Een paar weken geleden kwam Irene bij mij op kantoor.
We kennen elkaar al een aantal jaar door een lezing die ik ooit gaf aan een groep moeders waar zij ook bij aanwezig was. En af en toe kruisen onze wegen elkaar weer eventjes. Soms komt ze om even bij te praten over hoe het met haar en haar kinderen gaat. Maar soms heeft ze gewoon echt hulp nodig.

Zo ook deze keer

Irene stond voor de zwaarste opgave ooit die een ouder ooit kan maken. Ze moest aan haar jongste kind vertellen dat het beter was dat hij niet meer, lees nooit meer, thuis komt wonen. En hoe vertel je dat aan een klein jochie van twaalf. Een jongen die soms zo verschrikkelijk lief en aanhankelijk kan zijn maar die hiernaast ook zo onverwacht in woede uitbarst. Een boosheid die iedereen angst aan jaagt.
Ook Irene is dan bang voor haar kind. Ze telt in de weekenden dat hij thuis is de minuten af dat ze hem weer terug mag brengen.

Blijft het deze keer goed gaan of zo als zoveel vaker gaat het opnieuw weer zo verschrikkelijk mis.
Als escape heeft ze een heel bataljon acties klaar staan om in te zetten.
Langs haar moeder, naar de winkel of een bos wandeling op de terugweg naar zijn nieuwe huis.
Maar als ze te laat hier mee is dan ontploft de boel en krijgt ze hem haast niet meer in de auto. Ze is een sterke grote vrouw maar tegen zijn fysiek en verbaal agressieve gedrag kan ze niet langer op.

Het is dan niet langer haar jongste kuiken maar iemand die in staat is haar heel hard te slaan en ze weet dat als dat gebeurd ze het onderspit delft. Net als alle vorige keren dat dit gebeurde.

Het is wel mijn kleintje

“Zo vreemd Nicole”, vertelde ze. “Als het goed gaat ligt hij vrijdagavond tegen mij aan op de bank en kijken we samen tv. Net alsof er niets aan de hand is. Maar als ik bijvoorbeeld de verkeerde chips in huis heb gehaald, chips die hij het vorige weekend wel wilde hebben, gaat er iets bij hem letterlijk mis. Hij krijgt een soort van kortsluiting en schreeuwt en slaat naar alles en iedereen in zijn omgeving.
Maar het is wel mijn kleintje. Wat ben ik dan toch voor een moeder die aangeeft dat hij niet meer thuis kan komen wonen en hoe, in vredesnaam vertel ik hem dat. Hoe gebruik ik de woorden die hij snapt. Hoe laat ik hem merken dat ik echt van hem hou maar de situatie niet aankan. De instantie waar hij woont wil graag dat ik een brief aan hem schrijf waarin ik het hem vertel maar hoe dan.”

De brief

Uiteindelijk hebben we, na eerst samen te hebben gehuild over de situatie, over haar onmacht en het grote niet te bevatten verdriet, samen een brief opgesteld. Voor mij by far het zwaarste wat ik die week heb gedaan.
Ik weet dat ze afgelopen week samen met haar ex partner hun beider brieven aan hun kind hebben voorgelezen. Wat zal dat moeilijk, nou haast onmogelijk zijn geweest maar voor haar zoon is dit uiteindelijk de beste oplossing, al zal hij het zo absoluut nu niet voelen.
Arme moeder en arm kind, ik ben in gedachten bij jullie geweest die bewuste donderdagmiddag maar als ik dit zo schrijf draait mijn hart zich weer om in mijn lijf.

Herkenning

Ook wij, mijn man en ik, stonden ooit voor de beslissing om ons kind voor een aantal maanden op te laten nemen. En dat is nog steeds een zwart gat in mijn lijf.
Hoe kon ik die keuze maken, wat voor moeder was ik dan wel niet. En hoe gingen wij dit aan ons kind uitleggen. Het is namelijk niet uit te leggen, nooit en aan niemand.
En ook de reacties vanuit ons netwerk lieten merken dat men het niet begreep. En dat kon ook niet omdat ons kind zich bij anderen niet liet zien zoals wij hem vaak zagen.

Echt onze beslissing is echt niet in een avond onder het genot van een glas wijn genomen. Maanden hebben we hier gesprekken over gevoerd. Samen en met de hulpverlening. En elke keer opnieuw besloten we om het niet te doen, net zo lang tot we niet meer anders konden besluiten. En nog steeds voelt dat voor mij als falen, ja ik weet het we konden niet anders meer maar toch….

Een negatief mantra

Jaren is mijn negatieve mantra geweest: ‘Iedereen kan zijn eigen kind opvoeden behalve ik’ en natuurlijk wist ik rationeel dat dit niet klopte maar emotioneel kon ik dat jaren lang niet voelen. Nu tegenwoordig wel maar er zit nog steeds dat zwarte gat in mij wat nooit meer helemaal zal verdwijnen.

Ons kind kwam na negen maanden gelukkig wel weer thuis wonen.
Maar bij haar gaat dat niet gebeuren.
En ik, ik huil zachtjes met haar mee.

 

Fotocredits: Maaike van Amen