Ik gaf een workshop voor HR managers

Wat kan jij als HR manager bieden?

Het is vrijdagochtend elf uur en terwijl ik wacht op een cliënt (met een PGB) begin ik vast met mijn volgende verhaal. We hebben trouwens om half elf afgesproken maar deze cliënt neemt het niet zo nauw met mijn tijd en na al deze jaren van hem coachen ben ik daar wel aan gewend.
Ben ik het daar mee eens? Nee natuurlijk niet maar hij is een geval apart en ik blok voor hem dus al altijd anderhalf uur in mijn agenda, die ik ook factureer.

Ondertussen, terwijl ik wacht, kijk ik terug op een workshop die ik pas geleden met Jolanda van Dam Lolkema gaf voor HR managers. Dit deden wij op uitnodiging van Peter Vader Trainingen in Genemuiden tijdens het congres ‘Het onzichtbare zichtbaar maken’.

Ik gaf een workshop en genoot

Jolanda en ik kwamen er tijdens gezamenlijke onze voorbereiding achter dat onze expertises veel overeenkomsten hebben.
Zij is advocaat-mediator en Ik ben coach en beide hebben wij te maken met mensen die door omstandigheden makkelijker uit kunnen vallen in het reguliere arbeidsproces.

Haar cliënten, door scheiden komt alles op de kop te staan en ontstaan er vaak problemen op financieel gebied zijn of problemen qua het vinden van nieuwe woonruimte. Bij mediation zijn er meestal ook kinderen in het spel wat een extra zware druk kan leggen op haar cliënten.

Mijn cliënten

Mijn cliënten omdat ze vaak op het werk het gevoel hebben overvraagd te worden. Ze voelen zich vaak niet gezien en je niet gezien voelen kan zorgen voor uitval binnen het werkproces.
Met ons verhaal maakten wij aan de 40 HR managers die middag duidelijk dat op het moment dat zij hun werkgevers echt zien er heel veel winst te behalen is.

In het geval van mijn cliënten ligt de prestatiedruk vaak onbedoeld zo hoog dat er geen ademruimte is. Ze willen wel, maar het lukt niet altijd. En in plaats daar ruimte voor te creëren, een veilige ruimte waar ze kunnen en durven vertellen waar ze tegenaan lopen voelen ze de druk alleen maar oplopen.

En wat ze denken

“Wat nu als er gedacht wordt dat ik door mijn diagnose ADHD of autisme niet in staat ben om te werken. Dat ben ik wel maar soms heb ik iets meer tijd nodig om een planning af te ronden.
Om overzicht te creëren of om me te focussen opvatten van mij verwacht wordt. Uiteindelijk lever ik wel altijd goed werk af. En dat ik soms thuis werk om het af te krijgen is mijn eigen keuze.

Het is ook mijn keuze dat ik soms afhaak bij bepaalde bedrijfsuitjes. Dit kan gebeuren als ik al een hele drukke week achter de rug heb en zwaar over of onder-prikkeld ben. Dan moet ik echt voor mijzelf kiezen omdat ik anders de volgende dag(en) er volledig af kan liggen en in het ergste geval mij zelfs ziek moet melden.

Maar dit uitleggen is moeilijk omdat men mij vaak niet snapt. Het geeft toch juist energie om samen iets leuks te doen denkt men maar voor mij en mijn brein werkt dat vaak niet zo.”

Zien en gezien worden

Het zien, het letterlijk zien van die ander kan ervoor zorgen dat die ander zijn verhaal kwijt kan. En je verhaal kwijt kunnen is iets wat we allemaal nodig heb. Zowel privé als tijdens het werk. We constateerden dat leidinggevende toch te vaak onvoldoende zicht hebben op de problemen waar hun medewerkers tegenaanlopen.

Het kan al zoveel helpen als jouw medewerker vrij krijgt om naar een afspraak te kunnen gaan en dit niet ten koste gaat van vakantie uren.
Of als jij doordat je een traject voor jouw medewerker vergoed er voorkomen kan worden dat die bewuste medewerker uitvalt.
Wat kost het jouw bedrijf dan wel niet. Zowel financieel als qua werkdruk voor de anderen in zijn groep. Of het zelfs tijdelijk moeten aanstellen van een invaller omdat het werk wel gedaan moet worden.

Schaamte, het voelt als de vuile was buitenhangen

Veel van mijn cliënten durven niet aan te geven dat ze coaching nodig hebben om met de uitdagingen van hun ADHD of autisme om te kunnen gaan. Er zit bij veel te veel schaamte op om dat te benoemen, wat zal men wel niet van mij denken.
Zullen ze mij dan niet anders gaan behandelen? Zullen ze mij dan nog wel voor vol aanzien?
En als geld dan het probleem is lopen ze door totdat ze letterlijk niet meer kunnen.

Ik merk zelf dat er binnen de onderwijsinstanties zoveel makkelijker een traject voor een medewerker wordt vergoed. Daar zien ze noodzaak dus wel in.
Beter een (relatief) klein bedrag investeren in de medewerker dan iemand die met een beginnende burn-out thuis komt te zitten.

Wat kost dat jou uiteindelijk wel niet als leidinggevende, vast heel wat meer dan het vergoeden van een traject mediation of coaching.

Het gebrek aan weten wat er speelt

Nu hoorde ik pas geleden als reden om niet te betalen vaak is dat de kennis, wat er dus werkelijk speelt, omtrent de werknemer ontbreekt.
Maar is dat niet iets waar veel meer op moet worden ingezet.
Het vertellen dat je gaat scheiden of dat jij last ondervind van jouw diagnose is niet iets wat je even bij het gezamenlijke koffiezetapparaat op de gang tussen neus en lippen verteld.

Het gaat over het gezien en gehoord worden. Even de tijd nemen voor een mens tot mens gesprek en vragen hoe het nu echt met iemand gaat. Niet “hoe was je dag” of “hoe gaat het met jouw werkzaamheden” maar “hoe gaat het met je.”
Vanuit oprechte interesse in en compassie met die ander.

Ik weet zeker dat we met op deze manier naar mensen gaan kijken de wereld een stukje mooier wordt. Voor iedereen.

Ik ben er voor jou

Ben jij die medewerker en wil je graag een keer praten over wat ik voor jou kan betekenen? Maak dan een afspraak in mijn agenda voor een kennismakingsgesprek. Jij bent altijd welkom!

Ben jij nu die leidinggevende of HR manager en wil je meer weten over wat ik voor jouw medewerkers kan betekenen?
Bel mij dan gewoon en dan maken we een afspraak voor een gezamenlijke kop koffie en dat kan ook via zoom.

Liefs, Nicole ❤️

PS: de client kwam om tien voor half twaalf binnen lopen, zich van geen kwaad bewust 🙄 en ik heb dit blog die dag niet meer afgeschreven, de waan van de dag haalde mij in.