Naast volwassenen begeleid ik ook regelmatig ouders van jong of zelfs iets oudere volwassen kinderen.
Vooral mensen die op mijn website terecht kwamen in hun zoektocht naar antwoorden want ik doe toch ook iets voor ouders maar hun kind is al volwassen. Kan ik dan wel iets betekenen voor ze?

Omdat ze nu weer of nog steeds vast lopen. En dat ze niet weten waar ze terecht kunnen met hun vragen en zo hard opzoek zijn naar antwoorden.

Elke ouder blijft altijd ouder, problemen die aanwezig waren toen ze klein waren stoppen niet als je kind 18 jaar wordt.

Veel ouders ervaren nog steeds grote zorgen

Er zijn problemen met financiën, met planning en met het nakomen van afspraken. Terwijl ik dit nu schrijf had ik eigenlijk een afspraak met een man van 21, hij is zijn afspraak vergeten. En ik realiseer mij dat dit bij hem hoort, maar een afspraak over werk of het inleveren van examenopdrachten is toch een ander probleem.

Jouw omgeving verwacht dat jouw kind zelfstandig kan en zal zijn.
Maar zo simpel gaat het vaak niet bij de gezinnen die ik begeleid.

En helemaal na de afgelopen jaren, is het voor te veel mensen moeilijk om het leven weer op te pakken.
Een paar jaar met veel minder contact met leeftijdsgenoten en veel alleen achter de laptop heeft voor niemand van ons maar vooral voor de groep met een diagnose AD(H)D/autisme niet goed uitgewerkt.

Het is niet voor niets dat de cijfers van depressieve jongeren toren hoog en de wachttijden bij de GGZ veel te lang zijn.

En als jij dan een kind met de diagnose autisme of AD(H)D hebt is er in de afgelopen jaren voor hun een nog grotere achterstand opgetreden.

Ze zijn als het ware aan hun lot overgelaten voor hun gevoel.
Ik coach de laatste maanden opvallend veel jong volwassenen die weer richting willen krijgen in hun leven en daar mijn hulp bij nodig hebben.

Maar dus ook de ouders van deze leeftijdsgroep komen steeds vaker met een hulpvraag bij mij terecht.
Omdat ook voor hen er geen tijd bij de GGZ is om deze vragen te stellen en hier ondersteuning bij te krijgen en ze wel met hun handen in het haar zitten.

Eigenlijk hebben ze gewoon slapeloze nachten van de zorgen om hun kind. Hoe moet het nu verder en zal het uiteindelijk wel goed komen. En daardoor zullen ze sneller nog steeds de kastanjes uit het vuur halen.
En dat snap ik zo goed. Jouw kind ongelukkig zien is zo veel erger dan zelf ongelukkig zijn. Die emotie gaat zoveel dieper en is zoveel schrijnender.

En dan heb je ook nog de mening van anderen

Jouw omgeving heeft hier vaak een ongezouten mening over: de ouders zijn te soft, ze verwennen te veel, of hun kind is gewoon lui.

Echt niet dus, dat geldt niet voor deze jong volwassenen.
Bij tijd en wijle kunnen ze zo overprikkeld zijn door alle eisen die de buitenwereld maar vooral  zijzelf zich opleggen, dat er niets meer bij kan in het overprikkelde brein.
Het werken en studeren houdt ze dan nog nét vol, maar vaak lukt ook dat niet meer.

Deze ouders komen bij mij om hun zorgen te bespreken, maar ook om weerbaarder te worden voor reacties.

Maar we bespreken ook hoe zij toch meer tijd voor zichzelf mogen gaan vrijmaken. We onderzoeken hoe ze dit kunnen gaan inkleden en hoe ze af en toe samen kunnen genieten van hun eigen leven.
Om dat te bereiken moeten ze gaan werken aan het loslaten van hun kind zonder het te laten zwemmen zonder diploma.
Je gooit een klein kind ook niet zomaar zonder bandjes in het zwembad. Ook die help je net zo lang tot het zwemdiploma op zak is.

We kijken samen naar hoe ze samen met hun kind leren waar de mogelijkheden liggen en waar er veilige vangnetten zijn om gebruik van te maken.

langzaam durven loslaten

In elk volgende gesprek dat we dan samen hebben zie ik dat het hen steeds beter lukt. Ze leren dat loslaten ook gefaseerd en langzaam kan gebeuren, ongeacht of juist ondanks de mening van de buitenwereld.

Komt de ervaring van deze ouders ook voor jou dichtbij? Vraag jij je soms ook af hoe het met jullie (volwassen) kind moet gaan als jij de zorg niet meer aan kunt (of wilt)?

Ben jij ook wel eens toe aan meer tijd voor jezelf en vooral aan minder zorgen?

Heb je behoefte aan een gesprek over jouw eigen situatie waarin je de tips krijgt die passen bij jouw vraag? Maak hier dan een afspraak voor een gratis gesprek van een half uur waarin ik je veel verder kan helpen.

Ik ben er voor je

Ik weet namelijk dat ik óók jou bij jouw zorgen kan helpen. Zorgen die niet stoppen als jouw kind 18 jaar is geworden.
En ja, deze zorgen herken ik zelf ook uit de tijd toen onze kinderen een stukje jonger waren.

Ook ik heb ’s nachts wakker gelegen terwijl ik mij afvroeg wie het over zou nemen als ik er opeens niet meer zou zijn.
Wie zou dan zorgen voor ons kind met evenveel liefde als ik voelde. En met evenveel tijd die ik er in wilde en kon stoppen.

Dat kind wat ondanks zijn voor de wet volwassen leeftijd gewoon niet al in staat was om alles zelf te regelen.

Ik ben ook een moeder met soms nog steeds zorgen

Dus jouw slapeloze nachten of jouw vragen voor de toekomst begrijp ik heel erg goed.
Wil je een keertje met mij over jouw vragen of zorgen sparren? Maak dan zelf een afspraak in mijn agenda. Dan spreken we elkaar of op mijn kantoor in Zwolle of via zoom.

Maar blijf niet rondlopen met jouw zorgen, echt er is veel te veranderen, en een gedeelte van die verandering moet door jou worden ingezet.

Ik kreeg mijn kind ook niet zelfstandig zonder mijn gedrag richting hem te veranderen.

En natuurlijk is de stress er soms nog steeds, want zorgen blijven, ook als ze al lang volwassen zijn.
Maar dat houden van mijn kind, daar is nooit iets aan veranderd gelukkig!

Liefs, Nicole ❤️

Fotocredtits: Danielle