Ken je dat? Zo’n week waarin je hoofd alle kanten op gaat en je to-do lijstje maar half afgevinkt blijft. Afgelopen week was voor mij zo’n week. De noodzakelijke mails heb ik verstuurd en de afspraken gingen gewoon door, maar voor de rest? Ik heb mezelf wat extra tijd gegund. Niet één dag, maar eigenlijk de hele week stopte ik iets eerder dan normaal. Tijd voor mezelf, eindelijk.

Tijd voor rust in een druk hoofd

Ik gaf mezelf de ruimte om even helemaal niets te hoeven doen. Om lekker uit te waaien in de wind en regen, om mijn gedachten los te laten. Die constante druk — die ik vooral mezelf opleg, laten we eerlijk zijn — heb ik even naast me neergelegd. Dat klinkt makkelijk, maar het heeft me jaren gekost om hier te komen. Jaren van proberen, falen, weer proberen, en uiteindelijk mijn ADD accepteren.

Mijn lat lag altijd enorm hoog, een soort perfectionisme waarmee ik probeerde mijn ‘tekortkomingen’ te compenseren.
Natuurlijk waren dat geen echte tekortkomingen, maar zo voelde het wel. Mijn ADD-brein richtte zich altijd op bijzaken, terwijl ik de echt belangrijke dingen vaak vergat.
Maar inmiddels heb ik geleerd dat mijn chaotische kant erbij hoort.

En dat perfectionisme? Dat probeer ik stukje bij beetje los te laten.

Een blog schrijven? Dat stond wél in mijn agenda

Vorige week dinsdag wilde ik dit blog al schrijven, maar ja, het kwam er niet van. Daarom heb ik mezelf vandaag écht ingepland. Ja, tussen half elf en half twaalf stond er groot in mijn agenda: “Blog schrijven.”
En dat tijdstip heb ik gerespecteerd, want vorige week kreeg ik een mailtje van een lezer die zei dat ze zich zo gezien voelde door mijn hersenspinsels.
Dat is precies waarom ik blijf schrijven. Niet om een perfect gelikt blog te maken, maar om herkenbaarheid te bieden.

Imperfectie hoort erbij

Ik krijg wel eens opmerkingen dat er hier en daar een schrijffoutje in mijn blogs staat. En weet je wat? Dat betekent dat mijn verhalen gelezen worden!
Dat iemand de moeite neemt om te reageren, maakt me oprecht dankbaar. Want dat is precies wat ik wil: verbinden met jullie, mijn lezers.

Een week vol mooie gesprekken

Ik kijk terug op een week met fijne gesprekken. Er werd gelachen, er werd gehuild, en mensen sloten af met een beetje meer zicht op hoe hun leven eruit zou kunnen zien. Soms geef ik mijn cliënten een duwtje in de rug, soms pak ik ze juist heel zacht aan. Alles wat nodig is om hen weer op weg te helpen.

Ik heb ook een paar nieuwe kennismakingsgesprekken gevoerd met mensen die me via Google hadden gevonden. (Hier kun je zelf ook een afspraak maken met mijn digitale agenda 😉.) Eén man kwam met koudwatervrees, terwijl een vrouw meteen de sprong waagde.
Ze zei zelf: “Het kan alleen maar beter worden.”
En die man? Die komt vanzelf terug als hij er klaar voor is. En zo niet, dan niet. Ik bel niet na, want de wil om te veranderen moet uit hem zelf komen.
Anders wordt het trekken aan een dood paard en dat helpt niemand.

Onrustig hoofd? Dat hoort erbij

Volgende week zie ik dat mijn agenda wat rustiger is. En ik weet nu al dat mijn onrustige ADD-hoofd dan waarschijnlijk weer ruimte gaat innemen. Ik scroll wat doelloos door social media, kijk uit het raam en voel me misschien wat onrustig. Maar weet je? Ook dat is oké. Het perfectionisme mag eraf, bij mij én bij jou.

Dus, is dit blog perfect? Nee, misschien niet. Maar haal eruit wat voor jou nuttig is en laat de rest los. Volgende keer deel ik weer een verhaal uit mijn praktijk, met alle ups en downs die daarbij horen.

Liefs, Nicole ❤️

Op de foto de map die ik vanochtend voor deze vrouw waar ik het hierboven over had samenstelde. Hij gaat vanmiddag nog op de post zodat ze hem heeft voordat we onze eerste afspraak hebben.