Nicole Hoogenboom - Begeleiding en coaching

Vakantie, en hoe nu verder?

Vlak voor de start van mijn vakantie had ik gisteren nog het eerste gesprek met een stel ouders. Heel bewust had zij deze afspraak nog aangevraagd omdat hun kinderen ook bijna vakantie kregen. Ze wilde dit jaar de grote vakantie anders invullen dan de afgelopen jaren. Dit was ook wat ze op de vragenlijst had ingevuld. Aangevuld met ‘noodzaak op zeer korte termijn beginnen met het traject’.

En nu zaten ze dan tegenover mij. En ik was zeer benieuwd wat er aan de hand was, waardoor er door haar zoveel spoed achter gezet was om mij nog te spreken.

Ik vroeg wie van hen beide wilde beginnen waarop hij antwoordde: “Laat haar maar starten want er zit haar al dagen iets heel erg dwars wat ze niet aan mij wil vertellen zonder dat jij er bij zit”.

En zij begon. En niet zo maar, nee met een complete waslijst aan verwijten richting haar partner. Verwijten over de vorige zomervakantie. Toen had zij zich alleen gevoeld, alleen thuis met elke dag de kinderen terwijl haar man nog werkte tot ook zijn vakantie begon. Ze had zich alleen gevoeld op de camping, toen hij ’s avonds met vrienden was gaan vissen. Ze had zich alleen gevoeld toen hij na hun vakantie weer aan het werk ging en haar opnieuw thuis achterliet met de kinderen.  Ze had zich ook alleen gevoeld toen zij op een donderdag met de kinderen bij zijn ouders op bezoek was geweest en zijn moeder geen begrip had gehad voor hun situatie.

Haar woordenbrij was in eerste instantie niet te stoppen. Minstens tien minuten was ze bezig om alles wat haar vorig jaar had dwarsgezeten en duidelijk nog steeds dwars zat er uit te gooien. Maar eigenlijk was haar woordenstroom een hele grote vraag om begrip en inzicht van haar partner over haar zorgen. Over de zwaarte van de taak hun kinderen voor haar gevoel alleen op te voeden.  Geen enkele dag had zij vrij gehad, geen dag in die zes weken was er tijd voor haarzelf geweest. Iedereen vond het zo gewoon dat zij alles thuis regelde. En eigenlijk vond haar partner het ook dood gewoon. En het deed pijn dat hij nooit aanbood om eens een weekend, zelfs al was het maar één dag, de taken van haar over te nemen.

Wat zij miste, eigenlijk al heel lang kwam nu naar buiten doordat ze opeens in paniek was geraakt omdat het alweer bijna vakantie was. Ze miste de waardering van hem. En ja ze wist heel goed dat ze die van zijn ouders nooit zou krijgen maar dat gaf niet. Echt niet. Als hij maar eens liet merken dat hij trots op haar was. Trots op wat ze allemaal deed voor hun gezin. Als hij maar eens liet merken dat hij zich echt wel realiseerde dat het meer dan gebruikelijk is, de zorg die hun dochter nodig heeft. Dag in dag uit.

En hij? Hij liet haar uitpraten, gaf haar alle ruimte die ze nodig had en troostte haar uiteindelijk toen ze begon te huilen. Hij gaf haar alle ruimte die ze nodig had en erkende haar pijn en haar verdriet. Een mooier gebaar had hij op dat moment niet kunnen maken. En zij? Zij bedankte hem dat hij er eindelijk voor haar was. Dat ze eindelijk had kunnen doordringen bij hem. En ze gaf aan dat er nu weer ruimte was om verder te gaan richting de vakantie. Een vakantie waar ze eerlijk gezegd nog steeds tegen op zag.

Een heel mooi gesprek was het, waar ik uiteindelijk niet zo veel heb hoeven zeggen of doen. Ze deden het samen en het fundament stond nog steeds stevig. Heel stevig. Maar wat als zij nog een jaar had gezwegen? Als ze nog een jaar of zelfs langer zich had weggecijferd voor haar gezin. Wat was er dan uiteindelijk gebeurd? Waren ze dan ook samen hand in hand mijn kantoor uitgelopen?

Ik weet het niet en zal dit ook nooit weten. Wel merk ik dat ouders vaak haast te laat komen. Er staat dan al zoveel tussen hen in dat het weer rechtbreien moeilijk zo niet onmogelijk wordt. Maar zij, zij waren er gelukkig op tijd bij. Na mijn vakantie gaan we verder kijken wat ze nodig hebben om hun kind verder te begeleiden en wat ze nodig hebben van elkaar. De nieuwe afspraak is gemaakt, net na mijn vakantie.

Wil jij ook een gratis gesprek van een half uur met mij? Maak dan een afspraak via de volgende link: https://www.nhbc.nl/contact/ Ik neem dan contact met je op om een afspraak in te plannen.

Met warme groet,

Nicole Hoogenboom

Lees verder Geen Reacties

Vakantie, de heenreis

Gisteravond heb ik via skype kort even contact gehad met een echtpaar om de heenreis van hun vakantie te evalueren. Wat was ik blij dat de zorgen over de komende vakantie tijdens ons laatste gesprek van het traject nog benoemd werden. En dat zij naar aanleiding van ons gesprek hierover hebben besloten de reis dit jaar anders te gaan plannen dan de voorgaande jaren.

