Zoals we een paar weken geleden hebben afgesproken komt de jonge vrouw samen met haar ouders een avond bij mij voor een gezamenlijk gesprek. Ze loopt een stuk achter hen aan, niet alleen emotionele maar ook fysieke afstand creërend.
Eenmaal bij mij aan tafel is het niet nodig dat ik na mijn inleiding nog veel hoef te zeggen.
Ze durft zelf aan haar ouders te vertellen wat haar zo verschrikkelijk dwars zit. Waar ze altijd weer tegenaan loopt en waarom ze daardoor steeds minder naar huis komt.

Het is niet langer goed voor haar verteld ze om altijd maar rekening te moeten houden met haar zus. Om nooit de exclusieve aandacht van haar ouders te krijgen. Om altijd het gevoel te hebben dat zij niet belangrijk is voor hen. Dat altijd alle aandacht naar haar zus gaat.
Ze erkent zeker de problemen die haar zus heeft en de zorg die haar ouders hierover hebben. Daar gaat het haar ook niet om. Maar zij wil ook gezien worden. Ook zij wil haar verhaal kwijt kunnen. En ook zij heeft haar eigen problemen in haar eigen leven.
En altijd op het tweede plan staan voelt niet langer goed. Dat is niet goed.

Verdriet en boosheid

Af en toe kijkt ze mij aan terwijl ze haar verhaal verteld. En als ik dan bemoedigend knik gaat ze verder. Er komt veel verdriet en ook veel boosheid uit. De tranen rollen over haar wangen maar ook haar ouders laten hun emoties gaan. Dit meisje, deze vrouw, hun oudste dochter laat zien wat zij voelt en hoe zij de thuissituatie beleeft.
Eindelijk durft ze haar plek in het gezin te claimen.

Begrip

Haar ouders geven haar alle ruimte. Ze laten haar vertellen en maken gelukkig niet de fout om haar verhaal te bagatelliseren. Er komen geen excuses waar ze niet op zit te wachten. Dit gaat over haar, haar emoties, haar verdriet en haar pijn
Ze erkennen haar pijn en dat is waar ze zo lang naar verlangd heeft.

Niet langer de tweede viool spelen maar ook nog kind mogen zijn. Aandacht mogen vragen maar ook aandacht gaan krijgen. En vooral voelen dat zij voor haar ouders ook heel erg belangrijk is.

Na anderhalf uur lopen ze samen, gedrieën de deur uit. Als ze op de lift staan te wachten hoor ik ze lachen. Het zal vanaf nu niet in een keer altijd even makkelijk gaan, oude patronen slijten niet zo maar. Er zal af en toe een terugval plaats vinden maar ze gaan het wel redden samen. Daar twijfel ik geen moment aan.

Stoere vrouw, wat mag jij trots op jezelf zijn. Je hebt jouw pijn gedeeld en je hebt laten zien dat ook jij jouw ouders nog zo hard nodig hebt.

 

Herken jij je in dit verhaal? Wil je ook graag eens over jouw situatie praten? Neem dan telefonisch contact met mij op via nummer 0619703438 .
We plannen een gratis consult van 30 minuten bij mij op kantoor en als de afstand een bezwaar is voeren we het gesprek telefonisch.