Een paar maanden geleden had ik een gesprek met een echtpaar van halverwege de zestig. Ze wilde zo graag eens samen met iemand praten over de zorgen die ze hebben over hun jongste zoon.

Deze zoon is een man van 35 jaar. Het was altijd goed gegaan met hem tot ongeveer 15 jaar geleden. Tijdens zijn studie in Groningen had hij in zijn derde studiejaar een burn-out gekregen.
Hierdoor had hij met zijn opleiding moeten stoppen en was hij uiteindelijk op advies van de huisarts in het ‘diagnose traject’ terecht gekomen. Zijn diagnose indertijd luidde het syndroom van Asperger.
Tot zijn burn-out was hij een vrolijke jongen geweest die weliswaar niet veel vrienden had maar daar niet zichtbaar onder leed. Hij woonde in een studentenhuis en kwam regelmatig de weekenden naar huis. Ze hadden altijd wel geweten dat hij bovenmatig intelligent was, hij ging op zijn zeventiende al naar de universiteit maar dat was volgens hen nooit een belemmering voor hem geweest.

Veranderingen

Na het stoppen met zijn studie veranderde er heel veel. Niet alleen voor hun zoon maar ook voor hen.
Hij kwam weer thuis wonen en doet dat nu, na al die jaren nog steeds. Hele dagen ligt hij in zijn bed.’s Avonds en ’s nachts is hij online aan het gamen.
Alle afspraken die ze met hem maken lopen uiteindelijk op niets uit. Hij helpt niet mee in het huishouden. Heeft geen werk en betaald niet mee aan de kosten die zij voor hem maken.
Zelfs zijn zorgverzekering betalen ze na al deze jaren nog steeds voor hem, want: “hij heeft het zo zwaar met het leven”. Ze zijn mede slachtoffer geworden van het uitzichtloze leven van hun kind.

Door de problemen met hun kind en de grote zorgen die zij dagelijks ervaren is hun eigen leven uiteindelijk ook on hold gezet.
Alle plannen die ze vroeger hadden over samen reizen maken en hier vast geld voor weg zetten zijn stop gezet. Samen een weekendje weg met elkaar of met vrienden? Hier zijn ze ook maar mee gestopt, hun zoon vind het moeilijk om te lang alleen thuis te zijn.

Hoe nu verder?

Tegenover mij zaten twee mensen die juist nu zo zouden moeten genieten van hun leven maar hier door de thuis situatie niet meer aan toe komen.
We hebben samen gekeken naar mogelijkheden voor hen om een stukje vrijheid terug te krijgen. We hebben gekeken hoe ze de verantwoordelijkheid weer bij hun kind kunnen neerleggen en wat reële verwachtingen zijn die zij kunnen hebben ten aanzien van de eigen verantwoordelijkheid van hun kind.
Maar eigenlijk durven ze hun zoon niet aan te spreken op zijn verantwoordelijkheid. Ze zijn bang dat hij boos wordt en wat gebeurd er dan?
Ze worden min of meer gegijzeld door de problemen van hun kind maar zolang zij zelf dat proces niet durven te doorbreken ben ik bang dat er nooit iets gaan veranderen ben ik bang.

Niet altijd levert een gesprek met mij ouders op wat zij verwachten of wat ze hopen. Dit keer was dat ook zo. Soms moet ik ouders wijzen op wat voor processen ze zelf in stand houden en dan is het aan hen wat ze er mee doen. Ik denk dat deze ouders uiteindelijk zelf weinig aan de situatie zullen veranderen en hierdoor houden ze onbewust zelf het probleem in stand.
Iets wat ik als moeder trouwens heel erg goed begrijp maar als coach probeer ik toch elke keer de ouder zelf het inzicht te geven dat een groot gedeelte van de gewenste verandering echt bij hun zelf zal liggen.

 

Wil jij zelf eens met iemand over jouw zorgen praten? Neem dan contact met mij op voor een gratis consult van een half uur.

Nicole Hoogenboom
06 19 70 34 38