Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

IJskastmoeders

Een paar weken geleden had ik met een vader, die bij mij een traject van zes gesprekken volgt, een gesprek over –  en de eventuele erfelijkheid van autisme. Maar eerst besproken we de herkomst van het woord ijskastmoeder.

Dit gebeurde naar aanleiding van een opmerking waar zijn moeder zijn vrouw de week ervoor mee om de oren had geslagen. Zijn moeder gaf aan dat volgens haar veel, zo niet alle, problemen die rondom hun zoontje spelen aan haar schoondochter lagen.

“Als jij je eens wat anders gaat opstellen zou het met mijn kleinkind meteen beter gaan. Als jij eens wat meer ruimte gaf zou het kind niet zonder reden zo boos worden. Als jij er niet zo boven op zou zitten zou het kind bij het buitenspelen minder ruzie hebben. En als jij je wat warmer zou opstellen en niet zo’n ijskastmoeder was dan hadden jullie geen problemen meer.” Dit gesprek had zijn vrouw wanhopig en onzeker gemaakt. Lag het dan toch echt aan haar?

De term autisme werd indertijd vooral gebruikt door Leo Kanner, een Oostenrijkse psychiater die veel baanbrekend werk als eerste kinderpsychiater in de VS heeft neer gezet. Hij beschreef in 1943 als eerste een aantal kenmerken van autisme die nog steeds een leidraad zijn binnen de huidige DSM V diagnosestelling. Nu is hij pas geleden in opspraak gekomen naar aanleiding van zijn rol en functie tijdens WO II, maar zijn werk indertijd werd een voorbeeld voor alle volgende psychiaters.

De term ‘ijskastmoeder’ komt echter van de Duitse psychoanalyticus Bruno Bettelheim. Hij meende dat het koele omgangsgedrag van vooral de moeder verantwoordelijk was voor het autistische gedrag van het kind. Door haar houding ging het kind zich steeds meer in zichzelf terugtrekken.

Rond 1950 werden ouders en met name de opvoedende moeders door artsen en wetenschappers er van beschuldigd dat zij de aanleiding van het autisme van hun kind waren. Ze werden toen ‘ijskastmoeders’ genoemd.

Omdat deze moeders eerder dan de omgeving door hadden dat een afstandelijke houding voor hun kind beter werkte en beter was dan een omgang met veel knuffels en aanrakingen namen ze onbewust deze houding aan. Verder merkte ze dat er vaak een tekort aan wederkerigheid plaats vond in het contact met hun kind. Moeders van kinderen met autisme ‘bevriezen’ om deze reden wel vaak hun woorden en hun houding tegenover hun kind. Maar dat zegt niets over hun gevoelens over dit specifieke kind. De term ijskastmoeder heeft deze groep moeder veel verdriet gebracht. En tevens hen in een bepaald isolement gedrukt. De problemen die hun kinderen hadden werden door de artsen niet erkend.

De laatste jaren komt men door onderzoek er steeds meer achter dat autisme waarschijnlijk voor een gedeelte gevormd wordt door een genetisch component. Het wordt namelijk steeds duidelijker dat autisme een neurobiologische stoornis is met een sterk genetische inslag waarvan de finesses nog altijd niet bekend zijn.

Vaak blijkt dat als er bij een kind op een gegeven moment de diagnose autisme gesteld wordt, er voor een van de ouders een vorm van herkenning optreed. ‘Oh dit is dus waarom ik zo reageer’ , ‘dit is waarom ik hier niet tegen kan’ of ‘ Mijn kind heeft het niet van een vreemde’.

Niet in alle gevallen is er echter een koppeling tussen de ouders en het kind te maken. Over de achtergrond en het ontstaat van autisme is nog steeds heel veel onduidelijk. Wel is voor iedereen die veel te maken heeft met kinderen met een stoornis binnen het autistisch spectrum duidelijk dat zij vooral geholpen worden door duidelijkheid in de taal die je gebruikt. Ook blijkt dat ze moeite kunnen hebben met onderliggende emoties die vaak niet uitgesproken worden omdat wij er van uitgaan dat iedereen die wel oppikt in onze vorm van communicatie.

