Soms ben ik jaloers op andere ouders die hele makkelijke kinderen hebben om groot te brengen.
Die niet het gevoel hebben zoals wij dat ze in een psychiatrisch gezinshuis wonen.
En natuurlijk kun je er niet inkijken. Maar als ik de berichten op Facebook lees, lijkt het ze allemaal zo makkelijk af te gaan.

‘Zo genieten van dit stel’ en dan realiseer ik mij dat wij helemaal niet zo vaak van dat stel kunnen genieten.

Het is altijd zo hard werken

In elk geval is het lastig om onze twee kinderen als stel te zien.
Ze kunnen vaker niet dan wel met elkaar overweg.
Logisch, als ze beiden exact wat anders willen en nodig hebben in het leven.
Maar daarnaast is het ook gewoon echt heel erg hard werken om je hoofd erbij te houden, zodat Wout niet ontregelt.

Dat betekent dat als Wout goede dagen heeft ik niet perse op mijn lauweren rust.
Meestal betekent dit dat ik heel veel heb gedaan om hem in deze state of mind te krijgen. Iets wat de buitenwereld niet beseft.

De enige die dat begrijpen zijn de mensen die ook een kind hebben net als Wout.
Daarom voelt het ook zo goed om met deze ouders in contact te zijn. Want het praat zo gemakkelijk.
Ze begrijpen mij zo goed.

Ik vind het soms oprecht moeilijk

Wat ik ook moeilijk vind, is als ik lees dat ouders hun kinderen heel veel talenten en geweldige eigenschappen kunnen toedichten.
Ik hou van Wout en ik zie wat een lief en heerlijk kind hij is.
Daarnaast is hij slim, grappig op zijn tijd en eerlijk, maar heel veel verder kom ik niet.

Voor mijn baan was ik gewend om met talentenkaarten te werken.
Voor mijn dochter kan ik er zeker 15 met gemak uithalen, voor mijn zoon niet.
Dat maakt mij verdrietig. Zijn ASS is vaak zo groot en allesoverheersend aanwezig dat zijn eigenschappen ondergesneeuwd raken.

Het raakt mij als ik van anderen meekrijg welke fantastische ontwikkelingen hun kinderen doormaken. En dat terwijl die van ons steeds regressie laat zien en zelfs niet naar school gaat.
De vraag wat je van Wout mag verwachten qua ontwikkelingen en of hij ooit in staat zal zijn om op zichzelf te wonen, houdt mij bezig.

Zijn enige diploma

Dus als ik hoor dat kinderen een diploma hebben behaald, hun rijbewijs of het eerste baantje hebben dan doet dat wat met mij.
Het enige diploma die Wout tot nog toe heeft behaald, is zijn zwemdiploma. En ook dat ging met heel veel moeite en deed hij 2,5 jaar over (ruim voor Corona).

Natuurlijk is dat pure jaloezie, maar ik houd ik liever op “het raakt mij” want dat klinkt iets vriendelijker.

Julia

Het blog van vandaag is geschreven door Julia.

* De naam Julia is trouwens niet haar echte naam. Evenmin dat hun zoontje Wout heet maar dat begrijpen jullie vast wel.
Maar de echte namen van Julia en haar zoontje zijn bij mij bekend.
En omdat Julia hier anoniem haar verhaal schrijft plaats ik gewoon een random stockfoto in plaats van een foto van haar.

Wil jij graag een keertje met mij praten om te kijken wat ik voor jou en jouw gezin kan betekenen?
Je kunt heel makkelijk zelf een afspraak met mij inplannen in mijn digitale agenda via deze link.
Als er nu geen voor jou passend tijdstip tussen staat mail mij dan even op nicole@nhbc.nl
Dan kijken we samen even naar een tijdstip wat ons beide past.

Verder mail ik je een korte vragenlijst want anders schiet ik met hagel op een mug. Je krijgt tijdens ons gesprek van mij meteen advies wat je kunt inzetten in jouw gezin en jouw sitautie.
Dit gesprek kan zowel bij mij op kantoor in Zwolle als via zoom plaatsvinden.

Je hoeft het namelijk niet alleen te doen!