Het is dinsdagmiddag en ik ben net klaar met het volgen van een masterclass van Wendy Marsman.
Wat een waardevolle middag was het voor mij, ik heb zo veel nieuwe maar ook bekende dingen gehoord waarmee ik nu aan de gang mag gaan.
Met de nadruk op mag gaan, het mag van mijzelf dus.
Ik geef mijzelf de toestemming om steeds meer mijn eigen stem te laten horen.
En nee, daar mijzelf toestemming op geven is niet altijd makkelijk. Maar ik vind dat de tijd er eindelijk er eindelijk klaar voor is.

En juist de al eerder gehoorde zaken zorgen vaak voor nieuwe inzichten, elke keer wordt er dan een ander stukje bij mij geraakt waarmee ik verder kan.
Het zal haar waarschijnlijk worst wezen wat ik ga doen met haar kennis die ze deelde maar ik laafde mij.

Het was trouwens een betaalde masterclass en de reden hiervoor is dat zij zoveel waarde deelt dat mensen die dat niet of onvoldoende waarderen zich nu niet aanmelden.
Hierdoor heeft ze misschien minder aanmeldingen maar wel een groep zeer gemotiveerde deelnemers. Het was haast intiem zo fijn als het was. En voor mij het geld meer dan waard.
Ik zelf gaf vorige week dinsdagavond mijn eigen masterclass.
En ik begrijp het oprecht niet dat als jij je aanmeld je niet komt opdagen.

Natuurlijk kan er een oprechte goede reden voor zijn. Maar waarom meld je dat niet aan diegene, in dit geval aan mij dus, dat je er niet bij kunt zijn.
Daar heb ik alle begrip voor juist omdat ik zo goed weet hoe hectisch het leven opeens kan zijn met onze kinderen. Maar gewoon, de dag erna, even aangeven waarom je er niet bij was is toch niet teveel  gevraagd bedacht ik mij. Maar zelfs dat gebeurde niet.

Van de 12 aanmeldingen waren en zes wel aanwezig, waarvan vijf nog eens met hun camera uit. Ik heb mij zo goed als kwaad gericht op die moeder die wel zichtbaar was. Maar het was hard, heel hard werken voor mij.
En ik was haar zo dankbaar dat zij zichtbaar durfde te zijn. Nogmaals bedankt Kim! Super dat je er bij was en bedankt voor jouw mailtje de volgende dag.
Ik denk oprecht niet dat anderen zich realiseren dat ik mijn energie door twee schermen heen moet sturen. Dat van mij en dat van jou en dat dit sowieso al harder werken is dan een bijeenkomst bij mij op kantoor.
Terwijl het voor de deelnemers eigenlijk alleen maar een voordeel heeft dat dit tegenwoordig via zoom kan. Ze hoeven hun huis niet uit, hebben geen reistijd en geen oppas en kilometer kosten.

Eigenlijk weet ik van de vijf anderen, zonder beeld, ook niet van iedereen wie er was. Niet elke naam was voor mij te herleiden naar een mailadres, en in de chat bleef het ijzig stil.
Dan voel en weet ik dus niet hoe jij als toe luisteraar deze avond hebt ervaren.
Ja ik ging enigszins gedesillusioneerd naar huis ’s avonds.

Maar toch heb ik besloten dat ik 21 maart een nieuwe masterclass geef, dit dankzij de lieve mail de volgende dag van Kim. Zij gaf mij terug dat ze zo verschrikkelijk veel aan mijn verhaal en tips had gehad!

Als ik maar een iemand inzicht of handvaten kan geven is mijn avond uiteindelijk geslaagd.
Ik heb wel echt besloten dat als jij jouw camera niet aan wilt hebben omdat je bang bent dat iemand jou herkent, ze zitten daar trouwens voor zichzelf hoor, je niet meer welkom bent om aan te sluiten.

Zo wat een boute opmerking en dat uit mijn mond maar ik zit daar op mijn vrije avond.
En ik probeer alleen maar de ouders die aanwezig zijn verder te helpen. Ik verkoop geen traject of zo iets. Puur gewoon de handvaten die je als ouder soms zo hard nodig kunt hebben reik ik je aan, net dat steuntje in de rug.

En ik weet dat ik gewoon zo ontzettend veel waarde te geven heb en ook deel dat daar wel iets tegenover mag en kan staan. Als ik jullie zie dan weet ik waar ik het voor doe. Maar merk ik ook of wat ik vertel binnenkomt of nog extra aandacht nodig heeft.
Anders wordt het eigenlijk een monoloog en kan ik de avond ook opnemen, afspelen en thuis op de bank blijven zitten inplaats van weer naar kantoor te gaan 😂.

Ook ik deel mijn kwetsbaarheid op deze avonden, ga als het ware met de billen bloot. Vertel over mijn eigen twijfels indertijd en over mijn zoektocht voor ons gezin.
Dus is het vreemd als ik de volgende keer verwacht dat ik deelnemers kan zien? Ik ben eigenlijk heel erg benieuwd hoe jullie hier als volgers van dit blog over denken?

Mag ik verwachten dat deelnemers zichtbaar zijn. Mag ik hopen op reacties op mijn vragen in de chat? Of zijn we tegenwoordig door al het werken via zoom of een ander device zo moe en afgestompt geworden dat dit er bij hoort. Dus dat ik dit hoor te accepteren als ik masterclasses blijf geven. Of mag ik meer mijn eigen regels en dus mijn normen neerzetten tijdens een avond die ik jullie als ouders aanbiedt?

Zo een ander soort blog dan normaal maar ik moest dit even kwijt. Deel ik dit niet dan ga ik in een negatieve spiraal en daar heeft niemand wat aan. Ik niet maar jullie zeker niet.

Dit blog heb ik even een dag extra laten staan in concept, om het nog eens goed door te lezen.
Ik wil namelijk niemand kwetsen en doe dat volgens mij hier ook niet.
Maar dit moest er gewoon even uit. En geeft mij nu weer de energie om een volgende avond voor te gaan bereiden.

Voor nu liefs en tot de volgende keer,
Nicole

Fotocredits: Danielle Fotografie