Met onze laptopschermen tussen ons in gaan Carolien en ik samen het vierde gesprek in.
Ze begint meteen te vertellen dat het eigenlijk thuis nu helemaal niet goed gaat.

Wat ze probeert te veranderen lukt niet en levert sowieso bij haar kind mega veel weerstand op.
Hij wil niet wat zij wil en zij wil niet langer wat hij wil.

Een patstelling zogezegd. Maar dat haar zoon niet in een keer mee gaat in haar ‘nieuwe’ opvoedwensen verbaasd mij niets.
Hij is zestien, zijn ouders zijn recent gescheiden, hij zit volop in de pubertijd en heeft sinds zeer kort ook nog de diagnose autisme.
Maar hiernaast heeft hij nooit eerder van zijn moeder gehoord en begrepen dat wat zij zegt ook daadwerkelijk moet gebeuren. Ze heeft altijd alles voor haar kinderen gedaan, ze vond niets echt goed maar tolereerde daarentegen wel alles.

En nu moet daar verandering in gaan komen. Omdat zij te moe is om alle ballen nog in de lucht te houden. Omdat het nu tijd is om te gaan zorgen voor zichzelf. En ja dat doe je na al die jaren jezelf aan de kant zetten niet zomaar opeens.

Het nieuwe opvoeden

Ik vraag aan haar hoe ze haar ‘nieuwe’ stijl van opvoeden heeft aangevlogen bij haar kinderen.
Met geduld en heel veel liefde of met de botte bijl. En dat laatste blijkt zo te zijn.

Een paar dagen geleden is ze na het avondeten het gesprek aangegaan. Dat hadden we ook zo afgesproken maar wel met de voorwaarde dat de maaltijd ontspannen was geweest en dat beide kinderen in een goede bui waren.
Anders sta je als moeder bij voorbaat al met minstens een-nul achter.
En dat stond ze dus ook. Ze was te moe geweest en had gemopperd op haar zoon en dochter. Met stemverheffing had ze verteld dat de zaken nu gingen veranderen omdat ze dit niet langer zo pikte van hen.
Ja hier was natuurlijk een negatieve reactie op gekomen. Van beide kinderen trouwens.
De taken die zij voorstelde waren belachelijk en wat ze volgens hen van hun eiste absurd en ouderwets.

Stille tranen in de yoghurt

Na het eten vloog haar zoon naar buiten en verdween naar zijn vrienden. Haar dochter was naar boven gegaan en dat had ze die avond niet meer gezien. En zij, zij had stil zitten huilen aan de nog niet afgeruimde eettafel. Haar tranen hadden zich vermengd met de yoghurt op haar bord.
En ze had daar lang gezeten, zich afvragend wat ze verkeerd had gedaan. Of eigenlijk hoe ze het dan moest doen. Want dat er iets moet veranderen weet ze al zo lang, sterker nog dat wist ze al toen ze nog getrouwd was.
Door haar recente scheiding heeft ze besloten om niet nog langer over zich heen te laten lopen. Door niemand niet en nooit meer, “Echt Nicole, dat gebeurd me nooit meer. Ik laat nooit meer iemand zo over mijn grenzen gaan. Ik ben er klaar mee”.

Maar juist deze nieuwe harde houding had ze ook neergezet bij haar kinderen. Ze had niet om hulp gevraagd en niet verteld dat ze zo moe is. Nee ze was in de modus: ‘Dit gebeurt mij nooit meer’ geschoten en dat was iets waar haar kinderen niets mee konden.
Heel begrijpelijk  want ze had die avond alle jaren lang opgehoopte frustratie op hun bordje gegooid. Niet daar waar de frustratie daadwerkelijk hoorde maar bij diegene die haar het dichtstbij staan.

En hoe nu verder?

We kijken samen hoe ze volgende keer dit aan kan pakken. Hoe ze het kan zien als een project. Het leren staan voor haar grenzen richting haar kinderen zonder uit de slof te schieten.
Zonder negatieve projectie maar gewoon vanuit haar ik, vanuit haar zijn deze uit te dragen en neer te leggen.
Het zal niet meteen goed gaan en ook niet elke keer maar het gaat wel elke keer ietsje beter en daar gaat ze voor.

Ze oefent nog even de ademhalingsoefening van de vorige keer. Een oefening om anders te spreken en met meer overtuiging over te komen zonder in de weerstand te schieten. Dan sluiten we ons gesprek af.
Aan de andere kant van het scherm zit weer een blije Caroline. Een moeder en vrouw die het gevoel heeft dat ze daar weer bij kan komen.
Bij haar eigen liefdevolle ik. We maken een afspraak voor over twee weken. En is het eerder nodig? Bel me dan alsjeblieft en blijf niet doormodderen. En dat belooft ze mij. Er wordt niet langer gemodderd en haar focus ligt weer op de volgende dag. Dag lieve Caroline, je doet het zo goed, neem je tijd en ook jij komt er!

Herken jij je in Carolien? En nee, je hoeft niet meteen ook gescheiden te zijn, dat ben ik ook niet, maar in haar zorgen en verdriet?

Wil jij een keertje met mij kijken wat ik voor jou kan betekenen? Plan dan hier een gratis sessie met mij van 30 minuten. Ik geef je meteen tips die jij thuis kunt inzetten. Ons gesprek gaat gewoon heel makkelijk via zoom of je komt, als je dat fijner vindt bij mij op kantoor in Zwolle

Fotocredits: Maaike van Amen