Vandaag zijn er twee nieuwe cliënten met de gesprekken gestart.

Ik noem ze voor het gemak maar even de oudere ouders. Hun kinderen, toevallig allebei zonen zijn al lang en breed volwassen.
Maar de zorgen van deze ouders zijn dus duidelijk niet gestopt toen hun kind volwassen werd.
Sterker nog vaak voelen ze zelfs zwaarder dan toen hun kinderen nog klein waren. Dan kon je verdriet soms nog wegkussen of weg knuffelen maar als jouw kind volwassen is werkt dat niet meer.

De zorgen gaan over het wel of niet zelfstandig kunnen wonen, over een baan kunnen behouden en over een toekomst beeld wat heel erg hard moet worden bijgesteld. En dat bijstellen kost tijd, pijn en in het geval van een van hen ook tranen.
Het is vaak de verwachting die niet voldoet aan het plaatje waar ze nu mee moeten leven. En dan vaak aan de verwachting van de buitenwereld.

“Goh, moet je nog steeds dat regelen? Kan hij dat nog steeds zelf niet voor elkaar krijgen? Misschien moet jij maar wat meer afstand nemen en hem op zijn bek laten gaan ”is wat ze vaak te horen krijgen.

Maar zo makkelijk is dat niet. Beide mannen zijn slim, hebben een hoog IQ maar dat is niet voldoende om overeind te blijven staan als je de mores van onze sociale context niet of onvoldoende begrijpt. Dan zit met jouw slimheid toch in een vacuüm wat een heel erg eenzaam gevoel kan geven. En deze ouders zien dat ook bij hun kind gebeuren.

Toen ik klaar was met het tweede gesprek realiseerde ik mij dat ik op het moment meerdere ouders coach in een zelfde situatie. Een volwassen kind waar zij zich meer dan terecht zoveel zorgen over maken. En dan bedenk ik mij dat deze ouders zou geholpen zouden zijn in een groep gelijkgestemde ouders. Een groep die hun begrijpt en zonder oordeel naar ze luistert.

Maar dat is een utopie, deze groepen bestaan niet. Niet als jouw kind volwassen is met een DSM V diagnose en de vaak daarbij behorende problematiek. Niet als jouw kind slim genoeg is om in principe zelfstandig te kunnen wonen. En niet als jouw kind het ogenschijnlijk redelijk voor elkaar heeft. Ik zie dit terwijl ik dit schrijf als een gemis in hulpverlenersland. Sowieso is het vinden van coaching al moeilijk. Je moet echt je eigen behoeftes aan de kant zetten en uit je eigen denkraam stappen wil je hulp gaan zoeken.

Diep respect heb ik voor beide ouders die die stap gemaakt hebben en vandaag begonnen zijn maar ook voor alles andere ouders die hier komen of een ander soort hulp hebben gezocht.

De ouders van vandaag sloten in ieder geval de zoom af met een veel beter gevoel en nieuwe helpende inzichten dan toen ze begonnen.
En dat inzicht kan soms al iets heel ergs kleins zijn. Niet alles kan namelijk in één gesprek opgelost worden. Er zijn vaak meerdere zaken die nog ‘even’ ook besproken moeten worden. En dat even stelden we uit tot onze volgende afspraak. Voor vandaag was het genoeg.

Het wordt namelijk niet altijd makkelijker als jouw kinderen opgroeien omdat dat kusje niet meer helpt.
Wil jij ook een keertje vrijblijvend met mij sparren over jouw kind en jouw zorgen? Maak dan gewoon hier een afspraak met mij.

Je hoeft het namelijk niet allemaal alleen te doen en wie weet krijg jij van mij wat nieuwe inzichten die jou verder kunnen helpen.
En dus ook jouw kind, al is die al lang volwassen.

Liefs, Nicole ❤️