Vorige week kreeg ik een mail van een moeder die schreef dat ze na een halve ochtend huilend door huis had gelopen op internet was gegaan. Ze realiseerde zich zo goed dat er hulp moest komen. Niet alleen voor zichzelf maar ook voor haar gezin.
Mijn website was voorbij gekomen en ze had een klik gevoeld. “Ja die vrouw, wat zij beschrijft, zij kan mij helpen”. Ze had meteen een kennismakingsgesprek met mij gepland voor de dag erna.

En ook hier vloeide na een paar minuten de tranen. Tranen door het gevoel van falen en door het vastlopen in de beruchte cirkel.
De cirkel van ‘ben ik wel goed genoeg. Verdienen ze niet een andere, lees betere, moeder. Hoe ga ik dit volhouden in mijn eentje. Wat kan ik nu nog doen om deze niet helende situatie om te keren. Ben ik het wel waard om mijzelf een goede moeder te noemen? Dit is niet hoe ik het mij voorgenomen had’
Ja die cirkel ken ik als geen ander terwijl ik voor mij uitstaarde aan de eettafel.
Ook jaren lang waren dit mijn onbewuste stemmen in mijn hoofd.

Stemmen die absoluut niet helend zijn want elke keer haal jij jezelf weer een klein stukje naar beneden. Elke negatieve gedachte is een bevestiging van wat er in jouw zijn afspeelt, en in dit geval is dat dus nooit goed. Of goed genoeg.
Dat is nu eenmaal hoe ons brein werkt, het is zoveel makkelijker om in die negatieve gedachte te stappen omdat die bekend is.
En wat bekend is, is geliefd of het nu helpend is of juist niet. Dat onderscheid maakt ons brein namelijk niet. Bekend is bekend en dus betrouwbaar.

Ik legde aan deze moeder uit dat verandering voor echt iedereen mogelijk is maar dat je daar wel aan toe moet zijn. Je moet willen veranderen omdat we anders steeds weer dat oude pad opgesleurd worden.

Maar ik vertelde ook dat verandering vaak met angst gepaard gaat. Wat blijft er dan van mij over en wie ben ik nog na dien.

Dus de wens om jouw huidige situatie te veranderen moet ingegeven worden door de intrinsieke motivatie: ‘ik ben er nu klaar mee en wil niet langer dat het zo met mij of bij mij thuis gaat.’

Als die motivatie ontbreekt of onvoldoende aanwezig is heeft geen enkele vorm van hulp of coaching zin. Ik ga jou namelijk niet veranderen. Dat moet je zelf doen. Ik ben er wel 200% voor je als je mij nodig hebt maar dan nog steeds is het jouw proces en jouw angst tot verandering waar je doorheen moet.

Of niet, dat is ook oké. Ik heb geleerd dat ik niet de hele wereld van ouders die problemen hebben met zichzelf in de opvoeding van hun kind met autisme of AD(H)D kan redden. Dat is niet langer mijn drive en gelukkig maar. Hoe moeilijk zou ik het dan wel niet hebben met al die ouders en volwassenen die het toch eerst zelf gaan proberen.
Dat mogen ze maar als je huilend op internet aan het zoeken bent? Dat doe je toch niet voor niets.

Bij mijn zin ‘verandering bij jezelf kost moeite maar is het waard ’zag ik haar opeens afhaken. Op dat moment zag en voelde ik dat zij geen ja zou gaan zeggen op mijn eventuele aanbod.
Misschien uit beleefdheid eerst nog wel maar niet uit commitment naar zichzelf. Op zo’n moment doe ik dan ook heel bewust geen aanbod.
Mijn eigen coach Veronique Prins leerde mij indertijd altijd: ‘If you have to drag them in, you have to drag them through.

Hoe anders ging het vanochtend toen er een man van midden 20 tegenover mij zat.
Hij liep vast. Vast door gebrek aan discipline. Vast door een vermoeden van ADHD.
Er kwamen geen tranen en ook zijn emoties had hij goed in bedwang maar er borrelde iets bij hem.
Toen ik uitlegde dat de  verandering ook angst kan gaan oproepen omdat hij oud gedrag moet gaan loslaten om plaats te maken voor nieuw gedrag vroeg hij alleen maar: “Wanneer kan ik bij je beginnen?”

Toevallig lag er nog een map klaar die ik vandaag op de post zou doen en met die map onder zijn arm liep hij uit mijn kantoor op weg naar zijn fiets. Hij begint woensdag, ik vind dit zo stoer. Zo jong maar wel zo duidelijk dat dit niet langer is wat hij wil! En dan opeens is geld geen issue meer. Hij wil dit ondanks dat hij nog studeert en heel erg weinig geld heeft maakt hij toch deze keuze. De keuze voor zichzelf en dus voor zijn verandering.

Het grote verschil tussen beide gesprekken hierboven is dus dat hij vanuit zijn eigen motivatie wil veranderen en dat de moeder zich nog steeds laat leiden door angst.
En dat mag natuurlijk maar ergens vind ik het zo verschrikkelijk jammer. Dan ben je zover en ga je het toch weer verder alleen doen.
Tenzij ze verder is gaan zoeken en een andere coach, beter bij haar en haar behoefte passend, heeft gevonden en dat is wat ik haar oprecht gun.

Ik ben zelf te lang zoals die moeder aan de andere kant van het scherm geweest. Hierdoor realiseer ik mij zo goed hoe moeilijk het is om om hulp te vragen.
Maar ook hoe verschrikkelijk eng het is om jouw houding te veranderen. Ik ben er door heen gegaan, met vallen en opstaan en met verschrikkelijk veel tranen.

En eigenlijk doe ik dat nog steeds, dwars door mijn angsten gaan.
Het is voor mij geen feestje om op de foto te gaan maar dat hoort erbij. Sterker nog, ik heb nu al buikpijn bij het idee dat ik binnenkort toch echt nieuwe foto’s nodig heb.
Ik vind het doodeng om eindelijk toch die podcast te gaan opnemen maar ik wil het wel gaan doen.
Ik twijfel vaak als ik een blog schrijf of ik wel alles over mijzelf met jullie wil delen maar daar hebben jullie recht op.
En zo maar door met mijn eigen aannames en maar door met mijn eigen oordelen ( die over mijzelf dus).
Maar wat kan ik tegenwoordig met een blij gevoel naar mijzelf kijken ’s avonds als ik mijn lenzen uit doe. Weer wat angsten overwonnen en wat draken geslecht.

En dat overwinnen en beslechten gun ik iedereen en dan hoeven ze echt daar niet voor bij mij te komen. Zolang ze maar die verandering durven in te gaan zetten en te voelen dat het van henzelf mag. Dat ze het waard zijn en moet je nagaan wat dan het effect op hun gezin en omgeving is.

Voor nu alvast een fijn en vooral rustig weekend en veel liefs, Nicole

PS: Ik heb daarna de map voor een andere volwassene opnieuw geprint en die gaat alsnog vandaag op de post 😊.

PS2: Wil jij ook een keer met mij in gesprek om te kijken of ik je kan helpen met jouw overtuigingen en stemmetjes? Maak dan hier zelf een afspraak. Je bent welkom, meer dan welkom. En als jij genoeg hebt aan gewoon dertig minuten mijn kennis opdoen is dat ook echt oké.

 

Fotocredist: Maaike van Amen