Het is dinsdagmiddag en het moment voor mij om mijn wekelijkse blog weer te schrijven. Maar ik zit nog in de vrije dagen modus en heb steeds het gevoel dat het maandag is, oeps.

Niet alleen met dit blog liep het vandaag haast mis ook met de voorbereidingen voor mijn werkweek heb ik het gevoel dat ik achter loop. Net mij maar even voorbereid om de gesprekken die ik vandaag nog heb en de facturen van deze week de deur uitgedaan. Ik heb dadelijk om alf vijf en straks om zeven uur nog een afspraak met een klant staan dus het wordt een boterham aan mijn tafel met een kop soep uit een zakje erbij. Mijn planning loopt niet altijd zoals wenselijk is 😂.
Ach, ik ben om half negen thuis en dat is goed zo. Maar mijn hoofd, jongens ik vraag mij soms af waar dat zich bevind.

Ik weet niet hoe dat bij jou gaat als opeens er een extra vrije dag in het weekend zit maar ik ben dan duidelijk van de leg.

Een van de klanten die ik vanmiddag sprak had er ook duidelijk moeite mee. Sowieso stuur ik hem altijd een sms’je als wij een gesprek hebben staan dus hij was er wel. Maar tijdens het gesprek gaf hij zelf al aan niet helemaal in het hier te zitten. Het weekend was goed geweest, daar niet van maar.

“Ach Nicole, ik ben gewoon de structuur van de week kwijt als ik een extra dag vrij ben. En de kinderen waren natuurlijk ook vrij van de opvang dus voor mij voelde het niet als een extra vrije dag. Ik merk dat ik dan dingen wil doen wat natuurlijk met twee kleintjes gewoon niet lukt. En dat weet ik wel maar het blijft voor mij zo moeilijk om hier goed mee om te gaan. Het gevolg is dat ik gisteren de hele dag het gevoel had iets te willen maar niet te kunnen doen. En dat heeft natuurlijk op het hele gezin een negatieve uitwerking. Snap je dat en wat kan mij hierbij helpen?’

We hebben gekeken waar zijn gevoel op stuk loopt. Is het een gevoel aan vrijheid of aan meer willen doen dan mogelijk is. En eigenlijk kwam hij er achter dat het van beide een beetje is. Hij wil meer vrijheid, wat dus niet kan als je rekening moet houden met het slaapje van de jongste. Maar hij plant zijn dagen ook veel te vol met allerlei dingen. Dingen die wel leuk zijn maar niet noodzakelijk op dat moment.
En juist voor hem is het heel belangrijk om die agenda niet te vol te plannen. Voor iedereen natuurlijk maar zijn hoofd heeft juist meer rust nodig dan extra taken toe te staan. Een veel te druk brein noem ik dat.

Het gevolg, als je die rust niet neemt is dat jouw brein in de overprikkeling schiet. Niets komt meer af en uiteindelijk is niets goed genoeg, vind je zelf.

We hebben samen gekeken naar wat wel goed ging en van zijn eerste niets kwam er uiteindelijk toch het een en ander uit wat positief voelde.
Toen we naar zijn takenlijst keken bleek dat ook die voor een groot gedeelte wel afgerond was maar op mijn vraag of hij ook bij gekomen was moest hij ontkennend antwoorden.

Wat was nu zo belangrijk dat het echt gedaan moest worden was mijn volgende vraag. Nou eigenlijk niets. En wat wel belangrijk was, daar had hij onvoldoende bij stilgestaan en van genoten.
Want belangrijk was, was tijd aan elkaar besteden. Genieten van het mooie weer en samen een stuk fietsen. En eigenlijk hadden alle andere dingen minder prioriteit maar had hij ze wel te veel aandacht gegeven. En hierdoor, dit gedrag, zat hij nog steeds niet volledig in het hier en nu tegen over mij.

We hebben samen gekeken naar zijn to-do lijst voor de komende weken. En hij heeft voor zichzelf aangegeven wat echt moet en wat niet meteen hoeft te gebeuren. Door dit op en uit te schrijven is er ruimte gecreëerd om juist vooral in de weekenden tijd vrij te maken om samen met zijn partner en kinderen die dingen te doen die energie geven. Nu ligt het wel aan hem of hij zich ook aan zijn lijstje gaat houden maar omdat hij dit deelt mijn zijn partner komt er meteen minder druk voor hem op te liggen.

Gelukkig voor hem zijn de extra tussendoor vrije dagen weer achter de rug. Maar voor mij eigenlijk ook. Die agenda zaken heb ik opgepakt. Het een en ander door geschoven naar morgen en dit blog schrijf ik nu nog af.

Het is niet het blog wat ik vanochtend in mijn hoofd had om te schrijven maar het geeft wel een afspiegeling van het brein van veel van mijn klanten.
Te veel plannen, te veel willen en uiteindelijk met een onvoldaan gevoel het weekend afsluiten.
Ik heb zelf juist ontzettend genoten van de vrije dagen maar voel mij tegenwoordig ook niet meer schuldig als ik dingen gewoon laat liggen. Die komen wel weer een keer, als ik wel tijd heb 😉.

Liefs, Nicole

Als jij je nu herkent in dit blog en graag eens mij met wilt praten over jouw chaos, maak dan een afspraak via deze link in mijn agenda. Ik ben er dan voor je.

Fotocredits: Danielle