Een van mijn cliënten, ik noem haar even Anja, is getrouwd met Peter. En Peter heeft ADHD. Stevige ADHD zoals hij mij zelf ooit vertelde toen ik hem leerde kennen bij een netwerkbijeenkomst.
Anja kwam een aantal weken geleden bij mij omdat het thuis niet meer loopt. Hun relatie gaat door zwaar weer zoals dat soms wordt genoemd. Nou bij hun stormt het geregeld windkracht 8.

En hoe makkelijk het indertijd ging, het samen leven met Peter, zo moeizaam gaat het tegenwoordig vaak.
Vooral sinds hun tweede kindje dit najaar is geboren heeft Anja vaak het idee er helemaal alleen voor te staan. Alleen staan in de opvoeding, het regelen van hun huishouden en het inplannen van haar werk rondom dat van hem. En terwijl zij het gevoel heeft overal alleen voor te staan heeft Peter het idee dat de wereld nog steeds een grote speelplaats is.

Een speelplaats waar hij naar toe kan als hij daar zin in heeft. En niet als het thuis uitkomt maar gewoon als zijn behoefte daar ligt. Afspraken hierover maken gaat moeilijk. Anja heeft steeds vaker het idee dat ze haast hem betutteld alsof ze zijn moeder is in plaats van zijn gelijkwaardige partner. Dat ze aan peter moet vertellen dat hij niet weg kan. Niet dat dat helpt maar toch.

Zo kan het niet langer heeft ze besloten en daarom kwam ze bij mij terecht met de vraag of ik haar wil leren inzicht te krijgen in het brein van Peter. Hoe het voor hem werkt en wat wel en wat ook niet ADHD gerelateerd gedrag is. Want Peter heeft de neiging om alles maar op zijn ADHD te gooien en zet zijn diagnose vaak in als excuus als er weer iets is beloofd maar niet na is gekomen.

Omdat Anja niet tot mijn ‘ideale’ klant behoort heeft ze geen traject van tien gesprekken afgenomen maar kijken we per keer wat ze nodig heeft en plannen dan een nieuwe afspraak.
Ik denk ook niet dat er heel veel gesprekken nodig zijn om haar inzicht te geven. Wel als Peter mee komt en we met ons drieën naar hun relatie gaan kijken natuurlijk. Maar dat is een heel ander verhaal waar we het tzt naar gaan kijken of dat nog nodig is.

Door mijn kennis van het ADHD brein en hoe dat anders werkt dan bij een Neuro Typical brein leert ze per gesprek meer over Peter en hoe zijn brein werkt.
Maar ondertussen leert ze ook hoe ze in deze realtie beter voor zichzelf mag en kan gaan zorgen. Dat ze zijn gedrag niet altijd maar hoeft te accepteren en dat ze weerwoord mag geven. Iets waar ze mee gestopt is omdat ze bang is voor zijn boosheid.
En juist daardoor hield ze te vaak te lang haar mond totdat het bij haar te ver ging en dan knalde het gigantisch. Dit is iets wat ze absoluut niet wil. Niet voor hun twee hele kleine kinderen maar ok niet voor hunzelf. Ze houd gewoon nog zoveel van hem dat er rust moet komen.

Een van de manieren waarop ze tegenwoordig ruimte maar vooral rust creëert is om zaken die besproken moeten worden niet te laten oplopen maar eerder te benoemen. En dan niet meteen waar de kinderen ook bij zijn maar wel diezelfde dag.
Ze heeft geleerd omdat moment heel erg duidelijk te claimen en zoals ze vorig keer vertelde dat werkt dus. Meestal dan. Want ook bij hun geld dat ooit ingeslopen gewoontes niet in een paar keer veranderd zijn.
Dat accepteert ons brein niet. In dit geval zijn brein. Dat denkt nog in “wat eerst werkt blijf ik volhouden.” Net als elke baan die opnieuw moet worden aangelegd, iets wat ik mijn cliënten altijd leer, moet dat ook bij hem gaan gebeuren.

En hij ziet daar minder de noodzaak van in dus kost het meer tijd voor haar. “Die tijd gun ik mijzelf” zei ze na mijn uitleg hierover. “Ik moet wel en ik wil dit ook. Ik wil samen met hem oud worden en een veilig huis voor onze kinderen maken. Een thuis waar ze niet bang hoeven te zijn voor ruzies tussen ons en spanningen die niet uitgesproken worden. Want dat laatste vind ik vaak nog erger. Bij mijn ouders was het vroeger ook vaak het geval. Wij, de kinderen, voelde dat er iets aan de hand was maar er werd niet over gesproken. We zaten dan soms dagen te wachten op de uitbarsting, in dit geval van mijn moeder, en dat maakte dat ik mij als kind nooit veilig voelde. En dat wil onze kinderen besparen.”

Ze komen er wel samen maar dan zal Peter toch ook echt aan de bak moeten met zijn eigen issues en niet alles maar op haar conto schrijven.
Maar Anja heeft na twee gesprekken al meer lucht en ook Peter voelt dat het uiteindelijk langzaam beter gaat.

En doen ze het niet voor zichzelf, dan in ieder geval voor die twee kleine hummeltjes.

Ik raade Anja trouwens het boek ADHD relaties van Melissa Orlov aan om uit mijn boekenkast te lenen. Het ligt nu thuis en elke dag leest ze er even in. Het is niet makkelijk vertelde ze maar het helpt wel om het brein van Peter en zijn gedrag beter te begrijpen. Maar sowieso is dit boek voor iedereen die zelf ADHD heeft of samen leeft met een partner met ADHD een absolute aanrader. Ook als ik het heb uitgeleend 😉.

Wil jij net als Anja eens een keertje met mij sparren over jullie relatie en kijken wat ik voor jou kan betekenen, maak dan een afspraak in mijn digitale agenda. In het ergste geval kost het je een half uur van jouw tijd en in het beste geval wordt jullie leven samen het weer waard om samen te leven.

Liefs, Nicole ❤️🍀

Fotocredits: Danielle