Het is de laatste week van het jaar en ik ben een van de weinige in het kantoorpand waar ik mijn praktijk heb.
Ik heb net een gesprek met een client afgerond. En pas over anderhalf uur heb ik mijn volgende afspraak staan. Dus tijd om het afgelopen jaar eens te bekijken.

Het was een mooi jaar voor mij. Tijdens corona ging het best moeilijk met mijn praktijk. Ouders zaten door het thuisonderwijs en zelf ook eventueel thuis werken zo hoog in hun emoties dat ze er niet aan toe kwamen om hulp te vragen.
En dat begreep ik heel goed. Een twintig jaar geleden was ik zelf er absoluut ook in zo’n situatie niet aan toe gekomen om aan mijzelf te denken. Zolang de toko maar bleef draaien zou mijn motto zijn geweest. Maar naar kantoor hoefde ik maar weinig.

Maar nu, terugkijkend op 2022 merk ik dat de ‘loop’ er langzaam weer in zit. Mensen komen weer bij mij voor kennismakingsgesprekken. En sommige gaan een traject aan. Iets wat ik nog steeds niet als vanzelfsprekend ervaar trouwens.

Ik blijf dankbaar bij elke ‘ja’ en begrijp ook heel goed elke ‘nee’. En als ze door mijn tips weer vaste grond onder hun voeten voelen is dat alleen maar fijn.
Maar ik merk vooral dat men weer de ruimte voelt om bezig te gaan met dingen die gewoon nog niet helemaal goed lopen in hun gezin.
Of met zaken die helemaal niet goed lopen, dat kan ook.

Ook hebben zich afgelopen jaar veel volwassenen zich aangemeld die juist nu coaching nodig hebben. Juist nu omdat ze door de afgelopen jaren zichzelf een beetje uit het oog zijn verloren.
Of omdat de waan van de dag ze in heeft gehaald. En ook die gesprekken zijn mij zo dierbaar.

Het is een heel ander traject trouwens dan het coachen van ouders, dit omdat de problematiek volkomen anders zich openbaart terwijl het bottem line beide keren om de diagnose binnen autisme of AD(H)D draait.

Het gaat of om de ouder die echt moet willen veranderen om zijn kind te begeleiden of om de volwassenen zelf die vast loopt binnen de diagnose. En dus hiermee aan de bak moet.
Maar gewerkt moet er in beide gevallen worden. En niet alleen door mij😉.

Terugkijkend op 2022 zie ik zoveel mooie gesprekken op mijn netvlies voorbij komen.
Zulke soms grote en soms veel kleine veranderingen die voor hen het verschil maken.

Vaak gaat het dan om het verschil tussen leven of overleven.

En dan ben ik oprecht dankbaar dat ik hier mijn steentje aan bij mag dragen.
Dat ik door er te zijn er daadwerkelijk kan zijn voor deze mensen die de stap richting mij hebben gezet 🙏.
En nee, die stap zetten is nooit makkelijk, iets wat ik mij heel goed realiseer, maar ze deden het wel. En ook dat maakt mij dankbaar.

Alle mails die ik regelmatig krijg waarin mij veel wordt verteld over de thuis situatie, zomaar gedeeld met een vreemde. Ik blijf dat zo mooi vinden.

Ik denk aan de twee avonden waarin ik met een aantal jonge mantelzorgers/brusjes mocht praten over hun broer of zusjes. Waardoor het leven niet altijd makkelijk voor ze is. Het waren twee pareltjes van avonden.
Alle masterclasses die ik dit jaar gaf maar ook de live lezingen waar ik voor uit genodigd werd.
Ik stond daar en mocht ouders mee nemen op het pad van hoe het ook kan gaan.

Maar ook jullie, als lezer van dit blog of als de mens die een e-book aanvroeg, zonder jullie zat ik nu niet hier op kantoor.
Jullie laten mij weten dat mijn schrijfsels meerwaarde hebben, bedankt.

Ik wens jullie allemaal een heel mooi 2023 waarin dromen mogen gaan uitkomen en er tijd en ruimte is om nieuwe dromen te laten ontstaan ❤️.

En dan spreken we elkaar weer in 2023, ik kijk er nu al naar uit!
Liefs, Nicole

Fotocredtis: GewoonDanielle