Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

‘Onzekerheid’, het eerste gesprek

Een beetje verlegen klopt hij bij mij op de deur van mijn kantoor aan. Een man van begin veertig, met een klein baardje en een voorzichtige glimlach.

We hebben vorige week een telefonisch intakegesprek gehad en na aanleiding van dat gesprek gaat hij een coachingstraject bij mij volgen.

Aan de telefoon had hij mij al verteld dat hij en zijn vrouw sinds kort gescheiden zijn en dat, alhoewel ze nog goed contact hebben, zijn ex-vrouw geen behoefte heeft om ‘de vuile was buiten te hangen’ zoals zij dat noemt.
Niet dat de problemen die hij heeft met zijn kinderen nu al super groot zijn. Ook niet dat zij geen problemen ondervindt als zij de kinderen heeft, echt niet, maar meer omdat zij zich ergens schaamt over de nu spelende problematiek. Ze heeft het gevoeld dat de problemen met hun kinderen en die met elkaar toch door haar diagnose zijn ontstaan.

Haar eigen problemen zijn wel de reden dat ze uiteindelijk gescheiden zijn verteld hij, maar ook dat hij haar helemaal niets verwijt. Alleen was de liefde over, het was klaar en nu moeten ze toch samen verder met de opvoeding van hun twee nog erg jonge kindjes.
En daar heeft hij toch meer kennis voor nodig dan dat er op dit moment bij hem aanwezig is.

Het gaat eigenlijk om hun jongste kind, een jongetje van net vijf jaar.
Hij is heel erg druk, hij schreeuwt de hele dag, en als hij de kans krijgt slaat en bijt hij zijn oudere broertje van ruim zeven jaar. Nou ja, hij bijt niet alleen zijn broer maar ook zijn vader en waarschijnlijk ook zijn moeder.
Van alles heeft hij al geprobeerd om het gedrag van zijn kind te veranderen. Straffen, negeren, terug bijten, niets helpt en nu weet hij het niet meer.
Ik geef hem in ons eerste gesprek inzicht in het gedrag van een vijfjarige, die sinds drie maanden niet meer samen met zijn beide ouders in één huis woont maar om de week bij een van zijn ouders.
Ouders die ondanks dat ze goed uit elkaar zijn gegaan, allebei nog bezig zijn met de verwerking van het beëindigen hun relatie en alle negatieve emoties die daardoor toch naar boven zijn gekomen.
Het wonen in twee huizen is voor elk kind, ongeacht de leeftijd, heel moeilijk in het begin.
Dat hun oudste zoon geen emotie hierover toont zegt eigenlijk meer over dat jochie dan over het gedrag van hun jongste kind en of dat boze gedrag afwijkend is.
Het kwartje valt.
Ik zie aan hem dat hij zich dit nu ook realiseert, zijn zoontje van zeven gaat eigenlijk te stoïcijns om met de nieuwe situatie.
“Misschien moet ik meer aandacht aan hem besteden, want eigenlijk doe ik dat amper. Ik ben te veel gericht op zijn jongere broertje. Die schreeuwt zoals jij het uitlegt om hulp en door zijn negatieve gedrag krijgt hij dat ook van mij”.

Op zijn vraag, of ik niet eens met zijn oudste wil praten, antwoord ik hem dat ik geen kindercoach ben maar dat ik wel enkele hele goede coaches in mijn netwerk heb die gericht zijn op rouw bij een kind. Ik leg hem uit dat een kind een scheiding van ouders als rouw kan ervaren, ook als de sfeer in huis na de scheiding veel beter wordt.
Hij besluit mijn voorstel om eventueel een kindercoach in te schakelen nog even te laten rusten en eerst te kijken of hij zelf thuis met zijn kinderen, aan de hand van onze gesprekken, iets kan bereiken.

We gaan, de tijd die ons nog rest, verder in op het gedrag van zijn jongste kind. Hoe kan hij hier op een juiste manier mee omgaan? Wat is de invloed van de moeder op het gedrag. En hoe kan hij samen met haar hier een lijn in trekken. Wat heeft zij van hem nodig en wat heeft hij nodig van haar? Steeds met het belang van hun kinderen op de eerste plek.

Voordat wij het in de gaten hebben is de tijd alweer voorbij. Mijn cliënt geeft aan met het volgende gesprek niet te lang te willen wachten. Hij heeft het gevoel dat hij anders stil gaat staan in plaats van vooruit gaan en die tijd heeft hij nu niet met zijn twee jonge kinderen.

Wij maken een nieuwe afspraak voor komende week.
En ik druk hem nogmaals op het hart dat hij ten alle tijden tussen door contact mag en zelfs moet opnemen als hij vragen heeft of als het thuis niet gaat zoals hij hoopt. Met de belofte dit te doen neemt hij afscheid.

 

 

Lees verder Geen Reacties

Het zesde gesprek: ‘De laatste loodjes’

Voor ons laatste officiële coachgesprek is ze een paar minuten te laat. Ik weet dat ze nog een keer terugkomt over drie maanden maar dat is een afrondingsgesprek in plaats van een echt coachingsgesprek. Dan bekijken we samen even hoe het ervoor staat en geef ik indien nodig nog wat handvaten en tips. Nu gaan we nog anderhalf uur echt met haar problemen en vragen aan de gang.

Ze komt binnen met een gezonde blos op haar wangen en in haar handen een grote bos bloemen.
“Hier” zegt ze en steekt mij de bloemen toe.
“Voor jou, ook van mijn man. Je hebt ons zo goed geholpen. En al was het vaak niet makkelijk en heb ik veel gehuild en zelfs ruzie gemaakt met iedereen, dankzij onze gesprekken sta ik nu stevig en hang ik niet langer als een zombie aan de keukentafel.
Ik weet heel goed dat wij, mijn man en ik, er nog lang niet zijn en dat ik altijd op moet blijven passen om niet opnieuw in bestaande valkuilen te stappen maar het begin is er.

Mijn man, die zoals je heel goed weet eigenlijk de noodzaak van deze gesprekken niet inzag en het eigenlijk zonde van het geld vond is zo ontzettend blij dat ik wel gegaan ben.
Nog lang niet alles tussen ons is nu uitgepraat en nog niet alles gaat weer goed, maar echt we zijn op de juiste weg. Ik durf mijn eenzaamheid en verdriet weer te laten zien en hoef me niet langer groot te houden.

Hij neemt tegenwoordig ook meer taken over die betrekking hebben op onze kinderen. Vrij nemen ervoor zal hij nog niet doen maar wie weet komt dat ook ooit nog wel. Dit ligt ook natuurlijk heel erg aan mijzelf realiseer ik mij tegenwoordig. Als ik niet uitspreek wat ik van hem nodig heb, zal hij het mij niet kunnen geven. Maar na jaren alles alleen gedaan te hebben moet ik het vertrouwen dat hij mij steunt weer terugkrijgen.

Met die vriendin en ook met die vrienden van ons, is hij zelfs gaan praten. Hij heeft hun verteld dat zoals zij omgaan met ons, en met name met mij voor hem voldoende is om de vriendschap te verbreken. Ik wist niet wat ik hoorde. Hij had eigenlijk altijd alles omtrent dit soort reacties van onze omgeving weggelachen en gebagatelliseerd en nu dit. Dit doet mij zoveel, dat hij voor mij opkomt.

Met zijn familie gaat het nog niet goed trouwens, ze snappen er echt niets van en hier wil of kan hij niets aan doen. Ach dat snap ik ergens ook wel. Het zijn toch zijn ouders en zijn zussen. Als het aan mij lag verbraken we met hun ook alle contact maar hij heeft al zoveel begrip getoond.

Oh, nu ben ik mijzelf weer aan het wegcijferen hè? Ik denk dat dit de komende tijd nog een valkuil voor mij blijft. Wil je mij via een mail hier af en toe nog aan helpen herinneren?
Ik ben trouwens wel heel blij dat wij elkaar over drie maanden nog een keer spreken, ik ben namelijk heel benieuwd waar ik dan sta en hoe het met ons gezin gaat. Maar eigenlijk heb ik er alle vertouwen in dat wij het samen gaan redden. Dank je wel voor alle steun en al het begrip zowel tijdens onze gesprekken als alle kaartjes en mailtjes tussendoor. Deze hebben mij echt geholpen”.

Na deze woorden staat ze op, ik krijg een dikke knuffel en daar gaat ze. Op weg naar huis, haar man en haar kinderen. En ik? Ik kijk met heel veel trots naar deze vrouw die heel duidelijk heeft gekozen om niet langer een slachtoffer te zijn in een moeilijke situatie. Waren er maar meer mensen zo dapper als zij.

Dit is het laatste blog uit een serie van zes, de vorige blogs vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – Een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – Een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – De mening van anderen

Blog vier: Het vierde gesprek – Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld

Blog vijf: Het vijfde gesprek – De ene leerklacht

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

Lees verder Geen Reacties

Het vijfde gesprek: ‘die ene leerkracht’

In deze blogserie vertel ik over een vrouw die worstelt met haar rol als moeder in een gezin met een kind met autisme. Tijdens ons vijfde gesprek hebben we het onder andere over de pijn die ze heeft gevoeld toen haar kind naar het speciaal onderwijs ging en de reactie van de basisschool op dit besluit.


“Het laatste jaar op de reguliere basisschool was niet makkelijk voor ons kind. Zijn leerkracht snapte weinig van zijn problematiek en ging hier op een, zeg maar, bijzondere manier mee om.
Elke keer als ons kind boos werd omdat hij iets niet snapte of omdat de onrust in de groep te groot was werd hij door zijn leerkracht hardhandig uit de klas gezet en moest hij zich melden bij de directeur. Ons kind vertelde mij meerdere keren dat er zelfs twee leerkrachten hem hadden beet gepakt om hem uit de klas te halen.

Ik was elke dag weer bang dat ik gebeld zou worden door school, bang dat ik hem weer op moest halen. En dat vroegtijdig moeten ophalen gebeurde steeds vaker. Dan zat mijn kind in het kantoor van de directeur te wachten tot hij met mij mee naar huis mocht. Soms nog verschrikkelijk boos maar meestal in diepe tranen. Hij snapte eigenlijk nooit wat er precies mis was gegaan en waarom zijn meester nu weer boos op hem was. Hij deed zo hard zijn best om net als de andere kinderen te zijn.

Op ons verzoek begonnen we met een heen-en-weer schriftje zodat wij, mijn man en ik, zicht kregen op wat er verkeerd was gegaan. Vaak waren het hele kleine zaken die voor grote onduidelijkheid hadden gezorgd. Maar zijn leerkracht zag niet in hoe hij dit kon veranderen, of eigenlijk wilde hij dat niet inzien…

Tijdens een rapport gesprek in het voorjaar werd ons verteld dat het voor ons kind beter was om groep zeven nog maar een keertje over te doen. Niet omdat zijn cijfers daar aanleiding voor gaven maar omdat men niet wist naar welke school hij na groep acht zou moeten gaan. Ze hadden eigenlijk geen idee wat ze met hem aan moesten na groep acht.
Voor ons was dat het moment om er druk op te zetten om hem de komende zomer op het speciaal onderwijs te krijgen. Een kind vertellen dat hij van school moet en naar een andere school was voor ons makkelijker dan om uit te leggen dat hij, als één van de slimmere kinderen in de klas, het jaar maar over moest doen.
Natuurlijk was het ook zwaar om hem te vertellen dat hij weg moest van zijn school waar hij al zeven jaar op zat, maar dit pakte hij redelijk makkelijk op.

Wat mij echt ontzettend pijn heeft gedaan, is dat zijn leerkracht nu opeens aangaf dat hij helemaal geen problemen met ons kind had en dat wij degene waren die de problemen veroorzaakten. In het verslag dat nodig was voor de overstap stond letterlijk: ‘dit kind heeft meer liefde nodig en misschien moeten zijn ouders dat maar eens gaan inzien. Er is met hem niets aan de hand’.
Ik word weer zo boos nu ik je dit vertel, hoe kan iemand zo iets schrijven over ouders?
Een leerkracht waar jij als ouders toch al je vertrouwen in stelt die dit zo op schrijft, ik snap hier echt niets van.

Ik ben trouwens wel lekker bezig met mijn gal spuien in deze gesprekken hè. Maar jij  je weet niet half hoe hard ik dit nodig heb. Een plek hebben waar ik kan vertellen waar wij als gezin dag in dag uit tegen aanlopen. Gewoon, zonder dat er een oordeel wordt geveld vertellen waar wij als gezin dag in dag uit tegen aan lopen. Bedankt voor jouw onvoorwaardelijke steun, wat ben ik blij dat ik alle schaamte opzij heb gezet en vijf maanden geleden contact met jou heb opgenomen. Het is haast jammer dat we over vier weken al weer het laatste gesprek hebben samen”.

Ze loopt mijn kantoor uit met een nieuwe verende pas, ik kijk haar even na. Door onze gesprekken van de afgelopen maanden is er in haar hoofd een kwartje gevallen: ‘ik doe het dus wèl goed’, ‘ik ben wèl een goede moeder’. Het eindelijk gezien en erkend worden. En dat door haar eigen inspanningen en haar moed om hulp te zoeken in een situatie waar ze zelf niet meer uit kwam.

Dit is het vijfde blog uit een serie van zes, de vorige vier vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – de mening van anderen

Blog vier: Het vierde gesprek – Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

 

Lees verder Geen Reacties

Het vierde gesprek: ‘Niet alleen recht in ons gezicht wordt er een oordeel geveld’

Dit blog is de vierde in een serie over een moeder en haar worsteling met haar gezin. Maar niet alleen binnen het gezin, levert het spanningen op, ook daarbuiten lijkt iedereen het beter te weten dan zij.

Voor het vierde gesprek komt ze met een boos maar vooral ook een verdrietig gezicht binnen. Bijna meteen begint ze te vertellen wat haar dwars zit.
“Na ons vorige gesprek, wat mij ontzettend geholpen en opgelucht heeft trouwens, had ik met een vriendin afgesproken. Ik vertelde haar waar jij en ik het over hadden gehad. Verder eigenlijk niets.

Gisteravond sprak ik haar weer tijdens een etentje in de stad. Na ons laatste gesprek heeft ze lang getwijfeld om mij het volgende verhaal te vertellen maar ze vond dat ik het recht heb om het te weten. Die ene vriendin, waar wij het de vorige keer samen over hebben gehad, had nog het fatsoen om mij recht in mijn gezicht te vertellen hoe ze over onze opvoeding denkt.

Wat er nu aan de hand schijnt te zijn is het volgende: Vrienden van ons bespreken onze opvoeding met anderen uit onze gemeenschappelijke vriendenkring. Ze hebben duidelijk een mening over mijn man en mij, en die mening is niet mals.
Het ligt natuurlijk niet aan ons kind zoals hij reageert en zich gedraagt maar het ligt helemaal aan ons. Verder schijnt dat onze andere kinderen aan hun hebben verteld hoe zwaar ze het hebben en dat dit ook voor een groot gedeelte door mijn man en mij komt. Of onze kinderen dit daadwerkelijk hebben gedaan betwijfel ik maar ik wil hen hier ook niet naar vragen. Ze zijn nog te jong om hen in dit verhaal over verbroken vertrouwen te betrekken.

Ik voel mij hierdoor compleet kapot. Hoe kan het dat men het lef heeft om deze verhalen in onze gezamenlijke vriendenkring te delen. Of eigenlijk te oordelen achter onze rug om.
Het voelt als een mes in mijn rug. En dan te bedenken dat dit stel zelf geen kinderen heeft en nooit heeft hoeven nadenken over de problematiek van opvoeden, iets waar je als ouders zelfs bij kinderen zonder diagnose af en toe mee geconfronteerd wordt. We hebben ze altijd in ons gezin toegelaten en ze de fijne momenten bij ons thuis mee laten delen. En dan dit. Ik snap het niet, echt niet, net of ik dit er nu nog bij kan hebben.

Wie uit onze vriendenkring kan ik nu nog vertrouwen? Wie praat er ook mee achter onze rug over ons gezin? Volgende week zien we iedereen weer op een verjaardag. Maar of ik daar nog heen wil is een tweede. Ik heb mij denk ik nog nooit zo kwetsbaar gevoeld”.

Nadat ze naar huis is bedenkt ik mij dat dit ouders zo verschrikkelijk eenzaam maakt. De veilige wereld waarin zij zichzelf denken te kunnen zijn en waar ze hun problemen mee durven te delen schijnt amper te bestaan. En die omgeving heeft er echt geen idee van waar ze mee bezig zijn.

Dit is het vierde blog uit een serie van zes, de vorige drie vind je hier:

Blog een: Het eerste gesprek – een ‘waardeloze moeder’

Blog twee: Het tweede gesprek – een eenzame partner 

Blog drie: Het derde gesprek – de mening van anderen

Wil jij naar aanleiding van deze blogreeks graag weten of ik jou verder kan helpen in jouw situatie? Meld je dan aan voor een gratis kennismaking.

Op vrijdag 9 november organiseer ik weer de maandelijks koffieochtend van negen tot elf uur in Zwolle. Wil je hier ook graag bij zijn? Meld je dan aan via mijn website bij het kopje ‘koffieochtend 9 november’. Ik heb in mijn kantoor plek voor 6 ouders. Je bent welkom!

 

Lees verder 1 Reactie

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

 

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder