Ik merk dat heel veel volwassenen die ik coach hun eigen verhaal zijn gaan schrijven. En naar dit verhaal zijn gaan leven.

Dat verhaal is nooit echt positief te noemen. En dat begrijp ik zo goed.

Ook ik schreef jaar naar jaar mijn eigen verhaal. Niet letterlijk op papier, alhoewel mijn dagboeken hier anders over getuigen. Dit verhaal vertelde ik continu aan mijzelf. Wat veel kwalijker is eigenlijk want wat we ons zelf vertellen nemen we op een moment als de waarheid aan.

Op een gegeven moment een aantal jaren geleden, ik ging zelf in hypnose therapie om oude overtuigingen los te laten, begon ik mijn verhaal heel langzaam te  veranderen.
En hier had ik echt de hulp van iemand anders voor nodig omdat ons brein het vertrouwde niet los kan laten. Het is ondanks dat het niet helend is wel heel erg comfortabel om in oud gedrag te blijven hangen.

Die comfortzone is zo bekend dat we automatisch elke keer weer dat pad oplopen. Het pad wat niet helend is maar wel bekend.
Dit is waar ik ook tijdens mijn coaching erg veel tijd aan besteed, het aanleggen van nieuwe banen in ons brein.

En dat  verhaal, het verhaal van mijn leven de afgelopen 20 jaar en de verandering naar een opnieuw geschreven verhaal deel ik tegenwoordig wel.
En het mag er zijn.

Juist voor de mensen die ik coach is het belangrijk om te zien en te voelen dat er niets definitief vaststaat. Ook ik heb mijn pad veranderd en ben uit die comfortzone gestapt. Makkelijk? Nee absoluut niet maar zo helend dat ik mij dit heb gegund.

Mijn oude verhaal

Mijn grootste criticaster was ik zelf, ‘elke moeder in Nederland kan zijn eigen kind opvoeden behalve ik’ was jaren mijn mantra.
Maar ik voelde, door die ene sessie, door het echt intens diep voelen van mijn eigen waarde tot in mijn tenen en niet langer leven in de waarde van anderen, dat het tijd was voor een nieuw verhaal.

Het verhaal van een moeder

Het verhaal van een moeder die het gevoel had dat ze had gefaald maar ook het  verhaal vanuit mijn eigen jeugd waarin ik altijd te horen kreeg dat ik toch niets kon. Ongeacht wat ik ook oppakte, dat gevoel lag altijd op de loer.
En deze combinatie zorgde ervoor dat ik jaren lang mijzelf niet meer kon zien als iemand die er wel toe deed. Die de wereld iets te bieden had.

Ik weet nog zo goed dat ik indertijd ooit aan een vriendin vertelde over mijn besluit om on-vergoed te gaan coachen. en haar reactie was: “je denkt toch niet dat mensen jouw dienst uit eigen portemonnee gaan betalen.”

Elke afwijzing voede mijn interne stem

Bij elke afwijzing van ouders om in te stappen in het traject hoorde ik mijn interne stemmetje zeggen: “zie je wel ze hebben echt wel gelijk. Jij kunt dit niet. Je bent niet goed genoeg. ”Het ging zelfs zo ver dat ik aan iedereen vertelde dat het niet liep met mijn praktijk. Dat ik te weinig inkomsten had en er maar bij de Gamma bij moest gaan werken.
Kreeg ik tenminste korting. Mij niet realiseerde dat ik op deze manier ook over mijzelf afriep dat het niet liep. En dat een bijbaan waarschijnlijk nodig was.

En elke keer opnieuw, bij elke afwijzing hoorde ik haar stem; Je denkt toch niet dat ouders jou hiervoor gaan betalen.

Terwijl er in mijn omgeving steeds meer mensen mijn waarde zagen zag ik die niet. Ik hield mij klein en bleef onzichtbaar. Als je namelijk niet zichtbaar bent kan je ook niet gekwetst worden.

De grootste criticaster was ik echt zelf

Door deze interne reactie hoorde ik de keerzijde, namelijk de complimenten ook niet meer. Ik zat nog steeds te wachten op die afwijzing. De afwijzing die ik als klein kind al kreeg van mijn moeder en in mijn latere leven van mijzelf.

Elk telefoontje leverde op een moment zelfs een paniek reactie op, straks belde er iemand die mij ging vertellen dat ik gewoon niet goed genoeg was in mijn werk.
Het kwam zelfs zo ver dat ik iedereen maar liet inspreken, dat was veiliger.

Kortom ik was zelf mijn grootste saboteur geworden, hier had ik die vriendin niet meer voor nodig.
Haar uitspraak heeft mij heel lang dwars gezeten en vooral klein gehouden..
Ik geef haar hier absoluut niet de schuld van, ik ben namelijk diegene die hier zelf haar verhaal van heeft gemaakt. Die aan de haal ging met haar reactie.

Het nieuwe verhaal wat ik schreef

En toen was het klaar op een dag, ik zag wat ik aan het doen was maar voelde vooral aan alles dat ik mijn talent aan het weggooien was voordat ik het überhaupt gebruikte.
Dat ik mij liet leiden door mijn innerlijke stemmen die geen recht van spreken meer hadden omdat ze mij niet langer dienden in wat ik neer wilde zetten.

En met die gedachtes, daar was ik eindelijk klaar mee, ik wilde mij niet langer moeten verschuilen achter de ander. Achter de oude ik!
Ik was klaar om eindelijk uit de schaduw te stappen en mijn plek te gaan claimen op het podium , heel groots gezegd het podium wat het leven heet.

Het voelde als eindelijk mijn plek mogen claimen, iets wat mij nog steeds niet met twee vingers in de neus afgaat maar ik verstop mij niet langer.
We hebben allemaal onze trauma’s en ik ben daarin echt niet de enige.

Ik was wel diegene die met zichzelf aan de gang moest wilde ik staan op die plek waar ik volgens mij recht op heb. Die plek die er is, die plek wacht op mij.

Eindelijk voel ik mijn waarde!

Ik weet tegenwoordig dat ik diegene ben waar ouders naar op zoek zijn. Ik ken zowel de theoretische als de praktische kant van het hebben van kinderen met een diagnose. Maar ook hoe het is om zelf last van je eigen hoofd te hebben door ADD.

Ik ben zo door de wol geverfd dat geen enkele opmerking mij nog nieuw of vreemd is. En ik voelde dat dit is wat ik de wereld te brengen heb, er zijn voor die ouder of die volwassene die het niet meer weet.

Die wakker ligt ’s nachts en bang is voor de toekomst. Die bang is dat haar relatie het niet gaat redden en wat is er dan nog over. De ouder die angst heeft zijn of haar baan kwijt te raken door de situatie thuis.

Het verhaal wat we zelf schrijven zit meestal zo vast gebakken in ons gedrag en ons doen. En dat eigen verhaal mogen we eventueel met hulp van anderen gaan herschrijven.
Ik heb hierin zelf mijn verantwoordelijkheid genomen. Ik heb dus hulp gezocht bij iemand die mij juist op die punten kon helpen, punten die vaak al vanuit onze jeugd door ons worden aangezien als de waarheid.

Mijn plek, mijn podium

Het was en is ten alle tijden mijn verantwoordelijkheid om hier hulp bij te zoeken op de momenten dat ik voel dat ik weer draai in het oude niet helende verhaal wat ondertussen wel uitgeschreven is.
Er blijven natuurlijk altijd situaties voorkomen die je terug gooien op oude pijn en oud verdriet.
En dan is het mijn keuze of ik mij daar in koester, wat verschrikkelijk comfortabel blijft natuurlijk, het is jaren lang mijn manier van overleven geweest of dat ik vecht om ook die draak weer te verslaan.

Ik heb mijn verhaal herschreven, onder andere doordat ik mij realiseerde dat ik 20 jaar geleden al mijn geld er voor over had gehad als ik iemand was tegen gekomen die deed wat ik tegenwoordig doe.
Die mij had kunnen helpen op de manier waarop ik tegenwoordig anderen help met mijn coaching.

En vanuit dat vertrouwen heb ik mijn praktijk steeds beter en meer laten groeien. Ik sta voor wat ik doe en wie ik ben en stiekem denk ik soms nog steeds aan die toenmalige vriendin.
Je zou eens moeten weten hoeveel er de weg naar mijn praktijk ondertussen hebben gevonden. Dus ze betalen echt wel.

Mijn missie, mijn passie

Waarom? Omdat ik altijd ben blijven geloven in mijn missie, mijn passie en ik mijn innerlijk vuur nooit kwijt ben geraakt.
Nog steeds is die missie de reden om elke dag naar kantoor te gaan en te delen wat ik te delen heb met iedereen die dat nodig heeft.

Ik ben gaan staat voor mij zelf en heb hier de keuze in gemaakt. En door deze hele bewuste keuze kan ik nu ook bijvoorbeeld hier dit schrijven, niet omdat ik zo graag in de spotlights sta maar omdat er ouders zijn die mij nodig hebben.
Blijf ik in de schaduw, wat super comfortabel is, dan blijf ik onzichtbaar voor hen die mij nodig hebben.

Ook dat zijn keuzes die je zelf moet maken, elke dag opnieuw. Maar zolang je ze maar bewust maakt en weet waarom blijf jij jouw eigen verhaal herschrijven. Elke dag opnieuw.

Wat ik nu hoop is dat jij na het lezen van bovenstaande, is dat jij ook veel beter gaat kijken waar jouw verhaal op waarheid en waar het op het op gedachtes en aannames berust.

Gewoon omdat ook jij het zo waard bent jouw eigen verhaal te herschrijven. En als je daar hulp bij nodig hebt weet je mij vast wel te vinden, net als al die anderen die jou voorgingen.

Liefs en pas heel erg goed op jezelf,

❤️Nicole

En dat ik daadwerkelijk op een podium zou gaan staan, had je mij dit een jaar geleden verteld. Ik had je ontzettend hard uitgelachen. Ik ?
Dat nooit maar ook dat heb ik dus kunnen omzetten naar een nieuwe waarheid.
Ik stond in april op het podium tijdens het seminar “Veiligheid op de werkvloer” van Peter Vader en Sander Overduin en eerlijk het ging gewoon goed!
Sterker nog ik ben reuze trots op mij zelf op wat ik daar heb neergezet.
En dat mag en kan ik tegenwoordig dus voelen.
Ik heb mijn eigen verhaal herschreven.

Op de foto sta ik samen met Ruby Brands.
Ze was een van de twee steun en toe verlaten tijdens mijn fotoshoot gemaakt door fotograaf Danielle