Partir c'est mourir un peu

Deze week neem ik na twee jaar afscheid van het traject van mijn eigen ondernemerscoach Veronique Prins.
En weet je dat geeft best een beetje (oké redelijk veel) buikpijn en mijn tranen hebben echt al even over dit besluit gevloeid.

Nu moet ik het namelijk helemaal alleen gaan doen en mijn grootste vraag was toen ik dit besluit nam: ”Kan ik dat wel? Wie is er dan nog voor mij als ik verzuip in het ondernemen? Wie ziet mij nog als ik niet langer haar klant ben. En wie ziet mij dan nog echt?”

En ja natuurlijk heb ik ook een netwerk waarin ik mijn vragen en zorgen kwijt kan maar dat is toch anders voor mijn gevoel. Niet alleen voor mijn gevoel natuurlijk. Het is echt anders om met familie en vrienden te sparren over jouw bedrijf als zij of in loondienst zijn of in een andere fase zitten.
Maar voor nu is het goed zo, financieel werd het een te grote maandelijkse terugkerende bron van zorgen en dan is het verstandig om met je ratio een beslissing te nemen en niet nog een jaar door te gaan. Want ook dat bracht soms buikpijn maar dan op het andere vlak.

Lijntjes

Nu scheelt het dat ik allemaal lijntjes met haar heb. Dat ik blijf meedoen met de masterclasses die ze geeft en in haar facebook groep al haar kennis kan blijven opzuigen.
Maar eigenlijk gaat het er om dat ik zo verschrikkelijk slecht ben in afscheid nemen en nu al weet dat als ik donderdag uit de groep stap er opnieuw wat stille tranen zullen komen. En weet je?
Dat mag tegenwoordig ook van mij. Ik mag mijn zwaktes en sterktes laten zien en ben geworden wie ik al heel erg lang ergens verstopt was. Daar heeft Veronique, mede samen met mijn aderen coaches, een grote bijdrage aan geleverd.

Even bij tanken

Vorige week kwam er bij mij een moeder terug voor een gesprek. Het traject had ze al anderhalf jaar gelden afgerond maar nu speelde er opnieuw zoveel nieuwe dingen in haar privé situatie waardoor ze even voor een follow-up kwam.
En ik realiseerde mij toen dat waar zij voor kwam eigenlijk het zelfde is wat ik blijf doen bij Veronique.
Ze is al die tijd aangehaakt gebleven bij mij door het blijven volgen van mijn fb pagina. Ze heeft een aantal masterclasses van mij gevolgd en bleef ze en voelde zij zich hierdoor door mij nog steeds gezien.
En natuurlijk heeft zij ook een netwerk en mensen om zich heen staan die er voor haar zijn en haar opvangen als ze valt.

Een doekje voor het bloeden blijft gewoon een doekje

Maar ook voor haar geld dat haar omgeving vaak niet precies voelt en begrijpt wat zij zo hard nodig heeft. Onze naasten staan toch te vaak te dichtbij, vandaar dat woord naasten :), om ons op de juiste manier te kunnen helpen. Een doekje voor het bloeden is zo verschrikkelijk lief bedoelt maar werkt op een bepaald moment onvoldoende.

En toen was het tijd om toch weer een afspraak te maken. Dat was doordat ze nog steeds was aangehaakt een makkelijke move vertelde ze mij. “Ik ken je weet waar je voor staat en wat jou waardes zijn. Zo spannend als ik het indertijd vond om het traject bij jou te starten zo fijn was het nu eigenlijk om in de auto te stappen en naar je toe te komen”.
(Deze moeder rijdt dan even anderhalf uur heen en anderhalf uur terug hè kan je nagaan. En dat allemaal om bij mij aan tafel te kunnen zitten. Ja ik heb een tafel op kantoor en geen bureau. Een bureau geeft voor mij meteen een te zakelijke setting alsof je naar de huisarts moet. En bij mij moet je niet maar mag je juist komen).

Van 0 naar 100 in twee uur

Wat was het een mooi gesprek en wat hebben we snel de koe weer bij de horens kunnen pakken. Teruggegaan naar wat er toen bij haar thuis speelde en wat er nu zich afspeelt. Eerlijk is eerlijk, haar problemen zijn natuurlijk niet opeens compleet opgelost. Daar zijn ze nog te groot voor.
Dat is ook de reden dat ik nooit met losse sessies werk maar een traject heb ontwikkeld waarin we samen stappen doorlopen. Stappen die zorgen dat jij weer leert genieten van jouw leven.

Maar doordat ze al ooit een traject heeft doorlopen konden we snel naar die punten gaan waarop het nu opnieuw mis gaat. En eerlijk de uren tijdens ons gesprek vlogen voorbij.

Het onderstaande bericht kreeg ik de volgende dag van haar in mijn mailbox

Hey lieve Nicole,

Dankjewel voor het gesprek. Het heeft me enorm geholpen.

Klopt, ik moet inderdaad mijn plek claimen anders loopt iedereen eroverheen. Is een probleem al mijn hele leven en er moet nu verandering in komen. Moet een sterke moeder worden en niet eentje die wegkruipt.

Ik betaal de rekening vandaag.

Liefs –.❤️😘

Ik hoop oprecht dat het nooit meer nodig is dat ze terug komt, dat ze het nu blijft redden zonder mij. Maar ja, ik ga haar natuurlijk opnieuw missen en ook nu geld voor mij: