Lieve Anja en Peter

Vanochtend ontving een mail van jullie waar ik echt even over heb moeten nadenken voordat ik zag en voelde wat ik kon antwoorden. Maar mijn antwoord hebben jullie ondertussen.
Ik vind jullie verhaal wel eentje waarvan ik zo vaak hoor dat ouders hier tegenaan lopen dat ik het wil delen met andere ouders. Zo weten zij dat ze niet alleen staan.

Een vrachtauto reed over jullie heen

Jullie schreven mij dat jullie afgelopen weekend opeens het gevoel kregen dat er een zeer zware vrachtauto over jullie heen was gereden. Totaal uitgeput en compleet murw begonnen jullie deze nieuwe werkweek in plaats van met de zo broodnodige energie. Energie die jullie zo hard nodig hebben om alle zeilen bij te blijven zetten in het gezin om alles en iedereen naar behoren te laten functioneren. Wat was er gebeurd?

Jullie hadden uiteindelijk besloten om de opa’s en oma’s van Jasper in te lichten over de problemen waar hij en dus jullie allemaal mee worstelen.
Te vertellen over de stappen die jullie samen aan het nemen zijn en over het feit dat hij op de wachtlijst staat bij een kinderpsychiater voor een eventuele diagnose. Verder dat jullie bij mij een traject volgen en dat jullie ook graag hun ondersteuning willen gebruiken in het hele proces wat nu loopt.

Wie loopt nu met zijn verdriet te koop

Dit vertellen koste al de nodige moed, wie loopt er nu graag met zijn verdriet te koop?
Maar jullie hadden samen bedacht dat de wederzijdse ouders het als eerste moesten weten. Het gaat over hun kleinzoon, hun kleinkinderen en om hun kinderen. Maar ook met de verwachting en de hoop de zo hard nodige steun te krijgen van hen.
Wat een misrekening was dat. Wat een koude kermis. Zaterdagavond kwamen ze alle vier toen de kinderen in bed lagen op de koffie.

Peter, mailde jullie mij, begon te vertellen wat er de laatste maanden in jullie gezin speelde, af en toe aangevuld met voorbeelden.  Het voorbeeld over het niet langer in zijn eigen klas kunnen zitten. En misschien zelfs niet langer welkom zijn op zijn huidige school.
Ook het voorbeeld over het samen boodschappen doen wat niet langer gaat. De stress die dat bij Jasper oplevert en daardoor ook bij jullie.

Jouw moeder probeerde jou steeds in de reden te vallen maar jij bleef stug doorgaan met jullie verhaal over jullie verdriet, de pijn en de onmacht die jullie voelen. dag in dag uit.

De ontkenning en afwijzing

Toen je uiteindelijk klaar met je verhaal was hoefde je niet eens te vragen of er nog vragen waren. Je moeder ging meteen van start.
Het lag toch allemaal aan jullie. Jullie waren niet consequent en verwende dat kind, ja dat kind waren haar woorden, tot op het bot.
Nooit hoefde hij mee te doen met spelletjes, nooit hoefde hij hun een kus te geven als hij dat niet wilde, nooit nee nooit werd er enige vorm van druk op hem uitgeoefend.
Zij had al lang gezien dat het helemaal fout zou gaan met de opvoeding. Dit had ze ook al tegen jouw zussen gezegd na dat verpeste paasfeest in april.
Het lag allemaal aan jullie. “breng hem maar een week bij ons dan zal je zien dat al die aandachttrekkerij en dat onaangepaste gedrag zo over zal zijn. Met strakke hand opvoeden dat zal hem leren.”

Jouw moeder, Anja, was het hier niet helemaal mee eens. Het ligt volgens haar aan de voeding, aan alle suikers die kinderen tegenwoordig binnenkrijgen.
“Ik heb dit vorige week nog in de krant gelezen, het ligt aan de voeding. Verder is autisme een modeverschijnsel, vroeger bestond het ook niet. Autisme is verzonnen door de medicijnindustrie, ook dat stond pas geleden in haar krant.” Ze bood zelfs aan het betreffende artikel voor jullie op te zoeken.

De vrachtauto dendert door

Geen steun, geen gedeeld verdriet en geen begrip voor alle zorgen waar jullie nu door heen gaan. Jij kon alleen nog maar huilen, Anja, toen ze rond half elf weggingen.
Het glas wijn hielp misschien wel om een beetje tot rust te komen maar bezorgde jullie geen diepe nachtrust. En al dagen zoemen al hun afwijzende zinnen rond in je hoofd, zullen ze dan toch heel, heel misschien een klein beetje gelijk hebben? De vrachtauto dendert door.

Ik heb in mijn mail jullie geantwoord en we spreken het zeker tijdens onze volgende afspraak uitgebreid door. Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik echt oprecht super trots op jullie ben.
Jullie zien de pijn van Jasper en willen met alles wat binnen jullie handbereik kijken wat hem veder kan helpen.
En jullie erkennen jullie eigen verdriet en weten dat je hier mee aan de slag moet. Chapeau hiervoor, ik buig in bewondering voor jullie beide.

We speken elkaar heel snel, liefs en een knuffel,

Nicole

Als jij je herkent in Anja of Peter en soms ook niet meer weet waar je de steun nog vandaan moet halen. Waar je wel begrip vind voor de sh*t waarin jij je nu voelt zitten. Als je gewoon behoefte hebt aan iemand die jou begrijpt en niet afkeurt. Waarom plan je dan niet een gesprek met mij van 30 minuten via Zoom waarin jij tips krijgt om met jouw situatie om te gaan. Dit gesprek in mijn agenda plan je hier:

https://calendly.com/nicole-nhbc/een-gratis-gesprek-van-30-minuten

Ook jij hoeft het niet allemaal alleen te doen.

 

Fotocredits: Maaike van Amen