Soms vraag ik mij oprecht af waarom zoveel ouders en dan met name de moeders tijdens een kennismakingsgesprek zo in de weerstand springen. Het is namelijk absoluut niet dat ik ze veroordeel of beoordeel. Nooit!
Maar ze schieten in de weerstand tegen alles wat ik ze vertel, uitleg en aanbied. Het is vooral weerstand tegen het feit dat ze eigenlijk zelf moeten veranderen, zelf aan de bak moeten. Hun kind verandert namelijk niet.
Tussen haakjes, de ouders die alleen willen dat het gedrag van hun kind veranderd kan ik niet helpen. Ga ik niet helpen. Wil ik niet helpen!

Ik zeg niet voor niets: ”Jouw kind kan ik niet genezen maar ik kan jou weer leren dansen in de regen”.

Maar ook ik had vroeger toen ons gezin langzaam aan het verdrinken was, eigenlijk al verdronken was moeite met het accepteren van adviezen van de professionals. “Dat kon toch niet in ons gezin of dat ging echt niet werken voor ons kind”. Ik had zoveel redenen waarom ik hun advies niet opvolgde.
De belangrijkste was wel dat ze allemaal alleen vanuit de aangeleerde theorie spraken. Dus niet wisten wat wel kon en hoe het kon werken in ons gezin.
Geen enkel kind dus ook niet de kinderen met een diagnose ontwikkelen zich hetzelfde en ook niet in hetzelfde tempo.

Ik was net zoals jij nu bent hoor

En nu ben ik zelf al jaren die professional waar ik vroeger zelf naar op zoek was. En die ik dus niet kon vinden. Wat ik wel vond waren de professionals die alleen de theorie beheerste.
Waardoor ik uiteindelijk niet deed wat mij werd aangeraden en dus bleef doormodderen. En dit gebeurde omdat de ander niet begreep hoe ons gezin functioneerde. Ze herkende het probleem onvoldoende of zelfs niet omdat ze zelf niet een of meerdere kinderen met een diagnose hadden.

Dat ik zelf uiteindelijk wel zelf aan de bak ging met mijzelf is de redding van ons gezin geweest.

Ik voelde mij begrepen en gedragen

Ik sprak met ouders in dezelfde situatie, en ja zij begrepen mij, maar konden mij niet verder helpen in mijn zoektocht. Het was een soort van de lamme helpt de blinde maar oh wat voelde het goed om hen in mijn netwerk te hebben. Ze begrepen mij en dat was wat ik nodig had!

En dat was ook het moment dat er voor mij ruimte kwam om mijn theoretische kennis professioneel aan te pakken. In de boeken te duiken en op te gaan voor examens. Dat gekoppeld met mijn jarenlange praktijkervaring als moeder van gaf zoveel inzichten.
Ik leerde verbanden leggen over mijn houding en functioneren richting ons kind.
En soms zag ik opeens een klein beetje verbetering. Niet door een andere houding van onze kinderen maar door mijn andere/veranderde blik waarmee ik naar ze kon kijken.
En al die hele kleine beetjes zorgde ervoor dat alles langzaam maar zeker steeds beter ging. Dat we als gezin weer de goede kant op gingen.

Het cruiseschip

Ik vergelijk de moeders die echt wel willen veranderen maar gewoon geen ja durven zeggen tegen weer een blijere en vooral gelukkigere vrouw en moeder te worden als passagiers op een cruiseschip  met onbekende bestemming.
Ze geven het roer volledig uit handen en kijken wel waar ze terecht komen.
Nu is dat misschien voor een vakantie van een paar weken nog te overzien. Al hoewel ik moet er niet aan denken, maar dit toepassen in jouw leven lijkt mij toch een probleem te worden.

Nooit weten wat je te wachten staat maar vooral niet weten hoe jij hier mee om moet gaan. Niet weten welke verandering je nog kunt doorvoeren om toch weer gelukkig te worden. En op elke tip van je schoonouders of familie aangaan en kijken of die wel werkt. Terwijl je ze al lang een keertje hebt geprobeerd want het is echt niet de eerste keer dat ze hier mee aan komen zetten.
Je vaart dan zonder een bestemming voor ogen, net als op die vakantie waar je geen eindbestemming van weet.

Ben jij nog wel de kapitein? Of vaar jij blindelings mee?

Ik snap heel goed dat verandering pijn doet en moeizaam gaat. Dat het hard werken is en dat je hier vaak de energie niet meer voor hebt. Al jouw energie gaat zitten in het laten varen van dat schip richting…
Ik begrijp als geen ander dat het heel moeilijk kan zijn om weer de kapitein van jouw eigen schip te worden.

Maar zou het niet zoveel mooier/beter/fijner zijn als jij sterker wordt en krachtiger wordt waardoor je weer van je zelf leert houden, jezelf met al jouw imperfecties omarmt en weer durft te dansen in de regen.

Jouw kind kan ik niet genezen of veranderen.
Ik kan er wel voor zorgen dat jij verandert. Dat jij jezelf weer als waardevol gaat zien en jij jezelf durft te omarmen. Dat jij weer diegene bent die zelf de piketpaaltjes slaat en hier ook van mag genieten.
Die vanaf nu zelf de richting van de reis bepaalt en daar weer van kan genieten.
Hoe klinkt dit voor je?

Durf jij een kennismakingsgesprek met mij aan?  Dat vind ik stoer hoor, ik weet hoe spannend dit kan zijn, maar ik eet je echt niet op!

Als je dit durft maak dan een afspraak via deze knop  en dan help ik jou met hele gerichte tips die jij meteen kunt toepassen het roer weer in eigen hand terug te nemen. Zodat jij weer jouw eigen koers uit kan gaan zetten voor jezelf maar ook voor jouw gezin.

Gratis masterclass

Op 31 januari geef ik ‘s avonds om acht uur een gratis online masterclass waarin ik je uitleg hoe jij beter voor jezelf kunt gaan zorgen en waar je in ieder geval tips krijgt hoe om te gaan met jouw kind.
Hierdoor kan jij weer de ouder worden die je zo graag wilt zijn. Je kunt je hier nu vast aanmelden voor de masterclass. Ik zorg dat je de zoomlink op tijd in jouw mail ontvangt.

Als jij naar aanleiding van dit of een van mijn andere blogs vragen hebt kan je mij natuurlijk altijd mailen op nicole@nhbc.nl