Na dit gesprek ging deze vader naar huis met in ieder geval het antwoord dat hij zijn moeder kon geven. Nee zijn vrouw is geen ijskastmoeder. En ja zijn vrouw weet heel goed waar ze mee bezig is. Juist als ze, voor een buitenstaander, haar kind bepaalde zaken op een afstandelijke manier vertelt en uitlegt en andere dingen van hem verwacht dan vaak gebruikelijk is in onze huidige maatschappij.

Wat heb jij nodig om jouw kind beter te begeleiden?                                                                                          Zou je graag eens over jouw zorgen willen praten?                                                                                           Neem dan geheel vrijblijvend contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

Nicole Hoogenboom                                                                                                                                                   0619 70 34 38                                                                                                                                                 [email protected]

Lees verder Geen Reacties

Het gevoel van falen als opvoeden niet makkelijk gaat

Een van de zaken waar ouders met kinderen met een stoornis binnen autisme of AD(H)D tegen aan kunnen lopen is dat altijd terug kerende gevoel van falen, als ouder bij de opvoeding van jouw kind.

De buitenwereld heeft altijd een mening over hoe jij jouw kind moet opvoeden.
En dat terwijl jij met het klamme zweet in de handen aan de kant staat als jouw kind een extreem exceptionele driftbui krijgt in de supermarkt.
Als jouw kind niet wil meedoen met de kinderen die in de speeltuin allemaal samen spelen maar in plaats daarvan heel hard gaat huilen.
Jouw kind dat helemaal de draad kwijt is als de juf opeens niet voor de klas staat maar een vervangster. Die dan mee naar huis wil en dit vaak zelfs moet omdat in de klas blijven door zijn extreme angst voor het onbekende op dat moment geen optie is.

Onmacht die je elk moment kan overspoelen als een zware golf en je helemaal van je stuk brengt. Je dacht dat je de dag zo goed had voor bereid en plots gebeurd er iets voor je kind wat je niet had kunnen voorzien.
En ja de driftbui, de huilbui of de pure paniek van jouw kind gaat veel verder en dieper dan bij die van de buurkinderen of dan bij de kinderen van je zusje.

Wat is er toch aan de hand, je hebt alle boekjes over opvoeding tijdens de zwangerschap al gelezen maar nergens wordt je voor bereid op dit kind, op jouw kind. En terwijl je afvraagt hoe je moet reageren heeft de buitenwereld altijd een mening klaar. En die mening laten ze merken ook. Is het niet verbaal dan wel met blikken. En die onmacht kan je letterlijk verlammen, je lijkt stil te staan in de tijd.

Overal probeer je informatie bij elkaar te scharrelen, een beetje bij andere ouders, een beetje bij de schoolarts en een beetje op het internet. En al die antwoorden en adviezen maken alleen maar dat jij je nog onzekerder gaat voelen.
Ligt het dan toch aan jullie? Pakken jullie het verkeerd aan? Wat doen jullie fout? Diep in je hart weet je heel goed dat het niet aan jullie ligt. Met jullie andere kinderen gaat het wel goed, die floreren wel bij jullie opvoeding.

Waarom dit kind dan niet? En ondertussen probeer je een modus te vinden om de dagen zo overzichtelijk mogelijk te maken. Om alles zo duidelijk mogelijk te structureren. Om te zorgen dat er haast geen onverwachte situaties gebeuren.
En dan, op een dag ontmoet je een andere ouder, meestal een moeder , die jou precies begrijpt.
Waar je niet alles tegen uit hoeft te leggen en waar jij je niet bij hoeft te verontschuldigen voor jouw kind.
En dan krijg jij eindelijk erkenning. En eindelijk durf je uit te spreken dat jij je zoveel zorgen maakt over dit kindje wat het in deze wereld zo moeilijk heeft.