Het was uiteindelijk toch een lange reis naar het zuiden geweest. Misschien is het voor hen een idee om volgend jaar hier anders naar te gaan kijken. Ver weg is niet altijd beter en zeker niet met twee jonge kinderen met beide een vorm van autisme op de achterbank. Kinderen die moeite hebben hun vaste structuur los te laten en de hele dag, en dit geval zelfs twee dagen, naast elkaar moeten zitten. Niet dat dit voor alle gezinnen geldt maar voor dat van hen wel.

Het was in ieder geval fijn om te horen dat de heenreis in ieder geval goed verlopen was. Ze hadden voldoende tijd uitgetrokken en hebben ook meer dan voldoende pauzes ingelast.       Elke twee uur stoppen zouden eigenlijk alle mensen moeten doen maar als het lekker rustig is op de weg heeft iedereen de neiging steeds iets langer dan verstandig door te rijden. En dan pas te stoppen als het eigenlijk te laat is. De truc met de kookwekker, een afgeleide van de Pomodoro techniek, werkte voor deze twee kinderen gelukkig heel goed.

Fijn dat zij hun kinderen, ondanks de sceptische houding van de vader over deze techniek, de opdracht hebben gegeven om de tijd op de wekker in de gaten te houden. Elke keer dat de wekker ging, na anderhalf uur, pakte ze de eerste parkeermogelijkheid die voorbij kwam. Op deze manier zaten ze eigenlijk nooit langer dan twee uur achter elkaar in de auto. Ook de pauzes, aanzienlijk langer dan vooraf gaande jaren, werden door middel van de kookwekker aangegeven. Elke keer een half uur de auto uit en samen even bewegen. Niet passief met de I-pad in de auto blijven zitten tijdens de pauze maar even bewegen met elkaar. Ook voor volwassenen werkt dit goed!

En ja, ik geef iedereen die nu bedenkelijk kijkt gelijk, op deze manier duurt de reis een stuk langer maar hierdoor liep, bij dit gezin, de spanning binnen in de auto aanzienlijk minder hoog op.

De kinderen hebben zich op een paar kleine incidenten na prima gedragen. Zij voelde zich mede verantwoordelijk voor de heenreis. Ze proberen de terugreis weer zo te plannen. Liever nog bekijken ze of er een mogelijkheid bestaat om ’s middags terug te rijden. Ze rijden dan de nacht in en hebben grote kans dat de kinderen in slaap vallen. Eerst kijken ze aan het eind van hun vakantie of de energie voldoende opgeladen is om dit ook daadwerkelijk aan te kunnen. Maar ze gaan nu eerst, op een relaxtere manier beginnen aan hun vakantie met het gezin.

Met warme groet,

Nicole

Heb jij ook behoefte om tips te ontvangen, hou mijn website en FaceBook dan in de gaten. Ik organiseer samen met andere professionals regelmatig ouderavonden over bepaalde thema’s ondermeer over de vakantie.

Wil je een keer één op één een gesprek met mij hebben, neem dan contact op via mijn website, https://www.nhbc.nl/contact en ik bel je terug om een gratis gesprek van een half uur in te plannen.

 

 

Lees verder Geen Reacties

Brusjes en hun ouders

Brusjes*, ik heb over deze groep al eerder meerdere blogs geschreven. Op deze artikelen komen vaak veel emotionele reacties. Ouders die erkennen dat ze het gevoel hebben te kort geschoten zijn richting de andere kinderen. Moeders die zich nog dagelijks schuldig voelen. Brussen die hun ouders blijven verwijten over een tekort aan aandacht voor hen. En over de problemen die deze brusjes kunnen ondervinden omdat ze opgroeien in een gezin waar het anders gaat dan gewenst. Lees hier het verhaal van Anne: https://www.nhbc.nl/blog/brusjes-de-andere-kinderen/

Een moeder schreef mij recentelijk het volgende: “Wat mijzelf indertijd altijd het meeste pijn deed was dat de buitenwereld de problemen van onze kinderen altijd bagatelliseerden. Kreten als: ” hij doet het toch niet expres”, “ach overal is wel eens ruzie”, “je moet er maar niet te veel aandacht aan besteden dan gaat het vanzelf wel over” tot “ze lokken het zelf toch ook uit”. En nee hij deed het echt niet expres, ook ik begreep dat. En dat er in elk gezin ruzie voorkomt en dat dit hoort bij het opgroeien, dat klopt ook . Maar er geen aandacht aan besteden kon uitmonden in een groot gevecht met alleen maar verliezers. En hoe zo uitlokken? Als alles wat het andere kind aandraagt als argument wordt gebruikt voor een nieuwe strijd dan is dit echt geen uitlokken meer. Ik voel nog altijd dat ik als moeder te kort ben geschoten toen de kinderen mij zo hard nodig hadden. Dat ik ze dus daadwerkelijk te kort heb gedaan indertijd. Maar dat inhalen en goed maken lukt niet meer. Het enige wat ik hoop is dat ze beseffen dat ik ontzettend veel van ze hield en nog steeds van ze hou. Maar… ik kon niet anders op dat moment”.

