Afgelopen maand waren er twee trajecten die werden afgesloten. En als dat gebeurd realiseer ik mij dat, als het goed is, ik nooit meer iets van deze cliënten hoor.
En dat voelt ook goed. Ze hebben mij nodig gehad op een bepaald moment in hun leven en nu gaat dat leven weer zonder mij verder.

En dan maakt het geen verschil of het volwassenen zijn die bij mij komen of de ouders die vastlopen. Want vastlopen doen beide groepen, elk op hen eigen manier en met hun eigen problematiek.

Ik voel mij net een trotse moeder als we tijdens het laatste gesprek ook nog even terug kijken naar hoe ze binnen kwamen en kijken waar ze nu staan. Ik voel me niet alleen trots ik ben het ook. Zo verschrikkelijk trots.

Ze hebben op een moment de stoute schoenen aan gedaan en contact met mij opgenomen. En dat doe je niet zo maar. Dan moet je echt haast de schaamte voorbij zijn om toe te geven dat de diagnose die jij of jouw kind heeft een grotere wissel op je trekt dan jij aan kan.

En iedereen loopt hierin zijn eigen pad. Er zijn er die van heel ver komen en haast huppelend mijn kantoor, en soms de zoom meting, verlaten. Er zijn ook cliënten waar de problemen relatief makkelijk te behappen zijn maar waar zoveel extra pijn vrij komt. Dit zijn ook vaak die cliënten die nog een keer terugkomen.

Al die pijn en dat verdriet

Strijd met een werkgever die niet mee werkt, die in ieder geval jou niet de steun biedt waar je zo hard naar op zoek bent. “Ik heb maar een andere baan gezocht. Eigenlijk vind ik mijn huidige baan helemaal niet zo leuk en hij levert mij zoveel minder op qua positieve energie en geld maar brengt thuis wel rust.”

Pijn om niet die moeder te kunnen zijn die jij je had voorgenomen toen je zwanger was. “Ik zou die ontspannen moeder worden die op woensdagmiddag met de kinderen koekjes ging bakken. Nu kijk ik alleen nog maar of het geen ruzie wordt. Nergens ben ik nog die ontspannen moeder.”

Verdriet omdat jij jezelf als vrouw bent kwijtgeraakt en je eigenlijk niet meer weet wie jij nu nog bent. Dit is wat een moeder mij afgelopen week vertelde. “Nicole, ik weet niet meer wie ik zelf eigenlijk nog ben. Ik lever al jaren zoveel in en ben mijzelf hierdoor zo kwijt geraakt.”

Vaak verdriet omdat de directe omgeving niet kan inzien dat jij, haar zoon of  dochter haar steun nodig heeft en niet haar afkeuring. “Ze begrijpt echt niet dat deze opmerkingen mij zoveel verdriet doen. En dat ze hier door ook mijn verdriet en zorgen ontkend.”

Verdriet om de eenzaamheid die er zo vaak gevoeld wordt als ze weer alles alleen moeten doen. “Sta ik er weer alleen voor bij de afspraak met de psychiater omdat hij zegt geen tijd hiervoor vrij te kunnen maken. Ik ben hierdoor gestopt om wat daar verteld wordt met hem te delen. Ik heb het gevoel dat het hem toch niet echt interesseert.”
En dan maakt het niet uit of hier die volwassenen zit die voor zichzelf komt of die ouder met een kind met een diagnose.

Het gaat om het weer niet gezien worden. Om weer alleen de kar te moeten trekken.

Al die tranen en emoties die eindelijk los mogen komen

Er worden zo vaak tranen geplengd, ik vind dit gewoon zo’n mooi ouderwets woord vandaar dat ik het hier gebruik😊.
Stille zachte tranen en ook heftige huilbuien en alles, echt alles is goed. Ook als de emoties door henzelf niet zichtbaar geuit worden maar er wel mogen zijn. Niet iedereen huilt nu eenmaal.
En veel van deze cliënten zijn zelfs gestopt met huilen omdat dat hun niet helpt.
Ze sluiten zich af van de anderen in hun omgeving. Hun kringetje wordt kleiner en het wordt steeds moeilijker om hun zorgen en verdriet te delen.

Liefdevol trekken

En dan komen ze op een gegeven moment bij mij.
En ik ga trekken, heel voorzichtig en absoluut liefdevol maar ik trek wel aan ze. Ik duw ze in het gesprek en in de pijn. Ik wil dat ze bij hun gevoel komen en dat eindelijk gaan uitspreken.

Sterker nog, pas als diegene tegenover mij van zichzelf bij dat verdriet mag en durft te komen is ook daar weer ruimte voor om andere emoties toe te laten.
Ruimte om te voelen dat er echt geen fouten worden gemaakt door hen.
Dat ze er echt wel toe doen al werkt hun brein nu eenmaal anders dan dat van anderen. Dat ze echt wel een goede ouder zijn voor hun kind alleen een andere ouder dan voor de andere kinderen. En dat ze goed zijn. Goed genoeg zijn.

Het is klaar en ze kunnen nu zonder mij verder

Ongemerkt loopt de tijd verder en zijn de gesprekken op een gegeven moment klaar. Dat is het moment van afscheid nemen.
En ja daar ben ik heel slecht in. Ik heb zo intiem met ze opgetrokken en moet ze nu loslaten. Want ik weet dat ze mij niet meer nodig hebben. Dat ze mij gelukkig niet langer nodig hebben en dan laat ik ze in liefde en dankbaarheid los. Terwijl ik zelf een klein traantje laat uit weemoed dat ik weer zo’n mooi mens ‘kwijt’ raak.

Ze hebben weer leren dansen in de regen. En nog belangrijker ze mogen eindelijk van zichzelf weer dansen in de regen.

Wat gebeurt er met jou als je dit zo leest? Waar hou jij jezelf nog tegen om weer te gaan en mogen geloven in jezelf? In jouw ‘kracht’ te mogen gaan staan? Weer te gaan genieten van ook de kleine dingen waar we vaak niet meer van kunnen genieten? Of kan en mag jij dat weer 🍀.
Wil je dat hier met mij delen?