Er is al weer een week voorbij gegaan sinds ik mijn vorige blog schreef. Voor mij een week met veel gesprekken, zowel met klanten als advies gesprekken aan ouders en volwassenen. En natuurlijk ook het onder de aandacht brengen van mijn masterclass op 24 januari.

Vorige week ging ik ook nog naar een event, gewoon voor mijzelf. Om bezig te gaan met mijn eigen stuk. En wat ben ik daar getriggerd door Wendy Marsman op het stuk staan voor jezelf en staan voor je waarde. Ik merkte, niet dat ik dit niet allang wist, dat daar een van mijn valkuilen ligt.
Het gaan staan voor mijn waarde en dit ook daadwerkekijk mogen gaan uitdragen.

Dit is duidelijk nog een deel waar ik nog meer aan de gang mag gaan dit jaar. Want al weet ik wel dat ik die waarde heb, dit delen met de buitenwereld is nog wel een dingetje.
Ik schrijf ook heel bewust mag en niet moet omdat daar dan te veel aandacht op wordt gericht door mijn brein.
En alles waar je aandacht aan geeft….. Juist dat groeit.
En in deze is aandacht geven op moeten voor mij een extra struikelblok.

Wat heb je nodig om zichtbaar te worden vroeg ik mij af?

Een live opnemen en delen, mijn verhaal vertellen, zichtbaar zijn. Een podium pakken en delen wat ik te vertellen heb.
Het zijn de zaken die voor mij het ondernemerschap zwaarder maken dan wenselijk is.
Gelukkig heb ik mensen om mij heen verzameld die mij hier verder in helpen, die mij steunen in dit stuk. Het stuk om echt gezien mogen worden.

Maar het is wel de werkelijkheid die zo vaak niet zichtbaar is bij mensen die wij volgen op de social media kanalen.
Het lijkt ergens anders altijd makkelijker te gaan. Mooier te zijn.
Het perfecte plaatje wordt je dagelijks voor geschoteld en als ik daar dan aan wil voldoen komt die rem er weer op. Net als de klanten die ik coach, ook zij laten zich vaak overrompelen door de ‘buitenwereld’ van de ander.

Toen ik aan mijn coach buddy Monique Dekker vorige week vertelde dat ik moeite heb met live gaan dit omdat ik zo verschrikkelijk kritisch naar mijn onderkin en naar mijn hangende oogleden kijk werd ze boos.
“Wat denk jij dan Nicole, dat ouders die nu jouw hulp nodig hebben, die langzaam aan het verzuipen zijn en niet meer weten wat nog werkt. Dat die mensen nu niet geholpen worden omdat jij je maar onzichtbaar maakt omdat je bang bent voor hun oordeel over jouw uiterlijk.
Wat denk je zelf en waar ben je mee bezig?”

En die kwam binnen, right in my face!

En natuurlijk weet ik dat ze het goed bedoelt en niet mij echt wil kwetsen. Maar wat ze wel deed was mij wakker schudden en mij na laten denken. Niet dat ik niet eerder met mijn verstop gedrag was geconfronteerd hoor 😂.

In de twee jaar dat Veronique Prins mijn coach was kreeg ik dit ook van haar regelmatig te horen.
Maar ergens kon ik er eerder niet echt iets mee doen, bleef ik hangen in dat gedrag. En weet je? Daar ben ik zo klaar mee.
Hoe kan ik van mijn klanten verwachten dat zij hun gedrag aanpassen als ik zelf die stap niet maak…

Afgelopen week heb ik maar even aan een paar van hen gevraagd of ze ook mijn onderkin en hangoogleden zien als we in gesprek zijn. Wat denk je dat het antwoord was?
Natuurlijk niet. Ze zien mij als de vrouw die ik ben met de uitstraling die ik heb.
Met de kennis die ik heb en de waarde die ik deel!

Dus ik realiseer mij heel erg goed dat zolang ik mij blijf verstoppen, ingegeven door hele oude patronen, kan ik niet aan de ander delen dat ik er voor ze ben.
Dat ik die reddingsboei kan zijn als het moeilijk gaat met hen. Als ze dus voelen dat de grond onder hun voeten weg zakt. Als ze denken te verzuipen of zlefs al half verdronken zijn.

Gewoon niet zichtbaar durven zijn, omdat eigenlijk mijn eigen ego nog in de weg zit. Het ego wat ook graag perfect wil zijn en aan de verwachtingen wil voldoen.
Verwachtingen van wie eigenlijk?
Nou die van mijzelf.

En dat is precies waar mijn klanten ook vaak tegenaan lopen. De verwachtingen die zij zelf over zich zelf hebben. En ja daar kan je tenzij je echt super perfect en fantastisch bent nooit aan voldoen. Kan je dat wel dat ben je ook geen klant bij mij trouwens.
Ouders en volwassenen die tegen de grenzen aanlopen van wat nog haalbaar is. Die zich toch spiegelen in de perfecte plaatjes die ze dagelijks voorgeschoteld krijgen. Zowel op het schoolplein, tijdens hun werk als op social media.

Klanten die bang zijn dat ze opvallen door het gedrag van hun kind of doordat ze zelf een anders werkend brein hebben. Die belangrijke afspraken kunnen vergeten.
Die een zootje van hun leven maken, hun eigen woorden en niet de mijne.
Die zich dagelijks zorgen maken hoe het nu verder moet met hun kind of met hun relatie.

En die niet buiten de boot willen vallen, daardoor niet zichtbaar zijn en zich niet durven aanmelden voor een masterclass. Wat nu als de buurvrouw ook kijkt?
En zich dus absoluut niet realiseren dat als de buurvrouw ook kijkt zij waarschijnlijk ook in een minder perfecte situatie zit.
Duh. Anders ga je toch niet een avond naar mij zitten luisteren.

Maar ik, ik heb de eerste stap gezet richting zichtbaar worden en heb een live in mijn stories geplaatst. Deze gaat over mijn masterclass van komende dinsdagavond. Het voordeel is dat die nu al niet meer zichtbaar is maar hé, ik heb het gedaan. En voor alles is een eerste keer toch.

Dus als jij je geroepen voelt om dinsdag aan te sluiten? Voel je welkom, meer dan welkom.

Liefs ❤️,
Nicole

 

Fotocredits: Danielle van Eerden