Een paar weken geleden kreeg ik een sms’je van een oud cliënt. Ik noem hem voor het gemak maar even Guus.
Twee jaar geleden was het traject al beëindigd maar Guus vroeg of ik tijd had voor een kop koffie.
Gewoon om elkaar even te zien en om bij te praten.

En die tijd had ik voor hem.
Ik was blij om hem weer te zien en te speken. Vooral omdat ik via sociale media wel had mee gekregen dat er de afgelopen periode veel was verandert in zijn leven.

En ja, er was heel veel veranderd voor hem. Zijn relatie was beëindigd en hij was verhuisd naar een stadje iets verder weg. Het ging goed met hem, heel erg goed zelfs.

En waar een van mijn vorige blogs er over ging dat ouders soms weer terug komen als er toch opnieuw iets meestal heftigs gebeurd in hun leven kwam hij om te vertellen hoe goed het tegenwoordig gaat.
Hoe hij nog altijd blij is dat hij indertijd toch, ondanks de investering die best wel even pijn deed, ervoor had gekozen om met zichzelf aan de gang te gaan.

Het was niet door het traject, gelukkig maar, dat hij ondertussen was gescheiden. Maar hij had door de coaching wel zoveel duidelijker op het netvlies gekregen wat hij nodig had.
Die scheiding zat er al heel lang aan te komen. Alleen had hij geen inzicht gehad hoe dat aan te pakken omdat de rust in zijn hoofd ontbrak.
Hij was de afgelopen tijd nog meer opzoek gegaan naar manieren om zijn onrustige brein rust te geven. Om beter te leren omgaan met zijn altijd zeer aanwezige diagnose ADHD. Ook hoe hij de handvaten die ik hem had geleerd kon toepassen in zijn zowel privé als werkend bestaan.

En ja, zoals hij trots vertelde, heeft hij eindelijk voor het eerst in zijn leven het gevoel dat hij nu daadwerkelijk grip heeft op zijn doen en laten.

Natuurlijk gaat het niet altijd van een leien dakje. Maar over het algemeen heeft hij eindelijk controle over zijn gedachten en zijn gedrag.

Na een uurtje en ettelijke kopjes koffie, hij, en thee, ik, namen we weer afscheid van elkaar.
En ik bleef achter met een dankbaar gevoel. Het was indertijd absoluut niet makkelijk voor hem geweest en daardoor soms ook niet voor mij. Hij was absoluut coach baar maar er speelde nog zo veel oude pijn uit zijn jeugd mee.
We hadden daarom ook de hulp van een bevriende hypnosetherapeut die ik heel erg hoog heb zitten, ingeroepen.
Dit omdat ik niet ga, kan en mag peuteren in iemand zijn ziel en brein.
Daar ligt niet mijn expertise. Maar het totaal pakket waar hij toen doorheen is gegaan zorgt voor een stabiele man met zicht op een letterlijk en figuurlijk opgeruimde toekomst.

Ik voelde mij dankbaar en keek hem met een glimlach na toen hij mijn kantoor verliet. Ik hoop wel nog ooit een kop koffie met hem te drinken, dat natuurlijk wel.