‘Ik weet niet meer of ik nog van mijn kind kan houden’ schreef Inez mij vorige week in een hele lange verdrietige mail. Ze was een voor mij onbekende moeder, maar ze mailde mij toch haar verhaal. Gelukkig maar!

Ik weet het wel maar voel het niet

‘Natuurlijk weet ik het wel maar ik voel het niet meer. Ik voel geen liefde meer voor mijn kind en dat is erg, heel erg. Het is gewoon verschrikkelijk om dit toe te geven.

We wonen samen, met zijn tweetjes en eigenlijk hoop ik elke dag dat hij belt dat hij bij zijn vader, mijn ex man, gaat eten, zodat ik hem een extra paar uur niet zie.

Zodat ik lekker in mijn eentje zonder strijd aan tafel kan gaan zitten na een lange werkdag.
Zonder bang te zijn voor de discussie die hij begint en die discussie eindigt altijd in een niet te stoppen woordenbrij van hem. Het is een woorden brij vol met boosheid richting mij.

Het gaat alleen maar over wat ik fout doe

Het gaat er altijd over wat ik fout heb gedaan.
Waarom ik kook wat ik kook. Waarom we eten wat ik beslis, als ik hem vraag om te koken heeft hij geen zin trouwens.
Dat ik besluit waar ik mijn salaris aan uitgeef. Waarom hij geen toestemming krijgt om met mijn auto weg te gaan. Dat het niet eerlijk is dat ik een goed salaris verdien en hij nog niet.

Dat ik doe wat ik doe.
Dat ik eigenlijk ben wie ik ben en leef naar de waarden die ik belangrijk vind in mijn leven. Hij vind ze belachelijk trouwens. Samen een gesprek voeren is zonde van zijn tijd.
Met mij aan tafel eten is onzin, hij heeft geen behoefte om steeds mijn gezicht te zien. Dat ik vraag of hij zijn aandeel in het huishouden op zich wil nemen is onzin. Ik wilde toch moeder worden, nou dan is dit jouw straf is zijn standaard reactie op mijn vraag om een beetje hulp.

Mag ik dit wel zo neerschrijven

Mag ik dit eigenlijk wel zo schrijven vraag ik mij af. En dan zelfs schrijven naar iemand die ik helemaal niet ken. Ik volg je al een poosje op facebook maar daar is alles mee gezegd.
Ik las pas geleden een ouder blog van je en daar voelde ik mij zo door geraakt dat ik je nu toch maar mail.

Het is namelijk zo moeilijk om dit met anderen te delen.
Met mijn vriendinnen en zusjes die mij echt niet begrijpen kan ik niet met mijn pijn terecht. Bij hun gaan de ruzies nooit verder dan een tijdelijk boos kind omdat er iets wordt verboden.
Bij mij gaat het allang niet meer om iets verbieden. Dat durf ik uit angst voor zijn boosheid al niet meer.
Maar ik kan het ook niet met mijn ex partner delen waar ons kind zich zo anders gedraagt dan bij mij.

Ik was even een soort dagboek voor haar

Wat het is? Ik weet het niet maar zoals ik al schreef, ik voel echt wel dat ik nog van hem hou hoor, maar ik weet niet meer hoe.
Bedankt dat ik je even als een soort dagboek mocht gebruiken. Als de ene moeder richting de andere omdat ik weet dat jij geen oordeel zult vellen over mij en mijn emoties.
Je hebt zelf ook een lange weg afgelegd lees ik in jouw verhalen en jij bent weer uit het dal omhoog geklommen. Bedankt voor het delen van jouw verhaal.
Het maakt dat ik mij net iets minder eenzaam en slecht voel.

Misschien boek ik wel een gesprek van 30 minuten met je als ik over die drempel heen durf te stappen. De drempel van mij zo waardeloos voelen en echt hulp nodig hebben.

Noem het schaamte of noem het vermijding, ik weet niet wat het precies is maar er zit iets waardoor het fysiek met je delen moeilijker voelt dan zo per mail.
En ook daar ga ik mee aan de gang. Ik kan je natuurlijk niet als dagboek blijven gebruiken 😢.
Maar ik weet je te vinden, bedankt nogmaals voor jouw tijd.

Liefs, Inez’

Het bovenstaande mailtje van Inez ontroert mij en doet me meer dan ik hier kan uitdrukken.
Het gevoel er zo erg alleen voor te moeten staan en dat je enige hulplijn een onbekende vrouw is die je volgt op facebook.
Het zegt genoeg over de eenzaamheid die veel ouders te vaak voelen.

Die eenzaamheid die ik ooit ook zo erg heb gevoeld. Ik was eenzaam en er was voor mijn gevoel niemand die mij begreep. De hulpverlening niet maar ook mijn directe omgeving niet.
En mijn verhaal over mijn eenzaamheid hield ik dus voor me. Was dat wijs? Nee natuurlijk niet maar ik zag geen andere manier. Er was niemand om het gevoel mee te delen, want zelfs mijn man begreep het niet precies.

Inez is niet de enige die mij de afgelopen maanden mailde.
Ik ontvang vaker dit soort mailtjes en voel mij dan soms te kort schieten in wat ik kan betekenen.
Ik reik wel altijd mijn helpende hand uit naar iedereen die in dit soort situaties zit. Want vaak zorgt een antwoord van mij al even het gevoel te krijgen dat ze er echt niet alleen voor staan. Ik stuur ze dan wat tips of een hoofdstuk uit het traject en hoop dat ze daar ‘steun’ uit kunnen halen. Maar echt voldoende is dat natuurlijk nooit. Uiteindelijk niet natuurlijk.
Maar meer kan ik dan niet bieden, dit omdat ik ze niet ontmoet.
En dat veranderd al als ze een afspraak van 30 minuten maken. Dan zien we elkaar en voelt het voor hen toch veel dichterbij, ook als we elkaar via zoom spreken en zien. Ze horen mijn stem en voelen de achterliggende boodschap.
‘Je mag het nu vertellen en ik heb alle tijd voor je, toe maar deel jouw verhaal maar.’

Als jij gewoon nu ook een keertje met mij wilt praten over waar jij zo knoeterhard tegen aanloopt in de opvoeding van jouw kind zet dan je schaamte aan de kant en maak gewoon die afspraak met mij.
Dan kijken we samen wat ik in dat half uur voor jou kan betekenen.
En echt, slechter dan dat het nu gaat kan het niet worden alleen maar beter.

Want echt je hoeft het niet allemaal alleen te doen. Echt niet!