben ik vanaf dat ze klein zijn nooit meer geweest. En dat doet erg veel pijn, vooral omdat ik zo goed besef dat deze tijd en dit kindleed nooit meer goed te maken zijn. Ik kan niet anders, ik weet niet hoe”.

 En ik, ik zit tegenover haar en luister naar haar, misschien is dat op dit moment wel het enige dat ze echt nodig heeft. Iemand die naar haar luistert en haar verdriet niet bagatelliseert. Want nee die jaren toen haar kinderen jong waren zijn niet, zijn nooit meer over te doen.
Alles wat ik nu zou zeggen zou haar niet verder helpen in haar verdriet. Zou haar verdriet zelfs ontkennen.

Ik reik naar voren en hou haar hand even vast, ik geef er een zacht kneepje in en laat op deze manier merken dat ik haar zo goed begrijp. Op dit soort momenten besef ik me meer dan ooit hoe waardevol het is om dit werk te doen, om er te kunnen zijn voor de ouders die zo hard werken om een goede ouder te zijn, maar het gevoel hebben juist zo erg te kort te schieten.

Is dit verhaal herkenbaar voor jou? Neem dan contact met me op voor een gratis kennismakingsgesprek. 

 

 

Lees verder Geen Reacties

Jouw studerende kind met AD(H)D

Dit blog heb ik een klein jaar geleden geschreven. Indertijd is het geplaatst op de site Studiekeuzekind  maar zeker nu de vakanties weer voorbij zijn en veel jongeren aan een nieuwe studie zijn begonnen opnieuw erg actueel.

 

En dan is op een dag jouw kind toch opeens volwassen genoeg om te gaan studeren. De afgelopen jaren heb je waarschijnlijk vaak met je handen in het haar gezeten. Kwam er van dit kind wel ooit iets terecht? Zo opeens staat hij ingeschreven voor een universitaire, een hbo of een mbo studie. Jij blij, hij blij. Je denkt dat je klaarbent met jouw gedeelte van de opvoeding. De vlag mag uit, de fles mag open het is tijd voor een feestje.

Het duurt lang voordat er rust komt

En niets is minder waar, sorry. In de afgelopen jaren is, na veel onderzoek, gebleken dat het zogenaamde puberbrein pas rond het 25ste  jaar is uitgegroeid. Maar heeft jouw kind AD(H)D… het brein van je kind zal er vaak nog langer over doen voordat daar rust komt en verbanden gelegd gaan worden, dit door zijn ADHD.

Planning, financiën en stress

De komende jaren zal jouw puber jou dus nog heel veel nodig hebben, ongeacht of hij nog thuis of al zelfstandig woont. Er zullen waarschijnlijk problemen op gaan treden op het gebied van planning. Op het gebied van zijn financiën. En vriendschappen zullen opnieuw gemaakt moeten worden wat gepaard zal gaan met stress.

De structuur van de middelbare school is er niet meer

Verder is alles wat het vroeger voor hem hanteerbaar maakte om zijn middelbare school te doorlopen, opeens niet meer van toepassing. Hij heeft geen eigen klas of groep meer. Er wordt niet gecontroleerd of hij zijn stof af heeft en ook vaak niet of hij überhaupt aanwezig is tijdens het te volgen vak of college.

Op afstand monitoren

En wat er dan voor jou verandert na al die jaren zorgen is dat je moet gaan leren afstand te gaan nemen en met een helikopterview naar jouw kind te kijken. Op afstand monitoren wordt het ook wel genoemd. Vanaf nu laat je hem ‘gerust’ twee weken in vuile kleren lopen, niet jouw probleem. Je laat hem zelf er voor kiezen om ongezond te eten, moet hij zelf echt ontdekken wat dat met zijn lichaam doet. Als je merkt dat hij zich verslaapt maak je hem niet wakker. JIJ mist geen college, dat doet hijzelf.

Eigen verantwoordelijkheid nemen

Dit is namelijk de periode dat hij zich los moet gaan maken van jou. Dat hij zijn eigen verantwoordelijkheid moet gaan nemen. En dat kan hij alleen als hij eerst een paar stevige fouten maakt en er door andere op wordt aangesproken. Hij moet leren dat hij vanaf nu niet langer door jou overal mee wordt geholpen en uit de brand wordt gered.

Zelf hulp vragen

Jij spreekt hem al jaren overal op aan en dat hoort hij allang niet meer bewust. Je bent voor hem een continue zoem geworden die hij kan blokken. Maar die nieuwe mensen die hij leert kennen tijdens zijn studie zijn wel belangrijk voor hem en voor zijn ontwikkeling. Dat is iets wat hij snel door zal hebben. Eigenlijk moet hij maar eens even onderuit gaan voordat hij doorheeft dat die continue zoem in zijn omgeving over zijn gedrag toch wel belangrijk voor hem is. Hij moet nu zelf gaan leren om bij jou of iemand anders hulp te gaan vragen.

