Donderdag is normaal gesproken de dag dat ik mijnblog schrijf en er voor zorg dat die morgen bij jullie in de mail terecht komt.
Maar naast al het intense plezier wat onze kleinzoon ons biedt heeft hij mij ook twee ontstoken ogen bezorgd. Het gevolg is dat ik nu mijn lenzen niet in kan. En met -6 en – 5,5 is dat toch wel een ding. Het is niet alleen dat ik weinig zie maar ook dat typen ontzettend vermoeiend is, laat staan mij focussen op gesprekken. Die heb ik dus ook maar afgezegd voor vandaag.
Ach het is gezien wat er nu allemaal in de wereld speelt geen onoverkomelijk probleem maat toch, lastig is het absoluut.
Vandaar dat ik net maar heb besloten, omdat ik niet vooruit schrijf en dus geen blog klaar heb liggen, een ouder blog opnieuw te plaatsen. Vast niet iedereen heeft dat blog ooit al een keer gelezen 😁. En als ik dit blog zo heb geplaatst ga ik lekker voor de rest van de dag op de bank hangen of in het zonnetje zitten. Morgen gaat het vast weer beter met die ogen en anders volgende week wel.

 Het telefoontje

Vanmorgen ging mijn telefoon en aangezien ik een training aan het volgen was nam ik hem niet op. Het geluid stond sowieso uit, zoals zo vaak als ik aan het werk ben, maar ik hoorde hem, mijn mobiel dus trillen op tafel.
Als dat gebeurd ben ik toch altijd heel benieuwd wie mij belt. Maar aangezien ‘focus’ niet echt mijn tweede naam is mag ik er niet meteen naar kijken van mijzelf. En ja, dat is soms best moeilijk.

Na de training zag ik een nummer wat ik niet meteen herkende en gelukkig was er dit keer een voicemail ingesproken. Het verbaasd mij elke keer  weer hoeveel mensen dit niet doen. Helemaal als ze met een privé nummer bellen. Dan kan ik namelijk niets voor ze doen.

Net als die moeder een paar weken geleden, zij sprak wel een voicemail in met echt heel gerichte vragen over een onderwerp uit mijn kennisbank.
Maar het nummer was een privé nummer en haar terugbellen met het antwoord op haar vragen was daardoor niet mogelijk.
Ik baalde daar ontzettend van. Ze had mijn nummer opgezocht en een uitgebreide voicemail ingesproken en ik kon er niets mee.
In mijn hoofd kwam meteen de gedachte: “wat zal ze nu wel niet van mij denken?” Sorry lieve moeder als jij dit blog toevallig leest, ik had je echt willen helpen maar kon je niet terugbellen. Je had geen nummer voor mij achtergelaten.

Terug naar vanochtend

Terug naar vanochtend, de voicemail kwam van een hele gelukkige vrouw die mij vertelde dat ze toch de stoute schoenen had aangetrokken. En dat ze haar leidinggevende op de hoogte had gesteld van haar problemen thuis. Hierop was het antwoord geweest dat het bedrijf natuurlijk voor een coach ging betalen als zij dacht dat die haar verder kon helpen. Ze had toen verteld dat ze al meer dan een jaar geleden een keer een gesprek met mij had gehad en graag door mij gecoacht wilde worden.

Waarop haar leidinggevende antwoorde: ”Dat is prima, als jij denkt dat die vrouw jou kan helpen dan keur ik het goed. Je bent te belangrijk voor mij en voor het bedrijf en ik kan het niet hebben dat jij door je hoeven gaat.
Wat moet ik dan beginnen als jij een paar maanden opeens uit valt. Als we die uitval kunnen voorkomen door voor jou passende coaching te betalen doen we dat natuurlijk. Niet alleen voor jou maar ook voor ons”. Ze sloot af met de vraag of ik haar terug kon bellen om onze eerste afspraak in te plannen. En gelukkig sloot ze ook af met haar naam. En minstens zo belangrijk, haar telefoonnummer was zichtbaar 😊.

Ik zag haar nog zo zitten

Een van de nadelen van mijn ADD is dat voor mij de focus ergens op houden heel erg moeilijk kan zijn. Een voordeel, (ik weet trouwens niet of dat ADD gerelateerd is) is dat ik een ijzeren geheugen heb voor namen en vooral voor de verhalen die mij ooit zijn verteld.

Ik zag haar zo weer voor mij zittend op de bank van haar huis in het westen van het land. Ze had mijn masterclass gevolgd en daarna een kennismakingsgesprek aangevraagd en daar was het indertijd bij gebleven.
Maar ergens was ik toch blijven hangen bij haar en bleef het schuren om met mij aan de gang te gaan. En toen het thuis afgelopen weekend weer gigantisch fout was gelopen had ze besloten om toch voor een door het bedrijf betaald  coaching traject te gaan vragen bij haar direct leidinggevende.

Met lood in de schoenen want je verteld niet zo maar aan iedereen dat je het echt niet meer weet met jouw kind. Dat je nu al opziet tegen komend weekend en eigenlijk zelfs tegen het einde van de dag als jij zelf weer thuis komt. Maar dit toch durven vertellen heeft er voor gezorgd dat ze nu aan de gang kan gaan met wat zij en haar kind zo hard nodig hebben. Een soort van lessen in de liefde voor elkaar en die liefde weer mogen voelen voor elkaar.

Het is namelijk nooit te laat om ergens mee te starten, het is alleen te laat als je er nooit mee start.

En nu?

Nu hebben we volgende week onze eerste afspraak staan. Via zoom deze eerste keer. Ze zei wel dat ze echt een keertje naar Zwolle gaat komen om mij in het echte echt te ontmoeten.
En ik? Ik kijk er naar uit om haar te leren weer te genieten van haar kind, haar leven en vooral van zichzelf.

Wil jij ook een keertje een kennismakingsgesprek met mij hebben waarin ik samen met jou kijk naar jouw eigen situatie? Die gratis afspraak kan je hier zelf inplannen in mijn agenda.

Lieve groetjes, Nicole

PS: ik twijfelde even of ik een foto van mijn huidige hoofd zou plaatsen maar dat bespaar ik jullie toch maar 😂

PPSS: Binnenkort start ik mijn eerste podcast. Ik zal je van dit zeer langdurige proces op de hoogte houden en het hier vertellen als ik hem (eindelijk) heb gepubliceerd. Dan mag jij daar op reageren, daar help je mij namelijk heel erg mee voor alle volgende die nog gaan komen.

Fotocredits: Maaike van Amen