Ga naar inhoud
Het is aan deze kant even een poosje stiller geweest.
Niet letterlijk in mijn praktijk, maar wel op mijn blog.
Het was door omstandigheden een hele drukke maand augustus. Naast gesprekken met cliënten, kennismakingsgesprekken en het noodzakelijke administratieve gedoe, ontbrak mij simpelweg de tijd om ook nog te schrijven.
Oh, ik had ook nog een week vrij gepland. Maar die werd door externe omstandigheden toch anders dan ik mij van tevoren had voorgesteld. En dat was ook oké.
Niet dat ik in die week enorm ben uitgerust of allerlei leuke uitstapjes heb gemaakt, maar niet altijd kun je het leven plannen. Soms loopt het gewoon zoals het loopt.
Ook in de zomer bleef het druk
Ondanks het feit dat het hoogzomer was, een hele warme zomer zelfs, heb ik weer veel nieuwe kennismakingsgesprekken mogen voeren.
De mensen die in juli een kennismakingsgesprek hadden, zijn inmiddels allemaal begonnen. En de nieuwe cliënten van augustus beginnen deze en volgende week allemaal voor het echt.
En weet je, ik geniet als ADHD coach van elk gesprek dat ik met hen voer.
Van het eerste kennismakingsgesprek, waarin iemand vaak nog wat onzeker tegenover mij zit. Soms omdat ze niet precies weten wat ze moeten verwachten. Soms omdat ze al zoveel geprobeerd hebben. En soms ook gewoon omdat het best spannend is om bij een wildvreemde binnen te stappen en te vertellen over alles waar je in je dagelijks leven tegenaan loopt.
Maar ik geniet ook van het vertrouwen dat ze mij geven als ze besluiten om met mij te starten.
Jezelf leren zien
Misschien maakt mij dat nog wel het meest blij: het gevoel dat ik daadwerkelijk iets kan toevoegen aan iemands leven.
Dat ik iemand kan helpen om zich weer gezien te voelen. Maar vooral om zichzelf anders te gaan zien.
Niet meer alleen te kijken naar alles wat niet lukt. Naar de chaos, het uitstellen, het vergeten, de emoties, het altijd maar achter de feiten aanlopen of het gevoel het nooit goed genoeg te doen.
Maar ook te zien wat er allemaal wél is.
En uiteindelijk hoop ik dat mijn cliënten niet alleen zichzelf beter leren begrijpen, maar ook wat liever voor zichzelf worden. Dat ze zichzelf mogen accepteren en misschien zelfs weer van zichzelf leren houden.
Klinkt zo makkelijk.
Maar voor de meesten is dat misschien wel de grootste klus van allemaal.
Er wordt gehuild én gelachen
Het vraagt zelfreflectie en soms is het gewoon hard werken.
De tranen vloeien hier op kantoor dan ook regelmatig. Daarvoor staat er altijd een doos tissues klaar.
Maar gelukkig wordt er minstens zoveel gelachen.
Juist omdat we allemaal zo’n anders werkend brein hebben, hebben we soms aan een half woord genoeg. Een situatie die voor de buitenwereld misschien helemaal niet grappig is, kan hier ineens tot een enorme lachbui leiden.
Niet omdat we iets weg lachen, maar omdat herkenning soms ook gewoon heel grappig kan zijn.
En misschien is dat wel een van de mooiste dingen van mijn werk. Dat iemand hier niet hoeft uit te leggen waarom iets wat voor een ander heel simpel lijkt, voor hem of haar zo ingewikkeld kan zijn.
Daar doe ik het voor
En als iemand dan na een aantal maanden voor de laatste keer tegenover mij zit en vertelt wat er allemaal veranderd is…
Dat er meer rust is. Dat er thuis minder strijd is. Dat grenzen aangeven beter lukt. Dat ze zichzelf niet meer voortdurend op hun kop geven als iets weer eens anders loopt dan gepland.
En vooral: dat ze eindelijk het gevoel hebben dat hun leven weer van henzelf is.
Dan nemen we afscheid.
Zij met een echte glimlach op hun gezicht.
En ik?
Ik loop daarna vaak de rest van de dag met minstens zo’n grote glimlach rond.
Daar doe ik het voor. ❤️
