Afgelopen week had ik weer een ‘Ja-maar’ moeder tegenover mij zitten.
Waarom ik deze ouders Ja-maar noem laat zich waarschijnlijk heel erg makkelijk raden.

Ze vragen een gesprek aan waarin ze van mij handvatten en tips willen krijgen. Handvatten en tips die hun in hun gezin verder kunnen helpen. Want zoals je kunt verwachten loopt het niet precies thuis zoals verwacht en zeker niet zoals gewenst. Anders plan je niet een gesprek met mij in, ook al is het een gratis gesprek, dat doe je toch alleen als je vragen hebt.

Als je niet precies meer weet welke trukendoos je nu nog open kunt trekken om de sfeer te verbeteren en om weer zelf die blije moeder van dat blije kind te worden. Als je geen problemen ondervind ga je wel lekker wandelen, met je hobby’s bezig of gewoon aan het werk. Maar nee, je kiest ervoor om met een vreemde naar aanleiding van de door jou zelf ingevulde vragenlijst te kijken wat wel kan gaan werken bij jouw opvoeding.

Dit keer zat, ik noem haar voor het gemak even Sonja, tegenover mij op kantoor. Ze had er zelfs de reistijd vanuit Deventer voor over gehad om van mij advies te krijgen. Haar verhaal was schrijnend en vooral erg verdrietig. Ze stond er sinds een paar jaar alleen voor. Contact met de vader van haar drie kinderen was er nagenoeg niet meer. Helemaal niet sinds hij bij zijn nieuwe vrouw nog een dochtertje had gekregen.

Sonja had een burn-out achter de rug en sinds een paar maanden was ze haar baan kwijt geraakt. Zicht op een nieuwe baan was er niet. Geld om nog leuke dingen te doen ook niet, laat staan dat ze mogelijkheid had om een traject bij mij af te nemen had ze geschreven. De drie kinderen tussen de zes en tien jaar, hadden allemaal een trauma opgelopen van de scheiding van hun ouders.
Vooral de middelste met de diagnose ADHD had het er zwaar mee. Haar gedrag was moeilijk en voor Sonja haast niet nog in goede banen te leiden. Ze noemde haar dochter een ongeleid projectiel die niet aan te sturen was.

Ik had mij, net als anders, goed voorbereid op ons gesprek. Ik had vast een aantal tips maar ook helpende adressen uitgeprint voor haar. Dat scheelde  weer een zoektocht op internet. Ik weet nog zo goed hoe moe ik zelf indertijd was. Ik was zo blij met alles wat er voor mij alvast bedacht was. Hoefde ik daar met mijn overwerkte en overbelaste brein niet zelf nog achter aan.

Maar bij alles wat ik zei of aandroeg reageerde Sonja met “Ja maar,…….”
En of het nu ging over inzicht geven over ADHD, over tips voor structuur of over inzetten van extra door de gemeente betaalde hulp. “Ja maar…..”

En natuurlijk begrijp ik dat niet alles wat ik vertel of aandraag resoneert bij de ander. Het is natuurlijk ook een moment opname en diegene die tegenover mij zit is en voelt zich kwetsbaar. Dat begrijp ik zo verschrikkelijk goed en daar heb ik geen oordeel op. Ik geef het je te doen. Een afspraak maken bij een voor jou vreemde en daar je ziel en zaligheid op tafel leggen, dat vraagt nog al wat van de ouders en volwassenen die de weg naar mijn praktijk weten te vinden.

Ik heb daar ook altijd diep ja echt diep respect voor. Het geeft jouw verdriet en wanhoop aan dat je deze stap maakt en niet langer wilt aanmodderen met hoe het nu gaat. Het verteld mij dat je echt iets van mij nodig hebt wat ik je dan met al mijn liefde een aandacht geef. Dat is waarom ik die mogelijkheid biedt. Het zogenaamde luisterende oor wat op zich al helend kan zijn. Het gevoel van ‘ik sta er niet alleen voor en er zijn er meer die zich voelen zoals ik.’

Maar aan de andere kant, als je niet eens wilt luisteren naar wat ik je vertel. Als je letterlijk op al mijn suggesties antwoord met ja maar wat kan ik je dan nog bieden. Dat zorgt bij jou toch voor juist nog meer frustratie omdat je weer niet hoort wat je wilt horen.

En daar zit vaak de crux, als jij al naar mij toe komt met een vast stramien aan gedachtes dan is dat zo verschrikkelijk moeilijk om open te staan voor suggesties vanaf de andere kant van de tafel. Dan blokkeert jouw brein bij echt alles wat je te horen krijgt en is het alleen maar bezig met: ja maar dat werkt niet voor mij, voor mijn gezin, voor mijn dochter etc.
En er komt dan niets binnen wat beklijft bij je. Juist omdat jij onbewust van te voren al hebt besloten dat wat je te horen krijgt toch niet voor jou gaat werken.

Ik ga zelf 1 maart een dag naar Wendy Marsman   voor een 1 op 1 coaching. En ik ga daar natuurlijk ook dingen horen die ik misschien liever niet hoor. Ze gaat mij aanpakken op mijn eigen punten en hoe lief ze ook is ze zal dingen en zaken benoemen die ik liever niet hoor. Zaken die ik voor mij uit schuif, die spannend zijn of zelfs heel erg eng. Maar dat ik waarom ik naar haar toe ga. Ik met door die belemmerende overtuigingen heen, links om of rechts om. En daarom zal ik zorgen dat ik naast super uitgerust maar ook met een heel erg open-mind de sessie met haar inga. Ik ga namelijk niet om te horen hoe goed ik het doe of hoe fantastische coach ik wel niet ben.
Dat weet ik wel maar er zit een laag onder die ik nu wil aanpakken.

En die open mind in ons gesprek had ik Sonja ook zo verschrikkelijk graag gegund. Juist omdat ze dan pas had kunnen horen wat ik zei en wat voor haar het verschil zou kunnen maken.

Maar ja……

❤️