Ik heb met vele moeders gesproken. Zij vertelden mij over hun angsten, hun verdriet, hun belemmeringen.

  • Een moeder vertelt dat ze zich zo oud voelt tegenwoordig. Eigenlijk valt alles haar zo zwaar. Oud en moe. En dat dag in dag uit, week in week uit.
  • Een moeder vertelt dat ze haar lach kwijt is geraakt. Alles waar ze vroeger zo verschrikkelijk van kon genieten is nu versluierd, eigenlijk vergrauwd. En genieten, ze weet eigenlijk niet meer wat dat is.
  • Een moeder vertelt dat ze soms zo maar moet huilen. Ze weet niet waar de tranen dan opeens vandaan komen maar als ze beginnen blijven ze stromen. Maar alleen als ’s nachts iedereen slaapt, als niemand er last van heeft. Overdag loopt ze rond met een lach die niet echt is. Waarvan zij weet dat die niet echt is. Maar wat moet ze dan.
  • Een moeder vertelt dat ze tegenwoordig zo vaak ruzie met haar partner heeft. Haast of ze het uitlokt, er naar op zoek is. Gewoon om eigenlijk niets maakt ze van een muis een olifant. Omdat ruzie soms nog de enige emotie is die ze toestaat bij zichzelf. Alle andere emoties heeft ze geblokt omdat die haar zoveel pijn doen. Omdat ze er niet bij kan en wil komen.
  • Een moeder vertelt dat ze het haast niet durft te zeggen maar soms, heel soms weet ze niet of ze nog wel van dit kind kan houden. Meteen ontkent ze wat ze zei omdat je dat als moeder natuurlijk niet mag zeggen maar haar ontkenning klinkt zwak.
  • Een moeder vertelt dat ze nachten wakker ligt en zich zoveel zorgen maakt over de toekomst van haar kind. Hoe zal het gaan als zij er niet meer is. Wie zal er dan evenveel van hem houden en wie zal haar zorg taken overnemen.
  • Een moeder vertelt dat ze er meestal van uit gaat dat haar kind het allemaal expres doet terwijl ze echt wel beter weet. Maar bij elke ruzie met haar kind vergeet ze dit weer.
  • Een moeder vertelt dat ze zo verschrikkelijk opziet tegen de grote vakantie. Hoe gaat ze deze periode overleven. Ze durven al jaren niet meer weg te gaan uit angst voor over prikkeling en de daaruit volgende boze buien.
  • Een moeder vertelt dat ze op een gegeven moment bijna haar auto naar links had gestuurd, richting een tegen moet komende vrachtauto. Ze is nu bang dat ze de volgende keer wel doorzet.
  • Een moeder vertelt dat ze al jaren niet meer een avond met haar partner samen weg is geweest omdat niemand anders met haar kind kan omgaan. Maar ook omdat ze bang is dat het dan thuis echt fout gaat.
  • Een moeder vertelt dat ze het liefste de hele dag in bed blijft liggen. Eigenlijk dat ze gewoon het liefste voor een paar weken de deur achter zich dicht kan trekken. En dat zij zich realiseert dat dit niet kan maar ze wil zo graag eindelijk rust.

Ze vertellen mij allemaal, en allemaal met andere en toch dezelfde woorden dat het soms zo verschrikkelijk eenzaam voelt om dit ene specifieke kind op te voeden. Dat ze soms niet meer weet hoe ze het vol moeten houden en dat ze twijfelt, elke dag twijfelt aan zichzelf. Aan haar manier van opvoeden. Aan haar manier van met de toch zware problemen omgaan. Dat zij zich verwijten maakt dat haar kind niet gelukkig kan zijn.

Iedereen in haar omgeving heeft een mening over haar, over haar kind en dat maakt, dag in dag uit dat ze zich zo verschrikkelijk eenzaam voelt.

Ze is zo hard op zoek naar een luisterend oor, een helpende hand, naar de erkenning van een ander. En daarom heeft ze, met het lood in haar schoenen en met een vals gevoel van schaamte de telefoon gepakt en een afspraak met mij gemaakt. En zoals altijd, in elk gesprek is er bij deze moeder eindelijk de ruimte om te mogen huilen. Uit te huilen en met iets minder zware tred mijn kantoor weer te verlaten.

Ben jij ook zo’n moeder? Wil jij ook gewoon eens praten met iemand die niet in jouw netwerk zit maar wel heel goed weet waar jij het over hebt? Herken jij je in de bovenstaande voorbeelden? Ik nodig je uit voor een gratis consult van 30 minuten waarin jij jouw verhaal kunt vertellen. En waar ik zo nodig voor de zakdoekjes zorg. Dit gesprek kunnen wij ook via Skype voeren.

Neem nu contact op!