Carine en ik spraken elkaar afgelopen week. Ze had naar aanleiding van mijn laatste masterclass een gesprek met mij aangevraagd.
Ze is moeder van twee pubers, een zoon van 17 jaar en een dochter van net 16 jaar. Omdat het vaak zo onrustig en eigenlijk helemaal niet meer leuk is had zij zich voor de masterclass aangemeld.
Of dat een bezwaar was mailde ze mij eerst want haar kinderen hebben geen van beide een diagnose.

Van een vriendin had ze gehoord dat die zoveel had geleerd van mij tijdens een eerdere masterclass. Vooral geleerd hoe ze beter voor zichzelf kon gaan zorgen, vandaar haar aanmelding.
Want ja beter voor zichzelf zorgen wat wel een dingetje.
Nu had ze tijdens deze masterclass zoveel gehoord waar zij tegenaan liep en waar ze zelf eigenlijk mee aan de slag moest dat ze toch een één op één met mij wilde afspreken, of dat ook kon?
Want ze heeft dus geen kinderen die voor problemen zorgen dus coaching hierop heeft ze niet nodig maar had ik misschien tijd voor haar.

En ja die tijd heb ik vrijgemaakt, ook al wist ik dat ze nooit cliënt gaat worden. En weet je dat geeft niet. Als jij een gesprek aanvraagt weet ik toch ook van te voren niet of ik diegene ben die jou verder kan helpen. Of verder wilt helpen want die optie is er ook nog 😉.

Het verhaal van Carine

Ja, het is vaak hectisch thuis, of zoals ze het zelf verwoord het is vaak een ontzettende rotzooi.
De kinderen kunnen niet met en gelukkig ook niet zonder elkaar.
Maar het liefst vormen ze samen een front richting hun moeder.

Ruzies zijn schering en inslag en die beginnen vaak al ’s ochtends als ze zich allebei moeten klaar maken voor school.
Ruzie over wie er in de badkamer mag, ruzie over wie waar zit aan tafel en vaak ook strijd wie wel en wie niet voorin de auto mag zitten als ze naar school worden gebracht.

Ik ben oprecht verbaasd

“Jij brengt ze elke dag nog naar school?” vroeg ik oprecht een beetje verbaasd maar ook geïnteresseerd. Ze wonen in een stad en niet in een buitengebied, het zijn jongvolwassenen en ze mankeren niets anders dan dat de gemiddelde ‘vaak luie’ puber mankeert.
“Ja” antwoorde Carine, “anders zijn ze te laat. En dat wil ik niet, dan schaam ik mij zo omdat ik het niet voor elkaar krijg om ze op tijd de deur uit te laten gaan”.
“Verder noemen ze mij een slechte moeder als ik dit niet voor ze over heb. Ik werk toch maar parttime dus vinden ze dat ze recht hebben om gebracht te worden. En ja, dan haal ik ze natuurlijk ook weer op aan het einde van de middag, maar dan moet ik meestal twee keer rijden omdat ze haast nooit gelijk klaar zijn op school.”

Waar komt dit ‘gedrag’ vandaan?

Al pratend kwamen wij er achter dat veel van de dingen die zij nog steeds voor haar kinderen regelt komen door haar eigen achtergrond. Er was vroeger nooit tijd voor haar en eigenlijk moest ze alles zelf maar uitzoeken. En zij woonde wel in het buitengebied en moest elke dag 20 kilometer heen en weer 20 kilometer terug fietsen. Ook in de winter!
Ze kan zich niet heugen dat ze ooit is gebracht door haar moeder, die wel een auto bij de deur had staan voor de boodschappen. Maar haar kinderen een keertje als het van de regen goot wegbrengen, nee dat gebeurde nooit. Gelukkig kon ze soms meerijden met de moeder van een klasgenootje en dan hoefde ze maar zes kilometer te fietsen😢.
Er was altijd, nagenoeg dagelijks, veel ruzie thuis, zowel tussen haar ouders onderling als tussen haar ouders en haar zusje en haarzelf.

Het moet altijd leuk zijn

En daar door dat inzicht in vroeger kwam bij haar de realisatie over de niet helpende opvoeding die zij haar kinderen geeft.
Het moet altijd leuk zijn. Ze heeft nooit iets verboden en het woord nee komt niet uit haar mond.
Ze heeft haar kinderen de vrijheid gegund die zij als meisje nooit voelde en daar is ze ontzettend in door geslagen.
Gewoon uit liefde, gewoon uit het beter willen doen dan dat haar ouders deden.

Ze heeft nog nooit naar haar kinderen haar grenzen aangegeven en eigenlijk ook nog nooit voor zichzelf gekozen.

Het kwartje valt

Langzaam komt ze met steeds meer voorbeelden; “Ik hou heel erg van vis en mijn man ook maar we eten het nooit omdat de kinderen dat niet willen proeven. Te erg eigenlijk hè, ze willen het niet eens proeven en ik accepteer dat. Net zoals mijn man dat accepteert.
Hij is al jaren geleden gestopt om met mij de strijd aan te gaan over onze kinderen. Hij weet zo goed waar ik vandaan kom en begrijpt dat ik het niet durf. Het gaat niet eens over kunnen maar over durven. Nou ja, misschien ook wel over kunnen.

Maar het net gaat zo goed er over dat ik nog steeds hun kamers opruim en hun broodtrommels klaar maak voor school.
Ik behandel ze als of het nog kleuters zijn en verwacht niets van ze. Geen wonder dat ze ook niets uit zich zelf doen, waarom zouden ze. Ik doe het toch wel voor ze als het na een keer vragen niet gebeurt.
En dat weten ze natuurlijk, zelfs de tafel ruimen ze niet af na het eten, ook niet als ik het vraag. Natuurlijk niet, wederom, waarom zouden ze.”

Ik zie kwartjes vallen, heel veel kwartjes. We hebben het over het aangeven van grenzen, over het claimen van jouw eigen plek en over het los mogen laten van het verleden.

Haar vraag aan mij

En als ik dan na drie kwartier aan haar vraag of ze nog meer vragen heeft zegt ze:
“Nicole, ja ik heb eigenlijk maar een vraag. Wil jij mij coachen? Ik weet dat ik niet binnen jouw doelgroep val maar je hebt mij nu al zoveel duidelijk gemaakt, ik smacht naar meer.
Ik weet dat ik zelf heel hard aan de bak zal moeten maar wil jij mij hierbij gaan helpen? Want ik realiseer mij al zo lang dat er echt iets moet veranderen.
Ik wil ook zo graag weer leren dansen in de regen. Kan jij mij alsjeblieft bij helpen?”

Ze begint komende week ❤️

 

Begin oktober geef ik een nieuwe masterclass. Wil jij hier ook graag een keer bij zijn, hou dan mijn social media kanalen in de gaten waar ik deze masterclass binnenkort al aankondig.