Mijn hoofd ging vorige week dinsdag alle kanten op en van mijn to-do lijstje kwam weinig terecht.
De noodzakelijke mails zijn verstuurd en de afspraken natuurlijk wel gevoerd maar voor de rest heb ik mij een beetje extra tijd gegund. Niet alleen die dinsdag maar ook de rest van de dagen.

Tijd om even niets te hoeven doen. Om uit te waaien in de wind en regen en mijn gedachtes los te laten. Om even die druk, die ik echt mijzelf natuurlijk opleg, los te laten. Het was goed zo. Maar omdat te mogen vinden is er wel de laatste jaren heel veel werk door mij verzet.

Mijn eigen lat legde ik altijd zo hoog, een soort perfectionisme om al mijn ‘tekortkomingen’ te compenseren. Het waren natuurlijk geen echte tekortkomingen maar zo voelde dat wel.
Dat toch wel iets anders werkende brein van mij die zich volledig kon richten op bijzaken en wat wel belangrijk was gewoon vergat.

Ik ben gewoon die chaoot en heb dat ondertussen geaccepteerd. Dus dat perfectionisme heb ik heel langzaam een beetje los mogen laten.
Even terug naar vorige week dinsdag, dat blog is toen dus niet geschreven.

Ik heb mij toen wel zelf opgelegd om alsnog een moment te plannen deze week om alsnog iets te delen met jullie. Als is het alleen maar omdat ik vorige week een mailtje kreeg van een lezer dat ze zich zo gezien voelde door mijn hersenspinsels.
En dat is voor mij een reden om te schrijven. Mits ik plan 😂, anders vergeet ik het alsnog.

Ja ’s nachts bedenk ik mooiste blogs maar die zijn de volgende dag van mijn netvlies en uit mijn hoofd verdwenen.
Maar het gaat jullie dus ook absoluut niet om super gelikte blogs maar om de herkenbaarheid.
Dat is ook de reden dat ik nog steeds zelf alles typ en geen CHAT GPT of AI gebruik. Dan ben ik het zelf niet meer wat jij leest.

En omdat ik schrijf zoals ik denk krijg ik de volgende reacties nav mijn blogs

‘Dag Nicole,

Ik vind dat je goede blogs schrijft. Ik maak mij ook zorgen om mijn kind van 13 jaar. We zijn in traject bij XXXX maar wordt onvoldoende geholpen. Het lijkt wel of ze de expertise missen. Jij zit in Zwolle en wij in XXXX. Zouden we evt online gesprekken kunnen inplannen?

Ik hoor het graag van je. ‘

Of deze:

‘Dag Nicole,

Ik vind echt dat je de vinger op de zere plek legt met je blogs. Je vorige blog was ook erg goed. Ik heb die zelfs doorgestuurd naar een aantal mensen. ‘

En de volgende vond ik helemaal fantastisch:

‘Wat gek, deze tekst heb je ook gebruikt in 2022….’

Deze laatste betekend dus dat mijn verhalen echt door jullie worden gelezen. Sterker nog ook worden onthouden. En maakt mij oprecht dankbaar.

Terug naar vandaag. Ik kijk terug op de afgelopen week. Een week met mooie gesprekken. Een week waar soms werd gehuild maar ook werd gelachen. Mensen die weer naar huis gingen of de zoom afsloten met weer zicht. Uitzicht op hoe het kan zijn of hoe het kan worden. Mensen die door mij hard of juist heel zacht werden aangepakt.
Een doorverwijzing naar de hypnosetherapeut waar ik mee samen werk en die ik als enige vertrouw om mijn mensen naar door te verwijzen binnen dat vakgebied.

Een doorverwijzing die heel erg mooi uitpakte trouwens.
Een paar gesprekken met eventuele nieuwe cliënten.

Een met duidelijk koud watervrees en met een die gewoon sprong. Het kan alleen maar beter worden voor hem constateerde hij zelf.
En die man met koudwatervrees komt vanzelf terug als de tijd, zijn tijd, er klaar voor is.
En zo niet, dan niet. Ik bel hem niet na, de wil om te veranderen moet compleet uit zichzelf komen. Anders wordt het voor mij trekken aan een dood paard en voor hem een niet helpend traject.
Ik wacht af. En als ik over een paar weken nog niets heb gehoord krijgt hij een keer een mailtje van mij. Ik zal daarin vragen of ik zijn gegevens moet vernietigen. En daarna laat ik het los.

En vandaag een kennismakingsgesprek via zoom wat hele maal vergeten is, ook dat komt bij mijn doelgroep vaker voor 😂😉. Al die mensen met hun eigen diagnose, ik geef het je te doen om daar mee te leven.

Deze week heb ik het opeens rustig met afspraken en dan komt dat onrustige hoofd van mij weer ruimte in nemen. Ik scroll dan wat zinloos door mijn social-media en kijk naar buiten. En even terug naar de bovenste alinea, dat is ook oké. Het perfectionisme mag er van af, ook bij mij.

Maar ondertussen heb ik wel een volkomen onsamenhangend verhaal geschreven. Haal er deze keer maar uit wat zinvol voor je is en laat los waar je niets aan hebt. Volgende week schrijf ik weer een blog over de verhalen die ik dagelijks hoor in mijn praktijk.

Liefs, Nicole ❤️