Ga naar inhoud
Net als veel van mijn cliënten is plannen niet de beste tool in mijn lijstje van aangeleerde vaardigheden.
Voor vandaag had ik vijf afspraken gepland, waarvan drie zo kort op elkaar dat er maar vijftien minuten tussen zat.
Voor mij niet ideaal, want ik heb dan weinig tijd om de ene cliënt ‘los te laten’ en er weer volledig te zijn voor de volgende.
Niet dat zij dit merken hoor, maar ik moet even loskomen van de ene situatie voordat ik mij weer volledig kan focussen op de volgende. Dat voelt voor mij beter.
En ik heb dan ook tijd om even naar de wc te gaan. Niet onbelangrijk als je overdag zoveel thee drinkt als ik doe.
Mijn voorbereiding zorgt voor rust
Daarom was ik gisteren aan het einde van de middag gaan appen of eentje een half uur eerder kon en de volgende een kwartiertje eerder.
Dat zou mij net bij beide dat half uur ‘verwerkingstijd’ geven. Langer hoeft niet, want dan verzand ik weer in niets.
Gelukkig kon dat bij beide geregeld worden.
Voordat ik naar huis ging, had ik van alle vijf cliënten alvast de mappen klaargelegd. Hierdoor kon ik vanochtend om 08.30 uur meteen beginnen met het voorbereiden van alle gesprekken.
Scheelt weer zoeken, scheelt dus afleiding.
Op kantoor aangekomen startte ik mijn laptop op en kreeg meteen twee mailtjes met verzoeken om afspraken van vandaag te verzetten.
Beide met hele legitieme redenen hoor. Maar in plaats van een bomvolle agenda met vijf gesprekken (vijf op een dag is echt mijn max en dan nog eventueel eentje ‘s avonds) had ik opeens zeeën van ruimte.
En voor mijn brein geeft dat een error.
Ik moet mij er dan echt toe zetten om die lege, loze ruimte zinvol in te vullen.
Op dit soort momenten merk ik opnieuw dat ik het eigenlijk heel erg goed doe op structuur.
Ik en structuur 😂
Een paar jaar geleden wist ik dat nog niet en leefde ik redelijk structuurloos. Wat kwam, kwam en waar geen tijd voor was, ach, dat gebeurde wel een andere keer.
Het gevolg was dat ik mij uren kon verliezen op bijvoorbeeld Google.
Ik zocht bewust iets op waar ik meer over wilde weten. En na een groot aantal keren doorklikken kreeg ik informatie waar ik in eerste instantie niet naar op zoek was en ook eigenlijk niet nodig had.
Maar toch bleef ik hangen en lezen. Waarom?
Ik weet het oprecht niet, maar zo werkt mijn brein blijkbaar.
Mijn grootste valkuil
Mijn mobiel is ook zo’n aandachtsslurper.
Wat is Insta toch een foute uitvinding voor mij dan.
Uren kan ik mij erin verliezen, en dankzij het algoritme word ik steeds dieper in de krochten van het web gezogen.
Ik herken deze valkuilen tegenwoordig heel goed bij mezelf en plan daarom dagelijks mijn agenda met prioriteiten en losse zaken.
Prioriteiten moeten echt die dag gebeuren. Losse zaken hebben geen haast en kan ik verschuiven.
Dit blog, waar ik vandaag in eerste instantie geen tijd voor had, is nu dus een prioriteit geworden. Ik heb de loze ruimte in mijn agenda, waar eerst die twee afspraken stonden, ingevuld met onder andere het schrijven.
Een ander project dat ik vandaag oppak, is het ordenen van een ongeveer tien centimeter dikke stapel papier. Trainingen die ik heb gevolgd, voorbereiding van kennismakingsgesprekken, betaalde facturen die nog in de bak moeten, noem maar op, het ligt op die stapel. En ook dat uitzoeken is nu een prioriteit geworden.
Ik weet namelijk dat als ik geen taken tot prioriteit maak, ik weer verzand in niets doen.
En dat doe ik toch liever thuis, waar ik écht geniet van mijn vrije tijd, in plaats van mijn tijd uit te zitten op kantoor.
Mijn eigen veilige plek, mijn kantoor
Ik heb trouwens het fijnste kantoor dat ik mij kan voorstellen.
Echt mijn eigen plek, met mijn eigen sfeer. Ik voel me er net zo thuis als thuis met het grote verschil dat mijn kantoor de plek is om te werken en mijn huis de plek om te ontspannen.
De keren dat ik ’s avonds thuis mijn laptop nog opstart, zijn dan ook op één hand per jaar te tellen. Sterker nog: doordeweeks neem ik mijn laptop ’s avonds niet mee naar huis. Een stukje zelfbescherming, omdat ik de dag daardoor voor mij echt kan afsluiten.
Ik plan om te kunnen funtioneren
Dus, terug naar hierboven: plannen zorgt bij mij voor actie ondernemen, en een lege agenda zorgt ervoor dat mijn brein uitgaat.
Uiteindelijk weet ik nu al dat ik aan het eind van deze dag kan terugkijken op een productieve maar vooral zinvolle dag.
Juist doordat ik mijn lege uren een prio-functie heb gegeven en daardoor dat voldane gevoel krijg.
In plaats van dat onbevredigde gevoel van te veel afleiding en niets echt gedaan te hebben.
Dit plannen is waar ik het ook altijd met mijn cliënten over heb.
Hoe zorgen wij, met ons toch echt anders werkende brein, dat we gedaan krijgen wat nodig is en dat we niet aan het eind van de dag terugkijken met een onbevredigd gevoel?
Een gevoel wat ’s avonds op de bank of zelfs ’s nachts in bed nog zo lekker doorzeurt.
Herken jij jouw loze dagen en de verloren uren ook in mijn blog en het onvoldane gevoel dat dat jou oplevert, en wil je hier iets mee?
Neem dan gewoon contact op, en dan kijken we samen of ik degene ben die jou hierbij kan helpen. Ik denk het eigenlijk wel.
Liefs,
Nicole ❤️