Je bent niet langer de enige. En die ruimte en dat gevoel geeft jou de mogelijkheid om te groeien in jouw rol als moeder van dit kind.
Je leert dat echt niet aan jou ligt en je leert wat soms wel en wat vaak niet werkt. Hierdoor komt er weer wat lucht om adem te halen en leer jij je kind beter begrijpen. Het lukt je steeds beter om stil te staan bij wat hij van jullie zo hard nodig heeft.
Hierdoor leer je omgaan met je onmacht. Je wordt weer trots op je kind en op jezelf en merk je wat dat ogenschijnlijk kleine beetje begrip van die ene moeder je gebracht heeft. Herkenning en erkenning van je verdriet en de mogelijkheid om verder te groeien in de richting die voor dit specifieke kind zo belangrijk is. En heel langzaam veranderd je gevoel van onmacht in een machtig mooi gevoel.
Ik kan dit, dit is mijn kind en ik doe het wel goed. Van dit kind kan ik houden.

Herken jij je ook in dit verhaal? Zou je graag eens over jouw zorgen met een ervaringsdeskundige willen praten? Neem dan geheel vrijblijvend contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur.

Nicole Hoogenboom
06 19 70 34 38
[email protected]

Lees verder Geen Reacties

Een blog over de eenzaamheid die langzaam jouw leven is binnen geslopen

Op een avond zittend op de bank, kijkend naar een televisie programma, bedenk je dat jullie het goed voor elkaar hebben. Jullie werken allebei en hebben een baan met voldoende uitdagingen. Het geld is gelukkig geen probleem en jullie huis bevalt goed. De kinderen gaan naar school en in de vakanties heb je de opvang, met dank aan de BSO, ook goed geregeld. Je vertelde pas geleden nog aan jouw collega’s dat het met jullie, na die eerdere moeilijke jaren, nu gelukkig goed gaat.

Maar ergens diep van binnen wringt er iets bij je. Je vraagt je steeds vaker af hoe het eigenlijk met jou gaat.
Gaat het wel zo goed met jou? Kom jij nog aan je ontspanning toe?
Je hebt eigenlijk vaak het gevoel dat je in een trein zit die alsmaar doordendert zonder onderweg nog te stoppen.
Je merkt dat je steeds vaker toch maar een afspraak afzegt. Dat jullie steeds meer in de weekenden ’s avonds samen op de bank zitten. Dat de energie om nog iemand uit te nodigen langzaam is weggesijpeld.
En dan is het weekend weer voorbij zonder dat jullie iemand buiten jullie gezin gezien of gesproken hebben.
Oké een van de twee heeft de weekboodschappen in huis gehaald maar dat is nu niet een moment waarop je eens lekker energie bijtankt. De maatschappij gaat door zonder dat jullie er nog echt deel aannemen.

Op een avond gaat het gesprek tussen jou en jouw partner opeens over het gevoel van een langzaam binnensluipende overheersende eenzaamheid. Je ziet, buiten jouw werk, haast niemand meer. Er wordt steeds minder vaak gebeld en voor de verjaardag van de buren waren jullie vorige maand ook al niet uitgenodigd. Je vraagt je af wat er eigenlijk aan de hand is. Vroeger hadden jullie een grote vriendenkring en was jullie huis af en toe net een zoete inval. Waar is die tijd gebleven?Waarom is die tijd veranderd in jullie huidige, saaie, leven?

