De afgelopen weken was ik hard bezig met het herschrijven van website teksten en het opnieuw doorlopen van oude content.

Hier nam ik ook mijn huidige klanten in mee. Wat was de vraag waarmee ze bij mij kwamen en wat was het resultaat na tien intensieve gesprekken met mij.

Wat had het ze opgeleverd en waar hadden ze nog iets meer van mij in nodig gehad. Dit zorgt voor het aanpassen van verschillende hoofdstukken van het traject en voor een stuk zelf reflectie natuurlijk.

Er waren momenten van een hyperfocus maar ook uren die ik uiteindelijk beter thuis op de bank met een boek had kunnen doorbrengen.
Ik produceerde dan niets zinvols, scrolde een beetje op mijn mobiel en keek de klok vooruit. Stom natuurlijk.
Ik probeer op zo’n moment mijzelf ook te leren dat niets doen oké is mits je er bewust van geniet. Nou en achter mijn tafel op kantoor geniet ik niet echt. Dat eeuwige stemmetje dat ons verteld dat we altijd maar zinvol moeten zijn.
Wie zegt dat eigenlijk tegen je?
Bij mij is dat nog altijd mijn moeder die mij vroeger al vertelde dat tijd die we niet zinvol gebruiken verspilde tijd is.
Hoe jammer dat ik zelf ook nog steeds in die valkuil stap, ben je eindelijk 62 jaar Hoogenboom en laat je nog steeds oud gedrag niet los.

Gelukkig speelt het meeste oude en pijnlijke gedrag geen rol meer in mijn huidige leven maar soms popt er opeens weer iets op.
En omdat ik dat tegenwoordig zoveel beter signaleer kan ik er naar kijken zonder oordeel en op het moment dat ik dat gedrag zie/voel laat ik het los.
Gisteren stapte ik daarom al om half vier in mijn auto op weg naar huis. Lekker lang uitwaaien met de hond en daarna op mijn gemak de krant lezen.

Dat zijn voor mij tegenwoordig hele bewuste keuzes. Als ik klaar ben met werk ben ik klaar en als ik het weekend mijn laptop aanzet omdat ik opeens in die brain flow zit is dat ook een hele bewuste keuze.

Maar even terug naar het begin van dit verhaal 😁. Wat ik namelijk ook merkte terwijl ik bezig was met al die teksten en aan te passen trajecten is dat en tegenwoordig veel meer volwassenen de weg naar mijn kantoor vinden dan de ouders. En juist voor die ouders schrijf ik (haast) wekelijks een blog.

Voor ouders zit ik veel meer in een niche terwijl er zoveel coaches zijn voor volwassenen.
Hoe dan? Ik kan ook voor jullie als ouder zo verschrikkelijk veel waarde bieden.
Maar de stap naar een gratis gesprek is schijnbaar veel groter/moeilijker dan dat je volwassen bent.

Ik heb het hier met twee van mijn coach-buddy’s uitgebreid over gehad, waarom volwassenen zoveel makkelijker een gesprek aan dan de ouders. Mijn beide buddy’s weten nog veel meer van ons brein dan ik dus vandaar dat ik mijn vraag bij hun neerlegde.

Het gaat volgens hen over keuzes die acceptabel zijn. Deze keuzes worden vaak gevormd in ons reptielenbrein. Dat hele kleine stukje brein boven de hersenstam maar oh zo’n belangrijk onderdeel van ons zijn. Dit is het onderdeel waar de korte termijn beslissingen onderandere ontstaan. Het reptielen brein wordt ook wel het instictieve brein genoemd en zal je altijd proberen te beschermen. En nieuwe keuzes maken is spannend dus beschermt jouw reptielen brein je in deze keuze.

Beide kwamen eigenlijk op het zelfde antwoord uit: toegeven dat jij het moeilijk hebt als ouder is vaak een no-go.
Je voelt dan dat je faalt in jouw opvoeding, dat het aan jou ligt. Jij geeft onvoldoende de opvoeding die jouw kind schijnbaar nodig heeft. Jij bent diegene die voor jou kind hulp nodig heeft. En dat is iets wat moeilijk is om hulp bij te vragen.
Helemaal om dit bij een eventuele leidinggevende aan te geven. Bang voor het oordeel wat men dan volgens jou over jou gaat vellen. Dus vragen we het maar niet.

Terwijl jij als volwassene tegen jouw ass/AD(H)D aanloopt het makkelijker is om dat te accepteren. ‘Ik loop zelf vast in mijn gedrag en heb hier coaching op nodig. En als mijn leidinggevende hieraan mee wil betalen is dat helemaal fijn. Voor beide een win-win situatie.’

En dat laatste klopt natuurlijk, alles wat voor jou jouw leven makkelijker/overzichtelijker en daardoor meer waard om te leven maakt is pure winst.Maar volgens mij geld dit toch echt ook als jij vast loopt in de opvoeding met een of zelfs meerdere kinderen.
Hoe fijn zou het zijn om zonder die buikpijn jouw kind iets te vragen.
Om zonder angst voor ruzie of erger jouw kind iets te kunnen verbieden, gewoon omdat jij het niet wilt hebben.
Om zonder angst het avondritueel in te gaan en niet bang te hoeven zijn voor strijd.Ik had het indertijd wel geweten. Hoe fijn ik het ook vind dat ik tegenwoordig mijn eigen ADD onder controle heb, oké meestal dan 😉.

Ik had er jaren geleden alles voor over gehad als ik de coaching had gekregen die ik als moeder van een ietwat complex gezin zo hard nodig had.
Ja echt alles, dan dat jaar maar niet op vakantie of de verbouwing uitstellen.
Maar die keuze was er toen niet. Hierdoor heeft het veel te lang geduurd voordat ons gezin weer enigszins functioneerde.

Maar wat mij betreft is alles oké. Ik geniet namelijk ook verschrikkelijk van die volwassenen die hier komen. En vooral van de verandering die plaatsvind.
Maar ik gun het die ouders ook zo verschrikkelijk. En dat hoeft niet bij mij, absoluut niet.

Maar lieve ouder, als jij zo verschrikkelijk vastloopt met jouw kind zoek gewoon hulp. Ergens!
En ja, ook dit gaan doen is nog steeds jouw eigen keuze maar echt het kan allemaal zo veel fijner worden voor jou en jouw gezin.

Liefs, Nicole ❤️

PS: Die teksten zijn nog steeds een work in progress.