Achterwacht

En op het moment dat hij die hulp vraagt omdat hij het alleen niet redt sta je weer klaar voor hem. Op dat moment ga je samen met hem kijken wat hij echt nodig heeft en waarbij hij hulp van jou nodig heeft. Maar vooral ook wat hij zelf kan proberen en uiteindelijk zelf kan doen. Hij moet gaan leren dat het uiteindelijk zijn eigen verantwoordelijkheid is wat hij met zijn leven doet en hoe hij dat inricht. Vanaf dat moment heb jij de taak op te voeden als achterwacht.

Geldzaken en studeren met AD(H)D

Financiën zijn vaak een zwaar onderdeel om in een keer zelfstandig te verhapstukken voor mensen met AD(H)D. Ga hier juist samen wel meteen voor zitten. Zet alle vaste lasten op een rijtje en bekijk samen wat er aan geld uit gaat en wat er binnen komt. Maak naar aanleiding hiervan een budgetplanning. Desnoods ben jij de eerste periode de budgetbeheerder en maak je elke maandag weekgeld over. Alles om maar te zorgen dat jouw kind echt overzicht krijgt in zijn financiën. En om te voorkomen dat hij nu al schulden gaat maken.

Loslaten is zwaar

En dan begint het loslaten, en ik weet zo goed uit mijn eigen ervaringen, als moeder met drie zonen met onder andere ADHD, hoe zwaar dat kan zijn. Maar ik weet ook dat zolang jij alles blijft regelen voor hem, wat ik ook te lang heb gedaan bij een van mijn zonen, hij nooit op een goede manier volwassen wordt en dat gunnen we toch elk kind. En het mooie is, met de juiste ondersteuning redt die van jou het echt ook wel.

Met warme groet,

Nicole Hoogenboom

www.nhbc.nl

Lees verder Geen Reacties

De eerste weken na de schoolvakantie

De eerste weken van het nieuwe schooljaar zijn overal al weer achter de rug. In onze regio trouwens pas sinds vorige week maandag. Veel kinderen en ouders hebben echt de tijd nodig gehad om weer te wennen aan het nieuwe ritme. Op tijd opstaan en vooral op tijd, met alle zo belangrijke zaken in de rugtas, op weg naar school vertrekken.

Zo ongedwongen als voor sommige ouders de vakantie was zoveel stress levert het begin van het nieuwe school jaar vaak op. Ook voor de ouders die zo hard toe waren aan de structuur van school gaan de eerste weken van het nieuwe schooljaar niet in de koude kleren zitten. Alles waar jouw kind voor de zomer gewend aan was is meestal veranderd. Een nieuwe juf of meester die voor de klas staat. Een nieuw klaslokaal en vaak toch ook weer wat nieuwe klasgenoten.

Veel kinderen groeien in de grote vakantie, zowel lichamelijk als geestelijk treden er onverwachte veranderingen op. Deze veranderingen zorgen er vaak voor dat de groepsdynamiek na de vakantie veranderd is . Het vriendje of vriendinnetje waar vorig jaar nog veel mee werd gespeeld heeft opeens andere interesses gekregen en zoekt daar nieuwe vrienden bij die in dat verander proces passen.

En jouw kind dat toch óók zo gegroeid is in de grote vakantie heeft moeite om zijn plekje in de groep opnieuw terug te vinden. Voor hem is echt alles anders, van zijn plekje in de klas tot zijn plek in de groep. Zelfs als hij dezelfde leerkracht als vorig jaar heeft zal het weer heel erg wennen zijn.

En die tijd die hij zo hard nodig heeft om te wennen in deze nieuwe situatie krijgt hij meestal niet. Vanaf week een wordt er al weer heel veel van hem verwacht. Taken waar hij voor zijn gevoel misschien niet aan voldoen of die er voor zorgen dat hij op zijn tenen loopt.

En dat nare gevoel wat hem bekruipt brengt onrust in huis waar jij niet op zit te wachten. Jullie kind moet ergens zijn stress af reageren, dat snap je echt wel maar waarom dat altijd zo heftig moet gebeuren. Waarom kan het bij jullie nooit rustig gaan? Bij sommige van onze kinderen gaat de start van het nieuwe jaar juist zo rustig dat je weet dat dit niet klopt. Dat er ergens een klein boos en gefrustreerd bommetje aan het groeien is wat een dezer dagen ex of implodeert.

Dat in goede banen van jouw kind leiden kost jou veel tijd en aandacht. Heel veel tijd en heel veel aandacht van jou voor hem voordat het schoolleven en de schoolstructuur heel langzaam maar zeker weer wordt geïntegreerd in zijn en dus jullie dagelijkse bestaan. En tegen de tijd dat hij zijn rust en structuur weer te pakken heeft, zo over een week of vier of vijf… is het weer vakantie en hierna begint alles weer helemaal opnieuw.

Op vrijdag 12 oktober geef ik een koffieochtend waarin ik het over de invulling van de herfstvakantie ga hebben. Er is plaats voor zes ouders. Heb je interesse om te komen? Meld je dan aan via mijn mail:  [email protected]

Met warme groet, Nicole

 

 

Lees verder Geen Reacties

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder