Negen was ik toen ik startte met mezelf verstoppen.
Dat meisje dat altijd speelde en de wereld verkende.

Ik werd stil en begon mij terug te trekken. Af en toe liet ik die blije open blik nog zien en durfde ik die te delen met mensen in mijn omgeving bij wie ik mij veilig voelde.
Er was altijd net teveel Nicole aanwezig en dat hoorde ik, dat sloeg ik op en dat zorgde dat ik rond die leeftijd in de luwte ging leven.

Ik was een druk kind, dat geloof ik meteen maar als ik nu terug kijk zat daar geen opzet in. Mijn directe omgeving zag dat anders.
En voor mij was dat vooral mijn moeder die niet wist wat ze met mijn tomeloze energie aan moest.

Ik was te druk en concentratie stond niet voorop bij mijn eigenschappen. Het moment dat ze tegen mij zei dat het maar goed was dat ik niet die tweeling was geworden die ze dacht te krijgen gleed ik onder de tafel.
Als je geen aandacht vroeg kon je toch ook niet afgewezen worden.

Vorige week zat zij bij mij aan tafel.
Een klant in wie ik mezelf zag. Ook zij is zo rond die leeftijd gestopt met zich uiten. Ze was te veel, te druk, te aanwezig. Maar eigenlijk was ze nooit goed genoeg.

Niet voor haar ouders, familie of voor leerkrachten. En die vorm van afwijzing zorgt er nog steeds voor dat ze zich niet meer durft uit te spreken.
Of, en dat hoor ik ook vaak, dat ze gingen overcompenseren. Altijd het laatste woord hebben, altijd die discussie aangaan. Maar ook deze overlevingsstrategie helpt op den duur niet meer.

Het zijn nu de volwassenen die bij mij komen omdat hun (eventuele) diagnose zich tegen hen keert. Ze lopen al zolang binnen de opgelegde lijntjes en dat houd op termijn niemand vol. Zij niet en ik indertijd ook niet.
Ik heb geleerd om weer mijn stem te verheffen, om op te staan voor wat ik belangrijk vind en minder te pleasen, wat een niet kloppende tweede natuur was geworden. Namelijk als je niet gezien wordt kan je ook niet afgewezen worden.

Ik help je graag bij het ook uitspreken van jouw zorgen maar ook van jouw behoeftes zodat jij ook net als iedereen gezien mag gaan worden. Dat verdien jij namelijk!

Een afspraak met mij plan je hier.

En eerlijk, hulp vragen is geen schande, echt niet.

Liefs, Nicole