Vanochtend heb ik het eerste gesprek gevoerd met een nieuwe cliënte. Ze heet Anja en is een vrouw van 35 jaar, ze heeft een open blik en dartelende blonde krullen. Maar in haar ogen schuilt pijn en verdriet.

Het gratis consult van 30 minuten hebben we weken geleden, eind november, al gevoerd. Toen mocht het nog op kantoor maar ze is blij met zoom. “Dat scheelt toch twee keer drie kwartier reistijd” verteld ze mij.
Haar man en zij hadden indertijd pas net de diagnose autisme van hun tien jarige zoon gekregen.
Ze was toen toch nog niet toe geweest aan het uitdiepen en bespreken van haar problemen en haar zorgen. Dit mailde ze mij de volgende dag. En dat begreep ik heel erg goed. Het was nog rouw en er was rouw.
Het hebben van een kind met ASS heeft eerst moeten landen en ze heeft nagedacht. Nagedacht of ze het geld voor begeleiding over heeft. Eigenlijk of ze begeleiding nodig heeft.
Het vragen om hulp voelde ergens toch als falen, falen als moeder.

Het is nu tijd

Afgelopen maandag belde ze mij dat ze toch heel graag nu in een coachtraject wil stappen.
Ze heeft het uitgebreid met haar man overlegd en die heeft haar verteld dat dit het juiste moment is om nu hulp te zoeken.
Langer wachten is geen optie meer, het hele gezin begint te lijden onder de thuissituatie.

Anja vertelt mij dat ze eigenlijk al heel lang wist dat haar tweede kind problemen heeft.
Hij reageerde als klein kind al heel anders op situaties dan hun dochter deed. Maar ach, elk kind ontwikkeld zich anders hield ze zichzelf voor.

De lange weg naar het antwoord

Totdat hij rond zijn achtste jaar toch steeds meer problemen begon te krijgen, zowel thuis als op school werd het steeds moeilijker om begrip voor hem op te brengen.
Uiteindelijk werd de situatie thuis onhoudbaar en hadden ze een doorverwijzing bij de huisarts gevraagd voor een gesprek bij de GGZ in hun woonplaats. De wachtlijst was op dat moment lang geweest, elf maanden voor er een eerste gesprek met de kinderpsychiater had plaats gevonden.

Dat eerste gesprek had eigenlijk niet zoveel opgeleverd. Ze waren naar huis gestuurd met scorelijsten die zowel zij, haar man als de leerkracht van hun zoon moesten invullen.
En ja ze begreep het wel maar op dat moment wilde ze zo graag weten wat er precies met haar zoontje aan de hand was. Ze begon zich steeds meer zorgen te maken over hem.

Hun kind werd een klein boos mannetje die de wereld om hem heen steeds minder begon te begrijpen. En het gedrag wat hier uit voort kwam en de emotie die hierbij hoorde baarde haar grote zorgen.
Een jaar na het eerste gesprek bij de GGZ instelling hadden zij en haar man de diagnose gekregen. Hun zoon werd met ASS gediagnosticeerd.

En dan komen de zorgen

Het verbaasde haar niet maar er waren nu zoveel nieuwe vragen die speelde. Ze hadden er zoveel zorgen bij gekregen.
En eigenlijk werd het ook voor haar elke week moeilijker om haar hoofd boven water te houden. En toen was vorige week het moment geweest, toen ze weer moest huilen uit onmacht en oververmoeidheid, dat haar man had gezegd dat ze contact met mij moest opnemen.
Niet langer alles zelf willen uitzoeken, niet langer twijfelen aan zichzelf maar gewoon zorgen dat het met haar weer goed zou gaan. En hierdoor zal het met hun kinderen ook weer beter gaan.
Het kunnen vertellen van haar emoties en het mogen delen van haar verdriet is een eerste stap in de goede richting van erkenning dat haar kind waarschijnlijk niet de toekomst krijgt die zij bij de geboorte in gedachten had.

Hij zal het misschien moeilijker krijgen om zich staande te houden in de wereld. Hij zal misschien vaker gepest gaan worden en misschien en misschien….
Om een antwoord te vinden in de brij van vragen en onzekerheden zit ze nu voor de eerste keer via zoom tegenover mij.
Samen gaan wij kijken waar mee ik haar op dit moment het beste kan begeleiden en wat ze op dit moment het meeste nodig heeft. Ze heeft er zin.

Een nieuwe afspraak

Aan het einde van ons eerste gesprek maken we een nieuwe afspraak voor over vier weken. Met een boekje vol aantekeningen en met een map met de eerste informatie gaat ze naar huis.
Tot volgende keer stoere vrouw.

Ik ben zo trots op je dat jij je hebt gerealiseerd dat je het echt niet altijd alleen hoeft te doen.
Juist vragen om hulp getuigd van kracht.

Herken jij je in Anja en wil jij net als Anja een keer met mij vrijblijvend praten over jouw zorgen?

Dan kan je heel makkelijk een afspraak maken in mijn agenda de onderstaande link want net als Anja hoef jij het ook niet allemaal alleen te doen.

calendly.com/nicole-nhbc

Fotocredits: Maaike van Amen