Ze is nog zo jong maar heeft al een heel leven van problemen en hulpverlening achter zich liggen.

Van opname naar begeleid wonen en weer een opname. Maar nu woont ze eindelijk toch zelfstandig en ja dat gaat goed vertelde ze mij.
“Nou ja natuurlijk niet super goed anders had ik geen contact met je opgenomen maar toch wel een beetje goed genoeg.” Ze lacht als ze zelf hoort hoe kom haar zin klinkt. Ik begrijp haar.

Ik heb me uitgebreid verdiept in haar voor geschiedenis. Zowel in haar verhaal als in de papieren die ze mij heeft laten lezen. Papieren/verslagen/eindeloze onderzoeken, alles wat ze mij mailde voor ons  kennismakingsgesprek.
En dat uitgebreid verdiepen was voor ons allebei belangrijk. Heel erg belangrijk.

Voor mij omdat ik niet de zoveelste wilde zijn die dacht de hulp te kunnen bieden die zij nodig heeft en uiteindelijk daarin jammerlijk faalt. Maar vooral ook voor haar. Ze had al een hele trits van zorgverleners gehad in haar jonge leven.
Zorgverleners die zeiden iets van haar problematiek, de diagnose ass, te weten maar dat uiteindelijk niet deden.
Die haar hierdoor continu overvroegen. Die niet begrepen dat woorden soms moeilijk te vinden zijn voor haar. Dat het voor haar moeilijk is om zich naar de ander uit te spreken als gevoelsmatig iets niet klopte. En daar ging het haast elke keer fout. Ze ging mee in dingen die niet helpend waren. Haast als of ze de ander moest helpen en een vorm van medelijden had als het niet werkte.

Met haar laatste hulpverlener was de klik er wel maar “Ze vond het nodig om met pensioen te gaan. Dat ben jij toch niet ook op korte termijn van plan hè? Anders begin ik er niet eens aan hoor.” En weer speelt dat stille lachje om haar mondhoeken.

Ik smolt, zou haar zo willen inpakken en mee naar huis willen nemen. Maar ik realiseerde mij ook heel goed dat dat de verkeerde emotie is om een begeleidingstraject vanuit een PGB te beginnen.
Om wat voor traject dan ook te beginnen.

“Nee , ik ga nog lang niet met pensioen maar toch denk ik niet dat ik de juiste persoon voor je ben. Ik woon te ver weg om elkaar wekelijks te zien en dat is wat jij nu nodig hebt. Iemand die er wekelijks een paar keer een uur voor jou is. Die jouw gezicht leert lezen en ziet wat er zich achter die blauwe ogen afspeelt.
Die begrijpt wanneer je in de overprikkeling schiet en wat je daarvoor nodig hebt om er nu uit te komen.
Ik kan en ga wel met jou op zoek naar iemand die er voor jou kan zijn. Iemand die dichter bij je woont. Iemand die kan voelen en zien wie jij bent met al jouw prachtige mogelijkheden. Maar sorry, dat ben ik jammer genoeg niet.”

Het was even stil aan de andere kant van de tafel. En even gleed er een donkere schaduw over haar gezicht en dan plots opende dat zich weer.

“Dit is wat ik nodig heb. Iemand die eerlijk is. Die mij verteld wat wel kan en niet iemand die denkt makkelijk geld te kunnen verdienen door elke week drie uur te schrijven en mij nooit te zien. Dat gebeurde in het verleden soms wel. Een zorgverlener die ik een keer per maand sprak. En natuurlijk veranderde er niets voor mij. Bedankt voor jouw eerlijkheid. Wil je mij helpen met zoeken naar die gene die en bij mij past en die ook nog eens wel in de buurt woont?”

En natuurlijk wilde ik dat. Ik heb haar uit mijn netwerk een paar namen doorgegeven en hoorde pas geleden van haar zelf dat het nu met de begeleiding heel goed gaat. Door de begeleiding en met de begeleiding. “Maar ooit, als ik de buurt van Zwolle woon kom ik bij je terug hoor, als je dan nog steeds niet met pensioen bent.”

Soms moet je iemand niet aannemen als client, puur omdat die ander niet met jou geholpen zou zijn.
Niet door jou verder zou kunnen groeien.
En soms denk ik nog even aan haar lachje en ben ik blij met de keuze van toen. Voor mij goed en voor haar zoveel beter.

En ja, zo kijk ik bij elk gesprek naar een eventuele nieuwe client. Pas die bij mij en ben ik wel degene die daar bij past. Vandaar dat ik nog steeds niet op elke vraag ja zeg. Gewoon omdat geld gestuurd werken niet mijn manier van werken is.

Wil jij ook een keer met mij praten over wat jou bezighoud door jouw diagnose of die van jouw kind? Maak dan zelf hier een afspraak in mijn agenda.

Liefs, Nicole