Ik kreeg recentelijk van nog een tweede moeder ook een weliswaar heel verschillende mail over de problemen die ze momenteel thuis ondervindt met haar kind dat opgroeit met een broer met autisme.

Haar vraag was verschillend evenals wat er in de thuis situatie speelt. Maar uit beide mails sprak de boosheid en het verdriet van hun kinderen. Het gevoel in de steek gelaten te zijn door hun moeder omdat die gevoelsmatig de kant van hun broer/zus koos. Moeders die zich nu schuldig voelen en geconfronteerd worden met boze dochters. Dochters die hard op zoek zijn naar de erkenning dat ook zij slachtoffer van de situatie zijn geworden. Die hun moeders verwijten dat er te weinig aandacht was voor hen en die zich nu afsluiten van die moeder die zo haar best heeft gedaan om alles thuis in goede banen te leiden. Maar ook deze moeders wisten op dat moment zich geen raad met de situatie thuis. Het overkwam hen ook zonder dat zij hier om vroegen.

Ik denk dat wat je als ouder op zo’n moment het beste kunt doen is de pijn van jouw kind erkennen. Zijn boosheid toestaan en niet weg wuiven. Uitleggen dat jij het ook niet meer wist op dat moment, zonder het verdriet van jouw kind te niet te doen. En soms helpt het erkennen van die pijn dat jouw boze kind zich gaat realiseren dat jij echt niet meer kon doen dan het schip varende te houden zonder een koers te hebben richting de toekomst.

Ben jij ook de koers van jouw schip en jouw leven kwijtgeraakt? Weet jij ook niet meer wat jij nu nog moet doen om het tij te keren? Neem dan contact op en we plannen een gratis gesprek in. Meld je aan via mijn website, https://www.nhbc.nl/contact

Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op.

Nicole Hoogenboom

*Brusjes/ brussen: broers en zussen van een kind met een al dan niet zichtbare handicap

 

Lees verder Geen Reacties

Moe, zo moe is ze.

Ze is een nog jonge moeder van drie kinderen in de basisschool leeftijd.

Zittend aan de keukentafel kijkt ze om zich heen. Het is een rommeltje in de keuken. Maar eigenlijk is het overal op dit moment een rommel in haar huis. En in haar tuin. Eigenlijk in heel haar leven. Met een van haar kinderen heeft ze het zwaar, heel zwaar. Haar kind met een diagnose binnen ASS en AD(H)D bepaald haar leven en het leven van haar gezin.

Elke dag staat in het teken van zijn gedrag. De goede dagen zijn heel mooi, de slechte dagen zijn heel zwaar. En nu al weer een paar maanden zit hij voornamelijk in zijn slechte dagen. Niets loopt zoals hij het wil en elke dag begint en eindigt meestal met een woede uitbarsting. Woede gericht op zijn twee zusjes maar vooral gericht op haar. Ze snapt het wel. Hij heeft het zelf zo moeilijk. Zijn wereld is niet langer voorspelbaar voor hem. Hij snapt werkelijk niet wat er allemaal gebeurd.

Haar man, zijn vader heeft besloten om bij zijn gezin weg te gaan. Hij trok het niet langer dat zij, zijn vrouw, geen tijd meer had voor hem. Dat ze niet langer de vrolijke vrouw was uit het begin van hun relatie. Dat er niets meer spontaan kon gebeuren en dat er altijd iets tussen kwam als ze samen iets hadden gepland. Dat ze eigenlijk altijd alleen nog maar moe was.

En vanaf het moment dat hij zijn koffer pakte en bij een vriend introk is haar kind alleen nog maar boos. Boos op alles en iedereen maar vooral op haar.

En ze snapt het echt wel maar ze weet niet waar ze nu de energie nog vandaan moet halen om door te gaan. Om haar leven en dat van de kinderen weer op te pakken. De energie ontbreekt om naar haar werk te gaan en ze heeft zich dus maar ziek gemeld. Wel wetende dat ze dit niet te lang zal kunnen vol houden. Haar baan is naast het inkomen wat ze verdiend ook haar weg naar buiten, naar de wereld zonder boosheid en woede.

Maar hoe ze op dit moment alle ballen de lucht in moet houden? Ze weet het niet meer, ze is moe, zo moe.

Moet jij ook veel te veel ballen in de lucht houden? Weet jij het ook niet meer? Neem dan nu contact op en we plannen een gratis gesprek in. Meld je aan via mijn website, https://www.nhbc.nl/contact.Ik neem dan zo snel mogelijk contact met je op. 

Met warme groet,

Nicole Hoogenboom

 

 

Lees verder Geen Reacties

Elke ouder heeft het recht om van zijn kind te houden,
elk kind heeft
het recht dat er onvoorwaardelijk van hem gehouden wordt.

Referenties

In de afgelopen jaren heb ik veel ouders en verzorgers mogen begeleiden. Lees de ervaringen van een aantal van hen.

Lees verder