Al pratend komen jullie er achter dat jullie steeds vaker zelf afspraken af zijn gaan zeggen. Dit begon een paar jaar geleden met de mei vakantie die jullie altijd met een paar vrienden en alle kinderen op een camping doorbrachten. Op een gegeven moment hebben jullie er voor gekozen deze vakantie niet door te laten gaan. Op dat moment leverde het te veel stress en te veel drukte op voor jullie twee kinderen. Hierdoor werden jullie ook niet uitgenodigd op de reünie die hier altijd op volgde.
Die ene barbecue, begin juli, met een paar andere vrienden hadden jullie ook maar afgezegd. Oh en het sinterklaasfeest op het werk, dat was ook te veel drukte waarschijnlijk, besloten jullie.
De familie dag met alle ooms en tantes en jullie neven en nichten zagen jullie ook niet zitten. Ruim 60 mensen bij elkaar, niet te doen.
Ook kwamen jullie er achter dat jullie al twee jaar achter elkaar op het laatste moment toch niet naar de verjaardag van de buren zijn gegaan. Het was te onrustig geweest die dag op school en dat had ’s avonds nog steeds een weerklank op jullie kinderen gehad.

Eén voor één bedenken jullie activiteiten die jullie hebben afgezegd omdat het thuis te veel onrust gaf. Hierdoor werden jullie avonden steeds leger en stiller tot dit moment dat jullie samen op de bank zitten en de eenzaamheid jullie overspoelt.

Uiteindelijk realiseren jullie je daarbij heel goed dat het aan jullie zelf ligt. Nooit hebben jullie met anderen gedeeld wat er thuis gebeurt als er van het vaste ritme en de vaste structuur wordt afgeweken. Wat het voor jullie betekent als allebei de kinderen compleet van slag zijn. Hoe het is als de een reageert met boosheid en alles bij elkaar schreeuwt. Terwijl de ander alleen nog maar kan huilen en ’s nachts meerdere keren wakker wordt. De stress van het vertellen, uitleggen en hopelijk begrepen worden was het jullie allemaal niet waard geweest.

En nu is het dus stil, heel stil. Fijn voor belangrijke structuur van de kinderen maar zwaar voor jullie. Er moet een oplossing worden gezocht zodat jullie weer naar buiten kunnen. Plus een oplossing om de problemen die jullie thuis ondervinden,te kunnen delen met anderen. Te lang alles alleen dragen heeft nog nooit iemand echt geholpen. Probeer er over te praten met familie en probeer samen weer een activiteit buiten de deur te plannen. Probeer samen er voor te zorgen dat jullie dat oude leven weer ‘aangepast’ gaan oppakken en schakel, als het jullie alleen niet lukt, hulp in. Maar blijf niet zwijgen want dat heeft nog nooit iemand verder geholpen…

Herken jij je in het bovenstaande verhaal. Ben je soms ook bang voor de eenzaamheid die jullie omringt? Merk je dat jij ook steeds minder vaak echt contact met jullie vrienden hebt? Ben jij ook alleen nog maar gericht op jouw gezin en wil je dit patroon graag doorbreken? En ben je benieuwd waar ik je mee kan helpen?
Neem dan nu contact met mij op voor een gratis gesprek van een half uur waarin we kijken wat voor jou kan betekenen.

Met warme groet,
Nicole Hoogenboom

06 19 70 34 38
www.nhbc.nl

Lees verder Geen Reacties

Een gesprek over het Persoons Gebonden Budget en gemeentelijke willekeur.

Een van de moeders waar ik pas geleden, tijdens een ouderavond bij mij op kantoor, een gesprek mee had vertelde dat ze zo veel moeite had gehad een passend PGB voor haar zoon te krijgen. Tijdens het gesprek over de herindicatie met het sociaal wijkteam, waar de begeleidster van haar zoon bij aanwezig was geweest, had ze aangegeven wat de minimale wensen waren. Eigenlijk waren het geen wensen maar eisen, deze zorg had ze nodig om haar zoon thuis te kunnen laten wonen. En deze zorg kon ze alleen maar inhuren als het PGB van haar zoon verhoogd zou worden.

Heel bizar was de inhoudt van de brief geweest die ze twee weken na het gesprek kreeg. Nog niet de helft van het budget waar om gevraagd werd kreeg ze toegekend. Sterker nog, het werd zelfs minder dan er nu uitgekeerd werd.
Dit terwijl er een zeer gedegen brief van de psychiater van haar zoon op tafel lag waarin haar aanvraag voor een hoger budget volledig werd ondersteund.
Waar ze vooral boos over was geworden was het feit dat het sociaal wijkteam niets met de brief van de psychiater had gedaan. Er was verder niets gedaan met haar eigen argumenten over de thuissituatie en de in-put van de begeleidster van haar zoon was ook terzijde geschoven.

Er scheen een teamvergadering te zijn geweest waar alle aanvragen wekelijks werden besproken. Toevallig was diegene die met haar het gesprek gevoerd had die dag niet aanwezig dus zonder de inbreng van deze vrouw was de casus van het gezin bekeken en beoordeeld.
En men had tijdens de vergadering besloten dat het huidige PGB wel naar beneden kon worden bijgesteld.

Verbijsterd was deze moeder.
“Het lijkt wel of ze het geld uit hun eigen zak moeten betalen, of dat ze afgerekend worden door de gemeente als er te veel aan PGB gelden besteed wordt. Als wij het nu niet gaan redden thuis zullen we hem moeten laten opnemen en wat kost dat wel niet? Naast het feit dat wij daar niet voor willen kiezen. Hij hoort hier thuis en als we een paar uur extra ingehuurde zorg per week kunnen inzetten komen we een heel eind. En ook de argumentatie dat een buurmeisje misschien wel kan oppassen en dat die niet zo duur hoeven te zijn begreep ze echt niet. Haar zoon heeft zeer duidelijke, professionele en stabiele begeleiding nodig. Dat kan je niet van een buurmeisje verwachten. Van zijn oma trouwens ook niet evenmin als van de overbuurvrouw. Wanhopig word ik ervan, altijd steeds maar opnieuw moeten uitleggen dat hij echt meer zorg nodig heeft dan gemiddeld is. Sterker nog dat hij erg veel bovennatuurlijke zorg nodig heeft. Waarom valt dat kwartje toch niet? Ik heb dit al zo vaak moeten uitleggen. Je zou toch verwachten dat een van de taken van de gemeente is om haar burgers te ontzorgen, waarom gebeurt dat bij ons dan niet”.

Dit is een verhaal wat ik steeds vaker hoor. Het is haast onmogelijk om in sommige gemeentes nog een goed PGB aan te vragen. En dit terwijl het in andere gemeentes gewoon netjes geregeld wordt. En dan vraag ik mij toch af wat de toegevoegde waarde van de veranderingen binnen het PGB is geweest indertijd. De verandering kwam om fraude tegen te gaan maar uiteindelijk is het een besparing binnen de gezondheidszorg gebleken met een veel te grote willekeur.
Zelfs per gemeente en soms zelfs per wijkteam is het heel erg afhankelijk wie je treft voor het zogenaamde keukentafelgesprek. En soms gaat het echt in een keer allemaal goed en krijgen ouders waar hun kind behoefte en zelfs recht op heeft.
Maar voor het gros van de ouders is het allemaal niet makkelijker geworden om de juiste zorg voor hun kind in te zetten. Deze moeder is het ondanks ingrijpen van de psychiater ook niet gelukt om voldoende passende zorg te kunnen inzetten voor haar kind.
Of hij op termijn nog thuis kan blijven wonen is zeer de vraag.

In mijn praktijk begeleid ik ouders van kinderen met autisme en/of AD(H)D.
Wil jij ook eens met iemand praten over de zorgen die jij hebt, de tranen die jij voelt of de zaken waar jij tegenaan loopt?
Mail of bel mij dan voor een gratis gesprek van een half uur.

Met warme groet,
Nicole Hoogenboom

[email protected]
www.nhbc.nl
0619703438

Lees verder 2 Reacties

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder