En dan ben je twintig en heb je vermoedelijk de diagnose ADHD.
En als jij dan de GGZ in jouw woonplaats belt krijg je te horen dat er een wachtlijst van elf maanden is. Elf maanden, gewoon om er achter te komen of dat vermoeden ook klopt en om de juiste begeleiding te krijgen.
Je bent twintig, volop je aan het ontwikkelen en je staat midden in jouw studie tijd. Die elf maanden heb je dus niet.

Je bent 59 en komt steeds meer herkenning bij jezelf van een van jouw kinderen tegen. Het vermoeden ontstaat dat jij ook een vorm van autisme hebt. En als je dan bij de huisarts komt voor een doorverwijzing krijg je in het eerste gesprek te horen dat het wel aan jouw overgangsklachten zal liggen. Maar mevrouw als u over een half jaar er nog last van hebt komt u maar terug. En als jij dan terug komt krijg jij te horen dat bij jou in de gemeente de wachtlijst langer dan een jaar bedraagt. Wat moet je dan?
Je bent 59 en jouw huwelijk staat sinds een paar jaar onder zware druk omdat jouw partner steeds meer problemen ondervind van jouw ‘onverklaarbare’ gedrag.

Je bent acht jaar en jouw ouders weten niet meer wat ze nog  uit de kast kunnen trekken om jou te helpen. Je loopt overal vast en bent meer thuis dan op school. School is zo veel te zwaar. Continu die overprikkeling, je trekt het niet en thuis komt die overprikkeling er uit in extreme boosheid. Niets en niemand is dan nog veilig. Jouw ouders hebben samen met jou hulp nodig, als is het maar om met een eventuele diagnose jou iets makkelijker thuis te kunnen houden. De wachtlijst voor kinderen is in jouw gemeente tien maanden.
Je bent pas acht, hoe lang zijn tien maanden dan wel niet zonder de hulp die nu nodig is. Niet pas dan.

Je bent midden dertig, getrouwd en er speelt een kinderwens en je hebt een eigen bedrijf. Je bruist van de plannen en ideeën maar loopt dagelijks vast in de onmogelijkheid om zaken af te maken. Volgens jouw partner tik jij alle boxen van ADHD aan. Als jij wil dat jouw bedrijf en jouw huwelijk niet kapot gaat heb je hulp nodig om met jouw onrust om te gaan. Als jij de plaatselijk GGZ belt voor een eerste afspraak krijg je te horen dat de wachttijden op dit moment jammer genoeg langer dan een jaar zijn.
Je realiseert je dat langer dan een jaar wachten op gesprekken niet haalbaar is. Er moet gewoon iets veranderen, je hebt hulp nodig.

Hierboven lees je kort vier verschillende verhalen van vier heel verschillende situaties. Het enig wat hen verbind is dat ze nu iemand nodig hebben die ze verder kan helpen. En dan gaat het er niet om of er wel of niet een diagnose is gesteld. Het gaat erom dat deze vier gezinnen vast lopen. Vast lopen op hun eventuele diagnose en dat die hulp niet voorhanden is binnen het reguliere circuit.

Deze vier verhalen hoorde ik de afgelopen weken, samen met nog zo veel anderen met dezelfde strekking bij mij op kantoor.

Ze hebben alle vier besloten om bij mij de coaching te krijgen waar ze naar op zoek zijn. Ik zal er 200 % voor ze zijn, omdat langer wachten gewoon geen optie is.

Wil jij ook een keertje kijken wat ik eventueel voor jou en jouw eventuele gezin kan betekenen? Maak dan een afspraak via deze link in mijn agenda.

Gaan we samen kijken of ik diegene ben waar jij nu behoefte aan hebt. En ben ik dat niet? Dat is ook helemaal oké. Maar dan heb je het in ieder geval geprobeerd.

Je hoeft het namelijk niet langer alleen te doen, echt niet.

Liefs, Nicole ❤️